หากเราไม่สามารถเป็นผู้นำให้ตนเองได้เราก็จะตกเป็นเป้านิ่งของผู้อื่น

ลูกน้องเติบใหญ่ เจ้านายเบิกบาน

โดย : พัชยะอร

       หลาย ๆ องค์กรมักมีคำถามว่า การบริหารจัดการบุคลากร และการพัฒนาบุคลากรมีความสัมพันธ์กันอย่างไร ดังนั้นเราต้องเข้าใจก่อนว่า การบริหารจัดการบุคลากรก็คือระบบ หรือกลไกล ที่ช่วยทำให้องค์กรพัฒนาจากจุดหนึ่งไปสู่อีกจุดหนึ่ง นอกจากนี้การพัฒนาบุคลากรมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาตัวบุคลากรจนเกิดเป็นทักษะความชำนาญ ก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น จากความหลากหลายทำให้ทุกองค์กรบุคลากรพัฒนาฝีมือได้อย่างหลากหลาย นอกจากนี้สิ่งสำคัญที่สังคมปัจจุบันยังมีความต้องคือการที่มีบุคลากรมีความเป็นผู้นำมากขึ้น โดยเฉพาะในโลกที่มีการแข่งขันกันมาก หลายคนอาจคิดว่าเป็นเรื่องของคนในระดับหัวหน้าหรือระดับผู้บริหารเท่านั้น แต่จริงแล้วไม่ใช่เป็นเช่นนั้น ในตัวทุกคนมีความเป็นผู้นำอยู่แล้ว หากเราไม่สามารถเป็นผู้นำให้ตนเองได้เราก็จะตกเป็นเป้านิ่งของผู้อื่น

    ดังนั้นไม่ว่าใครก็สามารถเป็นผู้นำได้ ขอเพียงคนนั้นมีความตั้งใจ หากผู้บริหารต้องการให้ลูกน้องเป็นผู้นำ สิ่งแรกที่ต้องทำคือการปรับเปลี่ยนแนวคิดรูปแบบพีระมิดของระดับการบริหารงาน โดยกลับพีระมิดให้ลูกน้องอยู่ชั้นบนสุดของพีระมิดแทนผู้บริหารจะทำให้ลูกน้องมีอิสระในการเป็นผู้นำตนเองมากขึ้น จากนั้นสร้างภาวะความเป็นผู้นำที่ประกอบด้วย การเจียระไนทางความคิด การลงมือเขียนแผนการทำงาน การสร้างความปรารถนากับความกระหายอยาก การสร้างความเชื่อมั่นและความไว้วางใจ รวมทั้งส่งเสริมการมีส่วนร่วมและความรับผิดชอบ การเปลี่ยนแปลงของสังคมในปัจจุบันเป็นไปอย่างรวดเร็ว หากองค์กรมีบุคลากรที่มีความเป็นผู้นำเขาก็จะสามารถคิดและปรับเปลี่ยนตนเองได้อย่างรวดเร็ว ความเป็นผู้นำในองค์กรจะเป็นประโยชน์ทั้งตนเองและองค์กรโดยรวมด้วย สรุปว่าไม่ว่าใครก็ตามก็สามารถเป็นผู้นำได้ ขอเพียงคนคนนั้นมีความตั้งใจจริง กล้าหาญ ยอมรับความเปลี่ยนแปลง และช่วยเหลือผู้อื่นในการเปลี่ยนแปลงตัวเอง สิ่งเหล่านี้จะข้ามไปสู่ความเป็นผู้นำที่ทรงประสิทธิภาพและสง่างาม ดังนั้นการจะทำงานใด ๆ ก็ตาม หากชอบและรักพร้อมที่จะทุ่มเทให้กับมัน จะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน ทั้งนี้จะต้องลงมือศึกษาอย่างจริงจัง เพราะอนาคตขึ้นอยู่กับมันสมองและสองมือ ไม่ใช่ผลของพรหมลิขิต

    ในชีวิตการทำงาน ทุกคนอาจคิดว่าความสำเร็จคือการขึ้นเป็นผู้บริหารในองค์กร แต่อีกด้านหนึ่งทุกคนต้องถามตัวเองว่าถ้าได้เป็นผู้บริหารแล้วจะทำได้หรือไม่ เพราะในความเป็นจริงแล้วทุกคนมีประสบการณ์และพรสวรรค์ของตนเอง ประสบการณ์และพรสวรรค์นั้นไม่ใช่สำหรับการเป็นผู้บริหาร ดังนั้นองค์กรจำเป็นที่จะต้องทำให้คนในองค์กรไม่ได้อยู่เพื่อมุ่งหวัง “ตำแหน่ง” แต่ให้มุ่ง “ผลงาน” การทำงานไม่ว่าจะเป็นลูกจ้างหรือนายจ้างควรจะรับฟังความคิดเห็นของผู้ร่วมงานเสมอ โดยนายจ้างและลูกจ้างก้าวเดินไปพร้อม ๆ กัน จึงจะกล่าวได้ว่าองค์กรนั้นบริหารงานด้วยประสิทธิภาพอย่างแท้จริง