แม้วันสุดท้าย เราก็จะยังมีคนที่เรารัก และรักเราเป็นคนสุดท้ายเสมอ

  แม้เราจะยังเหลือกันอีกสี่คน แต่มันเหงาจับใจ บางครั้งเราก็มาพบกัน แล้วก็นั่งเงียบๆ ไม่รู้จะพูดอะไร บางทีก็สอบถามข่าวคราว ก็ได้ยินแต่ว่า เหมือนเดิม อะไรกัยเพื่อน จะป่วยนานขนาดนี้ หรือจิตวิญญาณไปอยู่ที่ไหน พวกเราคิดถึงมาก ได้ยินไหม

  แล้วผู้เขียนก็เริ่มเขียนจดหมายถึงเพื่อน วันละฉบับ เขียนเหมือนว่าเราอยู่ไกลกันเท่านั้นเอง จากเคยโทรศัพท์คุยกัน จากที่เราไปนั่งคุยกัน ก็มาเป็นเขียนจดหมายถึงกันดีกว่านะ ผู้เขียนก็จะเขียนเล่าเรื่องไปเรื่อยๆ บางฉบับก็สั้น บางฉบับก็ยาว วิธีส่งจดหมายของผู้เขียนก็คือ เผาจดหมาย เพื่อให้อักษรในข้อความ มีพลังเบาสบาย ปลิวไปถึงเพื่อนได้ง่ายๆไง

  เขียนได้ไม่นาน ก็มีข่าวว่า เพื่อนรู้สึกตัวแล้ว กำลังจะกลับมาพักรักษาตัวที่ศรีราชา พวกเราดีใจมากวันนั้นเรียมตัวรอท่าที่โรงพยาบาลบ้านเรา อยากเห็นหน้าเพื่อน ว่าเป็นเช่นไรหนอ นอนเจ็บเป็นเดือนๆ แล้วก็ได้พบกันในบ่ายวันนั้น

  สภาพที่เห็นคือ มีการเจาะคอ และมีสายยาง พูดไม่ได้ ตายังหลับอยู่ มีการตอบสนองบ้าง นอนแบบอบู่บนเตียง พวกเราได้เห็นสภาพแล้วร่างกายยังดีมาก ดูแข็งแรง เพียงแต่...แล้วสมองล่ะ จะยังเหมือนเดินไหม

 เมื่อปลอดคนเหลือแต่พวกเรา จึงได้นำ Note bookขึ้นมา เปิดโปรแกรม คาราโอเกะ แล้วกดเพลงทีี่พวกเราชอบร้องมากที่สุด...คนสุดท้าย

 พวกเราเริ่มร้องเพลง คนสุดท้าย ของคุณอัสนีพร้อมๆกัน  พอถึงท่อนว่า.."ฉันเคยบอกกับเธอหรือยัง  ว่าเธอมีความหมายเพียงใด...." เราเห็นน้ำตาของคนเจ็บค่อยไหลซึมออกมา มีอาการตอบสนองชัดเจน เหมือนสะอื้น...และพวกเราก็พลอยสะอื้นไปกับเขาด้วยเช่นกัน ตื้นตันใจกับการกลับมาของจิตวิญญาณที่สมบูรณ์ แม้จะยังพูดให้เราได้ยินไม่ได้ แต่เราเชื่อ เขาปกติแน่นอน

  หลังจากนั้นจนถึงวันนี้ เขาสุขภาพดีขึ้นมาก จิตใจปกติ 100 เปอร์เซนต์ ทำงานได้ ตรวจรักษาคนไข้ทุกวัน ทำงานได้ดีเยี่ยม เหลือเพียงการเดินเท่านั้น ที่ยังต้องใช้รถเข็น

  หลังจากที่อาการดีขึ้น ในเดือนเมษายนสงกรานต์ปีถัดมา เจ้าน้องเล็กสุดของเรา ก็บวชให้ตามที่ปาวารณาไว้ และมีคนเจ็บไปร่วมพิธีทุกขั้นตอน เรายังเป็นเพื่อนรักกัน ยังผูกพัน และเกื้อกูลกันตลอดมา แม้บางคนต้องโยกย้ายกันไปไกล แต่ถึงเวลา เราก็จะมาพบกัน ร้องเพลงกันอีก  ...คนสุดท้าย..แม้วันสุดท้าย เราก็จะยังมีคนที่เรารัก และรักเราเป็นคนสุดท้ายเสมอ

  บันทึกจากความทรงจำดีๆ และขอขอบคุณเพลง "คนสุดท้าย" ของคุณอัสนี ที่ช่วยพาจิตวิญญาณของเพื่อนเรากลับมาดังเดิม

ขอบคุณค่ะ

บันทึกเมื่อ 22 ก.พ. 2555