จากประสบการณ์ที่ออกเดินทางร่วมขับเคลื่อน R2R ตามพื้นที่หน้างานต่างๆ ทั้งประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่ระดับ รพ.สต. ไปจนถึงระดับมหาวิทยาลัย สิ่งหนึ่งที่สะท้อนให้เห็นคือ

"ความล้า...ของคนหน้างาน"

การที่จะ empower คนๆ หนึ่งให้มีใจฮึกเหิมลุกขึ้นมาทำบางสิ่งบางอย่างด้วยหัวใจ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หากแต่ต้องนำพาให้เขาเปลี่ยนวิธีคิดจากแบบเดิม ให้มุ่งไปในการคิดที่ค่อนข้างเป็นนามธรรมเชิงบวก (positive thinking) ที่ต่างๆ ออกไปจากการคิดแบบวิธีเดิมๆ

สังเกตได้ว่า "หากเป็นคำสั่ง" ผลของงานจะมีปรากฏออกมา แต่ใจของคนทำงานจะทำไปด้วยความกดดัน ด้วยความไม่พอใจ ด้วยใจที่ทุกข์ทรมาณ

แต่เมื่อพยายามที่นำพาให้ออกจากวิธีการทำงานแบบเดิม อันเป็นการทำงานด้วย "หัวใจ" (สัมมาทิฐิ) คือ มีความเห็นถูกต้อง ดีงามต่อการริเริ่มการทำงานด้วยใจนั้น ค่อยข้างจะทำได้ช้ากว่า และเริ่มต้นได้ยาก แต่เมื่อได้ทำแล้ว...ก็มักจะทำอย่างต่อเนื่องอย่างยาวนานและทำด้วยใจจริงๆ

ซึ่งวิธีการแบบนี้...ต้องอาศัยความอดทนและพลังใจอย่างมาก

ดังนั้น

โจทย์สำคัญที่เรานำไปใช้ร่วมในการตระหนักเวลาที่ออกเชียร์คนหน้างาน ก็คือ...ทำอย่างไรถึงจะนำพาคนหน้างานให้เปลี่ยนความคิดความเห็นและความรู้สึกในงานของตนเองว่าเป็นงานที่พึงพอใจต่อการที่จะทุ่มเท โดยไม่ต้องไปอิงอาศัยกับอำนาจแห่งการถูกกำหนดหรือสั่งให้ทำ ...หรือถูกลวงนำด้วยลาภ ยศ สรรเสริญ

แต่ลุกขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งที่ร่วมลงมือกระทำด้วยใจที่ฮึกเหิม

สำหรับข้าพเจ้าแล้ว...

มองว่าโจทย์ดังกล่าวเป็นเรื่องที่น่าท้าทาย เพราะการได้มาซึ่ง "หัวใจ" นั้นทำสามารถที่จะสรรค์สร้างพลังต่างๆ ได้อย่างมากมาย

  
 
...
๒๔ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๕๕