ตั้งแต่เล็กจนโต ต่างล้วนถูกสั่งสอน ผ่านการตั้งคำถาม และ "จำเป็นต้องตอบ"

ไม่ว่าคำถามนั้นจะยากหรือง่าย ก็ต้องพยายามหาคำตอบ

ก็ถูกสอนมาอย่างนั้น

จนกลายเป็นนิสัยว่า ต้องคอยตอบคำถาม และพยายามหาคำตอบแม้ไม่มีใครถาม แต่หาไว้ไว้เผื่อถูกถาม บางครั้งก็ต้องซักซ้อมคำตอบเพื่อไม่ให้ถูกถาม

เลยทำให้มีอุปนิสัยพูดมาก เพราะต้องพูดก่อนจะถูกถาม และพูดอะไรก็ได้ เบี่ยนเบนความสนใจไปก่อน เพื่อที่จะไม่ถูกซักไซ้ไต่ถามในเรื่องที่ยังหาคำตอบไม่ได้

ถ้าไม่หาคำตอบไว้ก่อน เท่ากับไม่เตรียมพร้อม ทั้งๆที่ถ้าทำทุกอย่าง ตรงไปตรงมา ไม่ต้องมองหาคำตอบ ก็ได้ เพราะไม่ว่าจะถูกถามอย่างไร ก็มีคำตอบที่ตรวจสอบได้อยู่แล้ว

การเล่นกับคำตอบ จึงเป็นเทคนิคหนึ่งของการไม่ต้องถูกถาม เพราะถ้าถามมา อาจตอบไม่ได้ ตอบแล้วยิ่งแสดงความไม่ตรงไปตรงมาและตรวจสอบไม่ได้

บางที ลองหาข้อสอบอัตนัยไว้ให้คนขยันตอบลองทำดู อาจจะเลิกพูดมาก และเลิกเก็งคำตอบเผื่อคำถามได้กระมัง