โรคสมาธิสั้นคือ กลุ่มอาการที่เกิดขึ้นตั้งแต่วัยเด็ก (ก่อนอายุ 7 ขวบ) ซึ่งจะมีผลกระทบต่อพฤติกรรม อารมณ์ การเรียน และการเข้าสังคมกับผู้อื่นของเด็ก กลุ่มอาการนี้ได้แก่ ขาดสมาธิ (attention deficit), การขาดความสามารถในการควบคุมตัวเอง (impulsivity), อาการซน (hyperactivity)
เด็กบางคนอาจจะมีอาการซนและการขาดความสามารถในการควบคุมตัวเองเป็นอาการหลัก ซึ่งพบได้บ่อยในเด็กผู้ชาย หรือบางคนอาจจะมีอาการขาดสมาธิเป็นปัญหาหลัก พบได้บ่อยพอ ๆ กันในเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชาย โรคสมาธิสั้นนี้พบได้บ่อยในทุกประเทศทั่วโลก ในต่างประเทศพบว่าประมาณ 3-5 เปอร์เซ็นต์ของเด็กในวัยเรียน เป็นโรคสมาธิสั้น
การรักษาเด็กสมาธิสั้นที่มีประสิทธิภาพดีที่สุด คือ การผสมผสานการรักษาหลายๆ ด้านประกอบกัน
1. การรักษาด้วยยา ซึ่งจะออกฤทธิ์โดย “กระตุ้น” เซลล์สมองให้หลั่งสารเคมีธรรมชาติที่มีน้อยกว่าให้ออกมามากขึ้นในระดับที่เด็กปกติควรจะมี สารเคมีตัวนี้จะช่วยให้เด็กสามารถควบคุมตัวเองได้ดีขึ้น มีสมาธิยาวนานขึ้น และเรียนหนังสือได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
2. การปรับเปลี่ยนพฤติกรรม และการช่วยเหลือทางด้านจิตใจ สำหรับเด็กและครอบครัว เด็กสมาธิสั้นควรมีโอกาสได้คุยกับแพทย์ เพื่อแพทย์จะได้ให้ความรู้ในข้อจำกัดที่ตัวเด็กมี และแนะแนวทางปฏิบัติตัวเพื่อให้เด็กได้ใช้ความสามารถด้านอื่นทดแทนในส่วนที่บกพร่อง ในบางรายครอบครัวบำบัดก็มีความจำเป็นสำหรับครอบครัวที่มีปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลในครอบครัว ทั้งนี้เพื่อลดความวิตกกังวลและความเครียดของเด็ก
3. การช่วยเหลือทางด้านการเรียน ครูจะเป็นเป็นบุคคลสำคัญที่จะช่วยเหลือเด็กควบคู่ไปกับการรักษาด้วยยาเสมอ ผลที่ตามมาเมื่อเด็กได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี เด็กจะรู้สึกว่าตนเองมีคุณค่า (self-esteem) มากขึ้น และมีความสัมพันธ์กับเพื่อนหรือคนรอบข้างดีขึ้น
หากปล่อยเด็กทิ้งไว้โดยไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกต้องตั้งแต่เล็กแล้ว เมื่อโตขึ้นเด็กเหล่านี้จะมีภาวะแทรกซ้อนที่มีผลกระทบในแง่ลบมากมายทั้งต่อตนเองและครอบครัว
