ฉะนั้นจงอย่าท้อ อย่ามัวรีรอความสุขสม จงชนะใจเหนืออารมณ์ คลายความระทมในใจเรา..

บทกลอนนี้ผมแต่งไว้นานแล้ว เพื่อให้กำลังใจเพื่อนสาวคนหนึ่ง (ไม่เคยเห็นหน้าเธอหรอก) เราคุยกันทาง Msn และเธอบ่นกับผมว่า ท้อ เหนื่อย คิดถึงบ้าน (เธอเป็นคนสารภี จ.เชียงใหม่) เห็นเป็นคนจังหวัดเดียวกัน เลยแต่งกลอนนี้ส่งไปให้เพื่อเป็นกำลังใจให้กับเธอ ที่ต้องไปทำงานอยู่แดนไกลถึงประเทศจีน ลองอ่านกันดูนะครับ  

มีกลอนมาฝาก (แต่งเองด้วยนะ)

---------------------------
เขาว่า...โลกนี้เหมือนละคร
บางบทบางตอนนั้นแสนเศร้า
ทำให้ฉันก้มมองดูเงา
อืมชีวิตเราก็เฉกเช่นละคร....
---------------------------
ก็มีหลายตอนที่เราเศร้า
พอรุ่งเช้าหายสับสน
หลายคราวที่อับจน
ก็ผ่านพ้นมาด้วยดี...
--------------------------- 
ก็ชีวิตเป็นเช่นนี้
มิมีสิ่งจีรังคงที่
วันนี้ไม่มีพรุ่งนี้อาจมี
วันนี้สุขีพรุ่งนี้โศกตรม..
--------------------------- 

ฉะนั้นจงอย่าท้อ
อย่ามัวรีรอความสุขสม
จงชนะใจเหนืออารมณ์
คลายความระทมในใจเรา..
--------------------------- 
พลิกวิกฤตเป็นโอกาส
ประกาศก้องเป็นพันเท่า
ว่าตัวเรา "ไม่เป็นรองเขา"
สองมือสองเท้าเรามีเท่ากัน
--------------------------- 
ขอเพื่อนจงยืนหยัดสู้
ให้โลกรู้ระบือลือลั่น
ว่า "สารภี" มีหญิงหนึ่งนั้น
สู้ฟันฝ่าทำงานแดนไกล...
---------------------------
เราขอเป็นแรงใจให้
ยามใดเพื่อท้อหัวใจสะหลาย
ยามใดเพื่อรู้สึกไม่มีใคร
ขอให้เพื่อนหวนระลึกถึงเรา...
--------------------------- 
ร่ายมาเสียยึดยาว
ต้องกล่าวลาแล้วเจ้า (แบบสาวเหนือๆๆๆ)
หากยังมีหวังที่ยืนยาว
ให้เพื่อนเรานั้นสู้ต่อไป....
 ---------------------------
"ป่าไม้เลื้อย"
 
4/11/07, 10.32 น.