จากการเดินทางมาประชุม...การจัดการความรู้ในการพัฒนาศักยภาพ เพื่อการทำงานด้วยหัวใจแห่งความเป็นมนุษย์...คำโปรย-สร้างสรรค์พลังใหม่ เพื่อหัวใจ และชีวิตที่เบิกบาน...วันที่ 9-11 มกราคม 2555 รร.วิลลา พาราดี เขาใหญ่...ผู้จัดไม่ได้มอบหมายภารกิจหลังการประชุมเหมือนการประชุมอื่น ๆ ...บอกเพียงแต่สั้นว่า...ให้พวกเรากลับไปทำความดี...

เสน่ห์ของเช้าวันนี้วันศุกร์อยู่ตรงที่ฝนตกพรำ ๆ ตอนเช้า

ทำให้ผมนอนตื่นสายกว่าปกติ และแช่ตัวแน่นิ่งบนเตียงเนิ่นนาน

เพื่อลืมตานอนฟังเสียงใบไม้รอรับหยาดฝน

ปล่อยสติหลุดลอยตามอารมณ์และหยาดฝน

มาได้สติเมื่อภรรยามาปลุก และต้องรีบอาบน้ำแต่งตัว

เพราะเช้าวันนี้มีคลินิกเบาหวาน และต้องเจาะเลือดใหญ่และเล็กตามนัดหลายราย

 

ผมขับรถมาเรื่อย ๆ..... ผ่านผู้คน ถนน หนทาง และต้นไม้ใบหญ้าข้างสองทางที่กระปี้กระเปร่า

ผมขับรถช้า เพราะรถพ่วงบรรทุกอ้อยที่สัญจรผ่านอย่างมากมาย เพื่อเอาอ้อยเข้าโรงงาน หรือแหล่งรับซื้ออ้อยเงินสด

ผมยังนึกถึงบรรยากาศการประชุม ฯ ที่ผ่องเพื่อนพี่น้องไม่เจอกัน

ผมต่างหากที่ใจร้ายไม่มาเจอพวกเขาหลายปีมาก ๆ ผมคงมีโลกส่วนตัวสูงมาก ๆ

แต่เมื่อเจอกันความผูกพัน และความปรารถนาดี ไม่เคยขาดหายไปเหมือนสายน้ำของมหาสมุทร

ไม่ได้เจอหน้ากัน ไม่ได้เจอพบกัน  ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

ไม่ได้แสดงถึงว่า ผมไม่รู้สึกรักและคิดถึงคนเหล่านั้น

ทุกคนอยู่ในใจเสมอ

 

ผมหวนคิดถึงใบงานแรกที่พวกเราได้ทำกัน ถึงแม้ต้องมีสติในการขับรถ

แต่ผมก็ขอหวนคิดถึงบ้าง...ความคิดถึงมันไม่ได้มีเวลาพิเศษใช่ไหมครับ ?

“...ความคาดหวังร่วมกัน...”

มีกระดาษหนึ่งแผ่น ให้พับเป็นสี่ส่วน

และให้เขียนและเล่าเรื่อง ในประเด็นสี่

หนึ่ง บอกชื่อ ละชื่อเล่น

สอง อวัยวะในร่างกายที่ชอบมากที่สุด

สาม ความคาดหวังในการประชุมครั้งนี้

สี่ ความฝันในวัยเด็ก

 

เป็นใบงานที่ทำให้ผมและเพื่อน ๆ ได้ทบทวนตนเองในวันวาน วันนี้ และวันพรุ่งนี้

ต่างคนต่างทำงาน มีความดีที่มีในแต่ละคน แต่ทว่าเราไม่เคยนึกถึงสิ่งเหล่านั้นเลย

เมื่อได้ทบทวน ผมและเพื่อนรู้สึกมีความสุข และอิ่มในใจมาก

และหัวใจเดียวกันกับความคาดหวังในการประชุม คือ

อยากได้หัวใจที่อิ่มเอม เพื่อไปแบ่งปันผู้อื่น

ผมเห็นด้วยอย่างมากนะครับ

ถ้าเราไม่มีความสุข  เราจะไปแบ่งปันความสุขให้ผู้อื่นได้อย่างไร ?

 

มาดูตัวอย่างใบงานดีกว่า....

ตัวอย่าง ข้อสี่ ความฝันในหลายเด็ก

บางท่าน อยากเป็นครู ตามพ่อและแม่ อยากสอนเด็ก ๆ บนภูเขาและบนดอย

บางท่าน อยากเป็นนักร้อง แต่ก็สมหวังในวันนี้ เพราะไปดูงานทุกครั้งได้ร้องบนรถทัวร์

บางท่าน อยากเป็นนักบิน บินไปไกลสุดขอบฟ้า

บางท่าน อยากเป็นพัฒนากร เพราะตอนเด็กอ่านนิยายเรื่อง บุลากง นางเอกเป็นพัฒนากร มีอุดมการณ์ในการพัฒนาชนบท

บางท่าน อยากเป็นหมออนามัย เพราะตอนเด็กป่วย มีหมออนามัยรักษาจนหาย คนนี้โชคดีสมหวัง

 

สำหรับผม

ผมอยากเป็นนายธนาคาร เพราะบ้านเช่าตอนเด็ก อยู่ใกล้ธนาคารออมสิน เห็นคนทำงานแต่งตัวหล่อ และมีสตางค์

 

วันนี้... ปัจจุบัน ผมเป็นหมออนามัย ถึงแม้ไม่ได้ตั้งใจตั้งแต่ต้นทาง

แต่ก็เริ่มรัก และทำงานอย่างตั้งใจ และทุ่มเท

และพยายามและมุ่งมั่นจนสุดปลายทาง

เพราะแต่ละคน จะประกอบอาชีพอะไรไม่สำคัญเท่ากับการทำงานและใช้ชีวิตให้เต็มเปี่ยมหรือเปล่า ?

และการทำงานและการใช้ชีวิตของผม...ผมเชื่อว่า ผมได้เก็บบุญทุก ๆ วัน

บุญมีรูปร่างอย่างไรนะ ? แต่เมื่อผมนึกถึงรู้สึกอุ่นใจทุกครั้ง

 

ใจเอ๋ยใจ...เผลอใจจนจะถึงทางเข้าอนามัย เผลอนึกถึงใครคนหนึ่ง ที่มีบทบาทต่อหมออนามัยอย่างสูง ท่านนั้น คือ

ศาสตราจารย์นายแพทย์ประเวศ วะสี พวกเราหลายคน เปรียบท่านว่า

ท่านคือ บิดาของหมออนามัย ท่านเคยกล่าวไว้ว่า....

 

“...การเรียนรู้เพื่อเปลี่ยนแปลงตัวเอง

เป็นการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

และจะเป็นอนาคตของการศึกษา

เป็นการศึกษาที่จะเปลี่ยนแปลงในตนเอง

นี้เป็นศักยภาพของมนุษย์ซึ่งสัตว์ไม่มี

เป็นการเข้าถึงความจริง ความดี ความงาม

แล้วจิตเปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง มีอิสระ

มีความสุข มีความรักเพื่อนมนุษย์ทั้งหมด

รักธรรมชาติทั้งหมด

อันนี้คือ ความเป็นมนุษย์ที่เป็นไปได้...”