เมื่อลูกปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมได้แล้ว ก็ค่อยๆ ปรับเข้าภาวะปกติที่ครอบครัวมุ่งหวัง นั่นก็คือการอยู่ในอ้อมความอบอุ่น นั่นเอง ผมกำลังเล่าถึงลูกสาวคนโตที่ต้องไปเรียนอยู่ห้องเข้มของ รร.นครสวรรค์ เราพยุงจนเขาสามารถสู้รบปรบมือกับคนอื่นได้ เขาปรับตัวได้แล้ว เมื่อทุกอย่างคงที่อยู่ตัวแล้ว รู้แล้วว่าตรงไหนสามารถปล่อยทิ้ง ตรงไหนคงไว้ แล้วเราก็สรุปได้คือ กลับบ้านวันเสาร์และก็กลับหอวันอาทิตย์ คิดง่ายๆ เพื่อช่วยการตัดสินใจก็คือทริปกลับบ้านหาความอบอุ่น สองวันหนึ่งคืนนั่นเอง เมื่อลองทำดูแล้วมันคุ้มมากๆ ครับ
พอเราพร้อมหน้ากัน ได้พูดได้คุย ไอ้ที่คิดว่าเค้าเก่งเขาฉกาจนั้น อึมม... มันไม่ใช่เลย อ้อลืมบอกไปว่าเขาเรียนมอหนึ่งครับ ...พอเราได้สอบถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง และวางแผนอะไรได้บ้าง เมื่อมีเพื่อนๆ สุดโหดอย่างนั้น หากอยากทำอย่างที่ใจตนเองต้องการ หนูจะทำยังไง เมื่อสอบถามแล้วก็ทราบว่า เขาก็มีเป้าหมายที่ไม่ชัด อย่างนี้เราก็ได้บอกเขา ได้แนะหลักคิดให้ตามประสาคนเกิดมานานน่ะ และเมื่อเราอยู่ด้วยกันเราก็ได้เห็นนะว่า เค้าเล่นเฟสเยอะขึ้นนะ พูดคุยกับเพศตรงข้ามมากขึ้น ตรงนี้ก็สะกิดเรา ทำให้ได้ระมัดระวัง เรื่องราวต่างๆ ที่เป็นห่วงได้ ทั้งหมดทั้งปวงก็คือ เราทำในสิ่งที่ควรทำสำเร็จแล้ว และกำลังจะควบคุมหลายสิ่งหลายอย่างที่เป็นจุดเสี่ยงให้ไม่เป็นปัญหา มั่นใจว่าสามารถทำได้ และพวกเรากำลังจะเดินแบบปกติได้แล้วนั่นเองครับ
เฮ้อ...ดีกว่าขาดการติดต่อนะ