ซิมบิเดียมบานในใจ

ดอกนี้ ทีแรกไม่รู้หรอกว่าชื่อดอกอะไร... รู้แต่เพียงว่าเป็นกล้วยไม้ป่า ที่พ่อ และแม่ นำมาจากสงขลาเมื่อคราวกลับไปเที่ยวครั้งหลังสุด... ด้วยความอุตส่าห์และพยายามที่จะหาต้นไม้ กล้วยไม้ป่าสวย ๆ มาฝากลูกชายคนนี้..

ตอนแรกที่นำมาปลูกก็ไม่คิดว่าจะได้ชื่นชมดอกเร็วขนาดนี้ เพราะดูจากสภาพต้น และการเจริญเติบโตและแตกหน่อใหม่ ก็ยังไม่สมบูรณ์มากมายนัก แต่แล้วจู่ ๆ วันหนึ่ง พ่อก็ถามว่า เห็นดอกกล้วนไม้บนตอมะพร้าวหน้าศาลพระภูมิรึยัง บานแล้วนะ.. นั่นแหละถึงรู้ว่า อ๋อ ดอกสวยจัง แล้วก็มีคำถามออกมาจากทุกคนว่า "ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นรู้เลย"

ทั้ง ๆ ที่หลาย ๆ คนก็เดินสำรวจต้นไม้ และดอกไม้ในบริเวณบ้านกันไม่เคยขาด แต่กลับพลาดจนดอกนี้บานแฉ่งให้ชื่นชมจนได้...

ความดีใจที่ได้ชื่นชมช่อแรกของเจ้าต้นนี้พอคลายไปตามสภาพของดอกที่เริ่มโรยรา..วันหนึ่ง ได้ยินเสียงพ่อร้องเรียกแม่

(ตอนนี้ใครเป็นคนใต้ ขอให้นึกถึงเสียงและสำเนียงใต้นะครับ) "แก่ แก่ มาแลกล้วยไม้ของน้อง (ของผม) แหละ มันออกช่อแล้วหล่าวนิ" (แปลได้ว่า ให้แม่มาดูกล้วยไม้ของผมที่มันกำลังแทงช่อดอกออกมาอีก ๑ ช่อ)

ทีนี้ ทั้งคู่ก็รีบเดิน ๆ กึ่งวิ่ง รวมถึงผมด้วย ไปดูช่อดอกที่เป็นสมาชิกใหม่ที่กำลังชูช่อออกมาไม่ยาวนัก แต่คิดว่าเมื่อโตเต็มที่น่าจะเป็นช่อดอกที่ใหญ่และสมบูรณ์อีกเหมือนกัน

นาทีนี้ ผมรู้แล้วว่า จริง ๆ แล้ว บ้านผมดอกกล้วยไม้กอนี้ ไม่ได้บานแค่ที่ต้นของเขาเท่านั้น แต่กลับมาบานในจิตใจของครอบครัวของผมอย่างเต็ม ๆ จริง ๆ ด้วย เราต่างยินดีกับสิ่งเดียวกัน ชื่นชม ชื่นชอบ และรักสิ่งเดียวกัน และก็มีความสุขร่วมกัน...

สุดท้ายผมก็ได้รู้ว่า กล้วยไม้กอนี้ ช่อนี้ที่บ้านผม เขาเรียกกันว่า ซิมบิเดียมทนร้อน ตามป้ายที่แขวนติดไว้ในสวนจตุจักร... สนนราคาที่ขายก็แพงเอาการอยู่ ที่สำคัญ พ่อและแม่บอกว่า คราวนี้กลับสงขลา จะไปขอจากบ้านลุง ๆ ป้า ๆ มาให้อีก (กล้วยไม้นี้ธรรมชาติเขาจะอยู่บนต้นตาลโตนด ในทุ่งนี้นะครับ) คราวนี้หมายตาดอกสีขาวไว้ครับ...

บันทึกนี้ เจตนาอยากบันทึกไว้ในโอกาสวันวาเลนไทน์ปี ๕๕ นี้ อยากบอกให้รู้ว่า ไม่มีรักใดที่จะยิ่งใหญ่กว่า รักของพ่อ แม่ และลูก ที่รักและผูกพันกันไม่มีวันสิ้นสุด

ขอแบ่งปันความรักที่มีให้กับทุก ๆ ด้วยนะครับ

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน