โตนี่ - ฟาง. GotoKnow.

 

๒๔.ผู้เขียนกับเพื่อนยูเอ็น - ที่บ้านหลวง.สร้างสัมพันธภาพกันก่อนจบงาน. ปี ๒๕๓๗. 

 

ผู้การวิทยุเรียกผู้กองมาเฉ่งทันที..ฟังสิครับ..เฮ้ยคุณทำไมยังไม่จ่ายเบี้ยให้เขาล่ะ ? ฝรั่งจะมาฝึกอีกแล้ว..ผู้การของผมเริ่มเสียงดังขึ้นก่อนที่นายทหารสัญญาบัตรเหล่านั้นจะต้องอายมากไปกว่านี้ ผมรีบชวนสุเทพออกมาข้างนอกทันที. ไม่ใช่กลัวหรอกครับ..ขี้เกียจเป็นพยานต่างหาก. เรากลับออกมาดื่มกันที่โต๊ะเดิมที่นั่งกันตอนแรกนั้นเอง.เฮ้อ!นั่งดื่มตรงนี้ตั้งแต่แรกก็ดีอยู่แล้ว..ไม่น่าเดินตามจนท.ทหารเข้าไปในห้องสัญญาบัตรเลย  เข้าไปแล้วไม่ดีเช่นนี้เองแต่แปลกจริงๆ ไม่ทราบว่าทำไมผู้คนจึงอยากเข้าไปนั่งดื่มในห้องนั้นกันเหลือเกิน หลังจากนั้นผมมากันเองกับเพื่อนระดับนายนาวา ก็ห้องเดียวกันนี้แหละครับ. ระหว่างนั่งดื่มนั้นผมมีความคิดว่าทำไมเราต้องมานั่งในนี้ ?เหมือนนั่งในกล่องสี่เหลี่ยม  มองอะไรก็ไม่ถนัดเวลาจะสั่งอะไรเพิ่มก็ต้องรอจังหวะที่จนท.ทหารเดินเข้ามา ยังไงๆก็สู้นั่งด้านนอกไม่ได้ นอกจากจะดูวิวต่างๆได้ดีกว่าแล้วอากาศยังถ่ายเทดีกว่านี้กล่องนี้มาก จะสั่งอะไรก็ง่ายและสะดวกกว่ากันมาก ตั้งแต่นั้นมาผมไม่เคยเข้ามานั่งดื่มในนี้อีกเลยแม้ว่า..จะมากับเพื่อนนายทหารสัญญาบัตรก็ตาม.ช่วงเช้าผมไปที่ทำงานหัวหน้าผม ร.อ.ทองหล่อ ผลมูล รน. เกษียณอายุ  ในยศนาวาโทที่นย. บอกผมว่าสายๆให้เข้ามารับเบี้ยเลี้ยงน๊ะ  ผมบอกว่าผมรู้แล้วว่าเงินจะต้องออกวันนี้  รับเงินแล้วผมกำลังจะกลับไปที่บริษัทฯในท่าเรือ ฯ พี่หล่อเดินมาบ่นกับผมอีกว่าเออ..ไอ้ผู้กองคนนั้นทำไมมันไม่พูดกับผมเลย ผมพูดเหมือนเดิมครับผมรู้ว่าเพราะเหตุใด ? ตั้งแต่นั้นมาผมจำได้ว่าปฎิเสธงานล่ามของทหารทุกรายการ.เงินเบี้ยเลี้ยงที่ผมควรจะได้รับวันละ๕๐ บาท พี่ผู้กองยังโกงเลยนี่หว่า ! เลยเป็นเหตุให้ผมต้องผันตัวเอง  ไปแอบรับจ้างแปลให้กับบริษัทฯ ได้ค่าตัววันละ ๖๐๐ บาท. อยากถามว่าถ้าเป็นท่านจะเลือกแบบ ๕๐ หรือ แบบ ๖๐๐ บาทต่อวัน ? ผมไม่ต้องการคำตอบใดใด ? คำตอบอยู่ในตัวแล้วไม่ใช่หรือครับ ?

๒๕.เลี้ยงอำลาเพราะงานใกล้จบแล้ว. - ที่ร้านป้าน้อยในท่าเรือสัตหีบ. ปี ๒๕๓๗.

 

เราออกจากกรม.ร.๑พล.นย. เข้ามาที่ท่าเรือเพื่อเชคงานอีกครั้ง  ยังเงียบเหมือนเดิมครับ. มีของพร้อมที่จะต้องนำลงเรืออยู่หลายรายการ  ปัญหาคือเรือยังไม่เข้าเทียบ. เย็นนี้พอเลิกงานเราไปสร้างภูมิคุ้มกันที่บ้านเพื่อนก.ม.สิบ.มีสุเทพ ผม นายพอลและนายฟิลด์.เจ้าของบ้านที่ดี. ผมจำไม่ได้ว่าหมดเหล้าไปกี่กลม ? ช่วงนั้นเหล้าไทยที่บรรดาฝรั่งชอบดื่มกันมากคือแสงโสมครับ. ขณะเขียนเรื่องนี้ไม่ทราบว่าเลิกผลิตไปแล้วหรือยัง ?เพราะไม่ค่อยเห็นวางขายกันเลย. ในอนาคตบรรดาคอทองแดงคงต้องดื่มเหล้าราคาแพงกันแน่ๆ ทางการประกาศจะขึ้นภาษีสุราเพื่อป้องกันนักดื่มหน้าใหม่ครับ เอ้า ! ทำไมพี่พูดไม่คิดล่ะครับ ? เดี๋ยวเด็กเหล่านั้นหันไปดื่มเหล้าป่า. ไม่ตายเร็วกว่านี้หรือ ?พวกพี่คิดได้อย่างไรกัน ? บ้านเรานี้แปลกน๊ะครับพวกที่พวกชอบดูดไวน์ก็มักจะห้ามการซื้อ ขาย ดื่ม สุรา. เราไม่รวยเหมือนพวกมะรึงนี่หว่า ! จะหาว่าผมเขียนคำหยาบก็ไม่ได้น๊ะ..เพราะคำนี้เป็นคำผสม.ระหว่างมะระและตำลึง. แต่อยากให้สุภาพจึงมาใช้รอเรือเห็นความสุภาพหรือยังทีนี้..อย่ามองแต่ภายนอกเท่านั้น !ช่วงนี้แม้ยังไม่มีเรือเข้าเทียบ แต่เรายังมีงานเบาๆทำกัน   ผมคาดว่างานคงใกล้จะหมดแล้วเพราะจนท.ยู-เอ็นได้เรียกเก็บวิทยุว๊อล์คกี้ท๊อล์คกี้คืนทั้งหมด เพื่อนำมาทำความสะอาดแล้วจะบรรจุลงลังส่งไปใช้งานที่ประเทศโมแซมบิคต่อไป. บรรดาพนักงานการท่าเรือฯและจนท.ยูเอ็นบางแผนกที่กำลังจะตกงานก็ได้ใช้เวลาว่างแอบตั้งวงกันด้วยยอดสุราของไทย  เจ้านายระดับสูงน่ะเหรอ ? พี่แกแยกย้ายกันกลับไปหลายวันแล้ว  เหลือแต่จนท.ระดับล่างซึ่งจะต้องเดินทางออกจากประเทศไทย เป็นชุดสุดท้าย.หลังจากจบสิ้นการขนย้าย  และเคลียร์เรื่องเอกสารต่างๆแล้วในเร็ววันนี้.อย่าพูดเรื่องอื่นเลยน๊ะ  มาดื่มกันก่อนก็แล้วกัน.

๒๖.จนท.ยูเอ็น สุเทพและผู้เขียน. - ที่หาดนางรำ.ดื่มอำลากันปี ๒๕๓๗. 

 

 

การทำความสะอาดวิทยุทั้งหมดก็เรียบร้อยดีครับ เพราะมีจนท.ของยู-เอ็น.เป็นผู้กำกับดูแลและนำเข้าตู้คอนเทนเนอร์ด้วยตัวเอง.แต่ผู้ที่ทำการขนย้ายเป็นลูกจ้างของกทส.ที่ทางยู-เอ็นจ้างมาทำงานนั่นเอง !ในที่สุดงานก็เรียบร้อยลงด้วยดีครับ   พนักงานทุกคนจึงได้เลิกงานเร็วกว่าปกติ   เย็นนี้เราจึงมีเวลามากและยังไม่ได้กลับบ้านแต่อย่างใด ?เพราะพี่นวยอยากจะเคลียร์เงินให้กับพนักงานทุกคนเป็นงวดรองสุดท้าย เท่านั้นยังไม่พอครับ..ในฐานะที่พนักงานให้ความร่วมมือในการปฎิบัติมาด้วยดีพี่จึงขอเลี้ยงอีกสักหนึ่งมื้อ.เผื่อว่าเวลาที่จะต้องจากกันมาถึงจะได้ไม่ต้องเสียเวลาร่ำลากันนานเกินควร. พี่ตุ่นนั่งซ้ายสุด.ถัดไปเป็นผู้เขียนและสมาชิกของเซอร์เกิ้ลเฟรด.ที่มาร่วมงานนี้จนผ่านไปด้วยดี  จริงๆแล้วพี่ตุ่นมาจากนรจ.นย.รุ่นที่.๑๐ ก่อนผมหนึ่งปี.น่าเสียดายพี่แกอยู่นย.แล้วไม่รุ่งครับ  จึงเบนเข็มไปประจำที่ ฐานทัพเรือสัตหีบ ต่อมาผมลาออกและมาทำงานให้กับบริษัทอมฤตฯ พี่แกได้รับการประดับยศนาวาโท..ยังไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ. ผมได้รับแจ้งให้มาฟังสวดพี่แก ที่วัดสัตหีบพร้อมกับเพื่อนๆอีกหลายคน. ไปคอยผมก่อนน๊ะพี่. มีจนท.ยูเอ็นอีกคนไม่ทราบว่าพี่แกมาชอบอะไรผมครับ  เจอกันทีไรพี่แกชวนผมไปดื่มด้วยเสมอๆ  น่าเสียดายที่ผมไม่ค่อยได้ไปกับเขา  ก็เพราะผมถูกจองตัวหรือมีนัดแล้วเกือบทุกครั้ง  ที่เราพบกันได้เย็นนี้เพราะพี่แกมาได้จังหวะจริงๆ..ผมยังไม่ได้รับปากกับใครไว้เลย. ผมเลยต้องแอบชวนมาดื่มกันที่บ้านพัก ในค่ายกรมหลวงชุมพร ฯ  เลิกดื่มแล้วก็ออกมาส่งพี่แกขึ้นรถสองแถว   เพื่อกลับไปซ่อนตัวที่  รร.แอมบาสเดอร์  นาจอมเทียนโน่น ! ดื่มไปคุยกันไปก็สนุกดีครับ..  ทำให้ผมมีโอกาสได้ทราบประสบการต่างๆของเขา.

๒๗.ผู้เขียนกับเพื่อนร่วมงาน- ที่คลัง๕ ท่าเรือสัตหีบ. ปี๒๕๓๗.

ช่วงที่มาทำงานให้กับหน่วยงานนี้. ก่อนจากกันเขาได้นำธงยู-เอ็นผืนใหม่เอี่ยมมาให้ผมด้วย ๑ ผืน. ผมนำมาโชว์ไว้ที่ข้างฝาบ้าน ใหม่ๆก็ดูสวยงามดีครับ  เวลาผ่านไปหลายปี เออ..พี่แกเริ่มเก่าไปตามกาลเวลาเสียแล้ว. เพื่อนสิงคโปร์คือนายเดวิดลิมMr.David Lim. เคยบอกผมว่าอะไรก็ตามถ้าจะต้องเป็นของเรา  มันต้องเป็นของเราวันยังค่ำไม่ว่า..จะต้องรอนานแค่ไหน ? ผมเริ่มเชื่อเพื่อนขึ้นมาเพราะหลังจากนั้นได้พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ดูเรื่องธงนี่สิครับพนักงานการท่าเรือหลายๆคนแอบหยิบหรือถอดออกจากเสาที่ติดมากับรถ. แม้ผมมิได้ทำเช่นนั้นแต่กลับได้ผืนใหม่แกะกล่องเสียด้วย..ดีกว่ากันไหมล่ะ ? การเลี้ยงอำลางานของพนักงานเซอร์เกิ้ลเฟรดผ่านไปแล้วก็จริงครับ แต่งานยังมิได้จบแบบถาวรเพราะเราได้รับแจ้งว่าเรือรัสเซียลำสุดท้ายของงานยู-เอ็น  จะเข้าเทียบภายในสองวันนี้แน่นอน  และเราต้องทำกันบรรทุกอุปกรณ์ต่างๆให้หมด  เพื่อส่งออกเป็นครั้งสุดท้าย. รวมแล้วงานที่ผมได้มีส่วนมาร่วมกับยู-เอ็น.ตั้งแต่ ๒๒ พ.ย.๒๕๓๖ - ๑๕ ม.ค.๒๕๓๗.ประมาณ ๔๕ วัน. ผมมีรายได้หนึ่งหมื่นบาทเศษๆเรื่องเงินนั้นไม่ค่อยมีผลกับผมมากนอกจากประสบการณ์.ช่วงที่ผมไปร่วมงานนั้นผมยังไม่ได้รับตำแหน่งพันจ่าเอกพิเศษ  เงินที่ผมสามารถทำได้จึงมากกว่าเงินเดือนของพันจ่าธรรมดา. เดือนตุลาคมถัดมาผมจึงได้รับตำแหน่งพันจ่าพิเศษ เพราะมีข้าราชการที่ดำรงตำแหน่งนี้เกษียณอายุ..กว่าจะได้ต้องเหนื่อยใจมากครับเพราะหลายกองร้อย ต่างเสนอชื่อข้าราชการมามากมายเพื่อจะเอาตำแหน่งนี้ไปครองกัน ทั้งๆที่อาวุโสน้อยกว่าผมมาก ดีน๊ะที่ผู้บังคับกองพันท่านได้รับปากไว้ว่าจะให้ตำแหน่งนี้กับผม.ขอขอบคุณย้อนหลังมา ณ ที่นี้ด้วยครับผู้พัน.น.ท.ประจิตร บุญญนิยม รน.ขณะเขียนเรื่องเพิ่งประดับยศพลเรือตรี ผมในฐานะศิษย์เก่าแค๊มป์เพ็นเดิลตั้นขอแสดงความยินดีด้วยน๊ะครับ. Congratulation sir.

๒๘.ผู้เขียน. - ที่ท่าเรือสัตหีบ. ปี๒๕๓๗.

ผมไม่อดทนเองครับ. เพราะหลังจากครองตำแหน่งนี้ได้เพียงสองปี  ผมลาออกจากกองทัพเพื่อไปทำงานบริษัทฯ ต่อมาทราบว่าคนหน้าเดิมเหล่านั้นกลับมาแย่งตำแหน่งของผมกันอีก.แต่ผมมิได้ยึดติดหรอกครับลาออกมาแล้วทำไม..ต้องหวงก้างด้วยล่ะ ?เราไปจัดเลี้ยงอำลากันระหว่างผม สุเทพ และจนท.ยู-เอ็นทั้งชายและหญิงที่มาทำงานในครั้งนั้น ที่หาดนางรำครับ   ทุกคนได้จากกันด้วยดีอย่างน้อยผมคิดว่ายังมีทหารนย.ไทย  ที่ได้มีส่วนร่วมงานนี้ด้วยเพียงสองคน  นอกจากนั้นก็เป็นข้าราชการและทหารเรือจากหน่วยงานของกทส.อีกจำนวนหนึ่ง.  เช้าวันสุดท้ายเรามาทำงานกันตามปกติ  ผมได้รับแจ้งจากจนท.ยู-เอ็นว่า เมื่อคืนที่ผ่านมานั้นได้มีมือดีแอบไปงัดตู้คอนเทนเนอร์. มีข้าวของสูญหายไปบางรายการ..แต่ที่หายไปมากคือวิทยุแบบวอล์คกี้ทอล์คกี้รวมทั้งสิ้นจำนวน๓๐ เครื่อง  เขาขอให้ผมสืบหาตัวโจรให้ด้วย.ที่จริงน่าจะเป็น๑๕ เครื่องเพราะโจรเอาไปอย่างละครึ่งเดียว.ผมได้รับปากไปกับจนท.คนนั้น..เพื่อให้เขาสบายใจเท่านั้นเอง ! ก็แหมจะเอาเวลาที่ไหนมาสืบหาล่ะครับ ? พี่โจรแกเก่งเสมอเพราะพี่แกงัดกันในวันสุดท้ายนั่นเอง  จริงๆแล้วจนท.ที่รับผิดชอบนั้นไม่ค่อยกังวลเท่าใดนัก ? เพราะเขามาบอกผมภายหลังว่า  ตอนบรรจุวิทยุลงในลังนั้น เขาแยกตัววิทยุออกเป็นสองส่วนและนำไปไว้ที่ละส่วน  เป็นอันว่าไม่มีใครสามารถใช้เครื่องวิทยุดังกล่าวได้อีกเลย. นี่กระมังที่เขาชอบพูดกันเสมอว่า  เหนือฟ้ายังมีฟ้า. พอเรื่องร้ายๆผ่านพ้นไปแล้วเรื่องดีดีก็มาถึงบ้าง. เรือลำสุดท้ายได้เข้าเทียบช่วงสายๆของวันถัดมา  การลำเลียงอุปกรณ์ และรถยนต์ชุดสุดท้ายก็เสร็จสิ้นลงด้วยดีครับ  งานนี้ไม่มีใครบาดเจ็บหรือล้มตายแต่อย่างใด ?

๒๙.ผู้เขียนกับเรือรัสเซีย. - ที่ท่าเรือสัตหีบ. ปี๒๕๓๗.

งานนี้จบลงพร้อมกับเรือรัสเซียลำสุดท้ายจากท่าเรือสัตหีบ ประเทศไทย ออกเดินทางสู่ประเทศโมแซมบิคต่อไป..ที่ใดในโลกใบนี้ยังต้องพัฒนากันอีกโปรดอย่ากังวลใดใด ? เพราะหน่วยงานยู-เอ็นจะดำเนินการให้เองตามสมควร  จากเงินบริจาคจากนานาอาระยะประเทศ. ไม่มีหมดครับเพราะถ้าหมดการขอบริจาคเพิ่มก็จะเริ่มต้นอีกครั้ง และต่อไป - ต่อไป.ไม่มีสิ้นสุดเพื่อความกินดีอยู่ดีของประชาคมโลก..เอเมน.วันต่อมา สุเทพกับผู้เขียนก็ได้กลับมาทำงานประจำ  เหตุการณ์ที่ต้นสังกัดของเราก็เรียบร้อยดีครับ แม้จะมีบางคนไม่พอใจกับการมีรายได้ของเรา..ก็ช่างเถอะครับอย่าไปถือสาใดใดเลย. เสียสุขภาพจิตเปล่าๆ. 

ผมขอขอบคุณทุกท่านที่อ่านมาจนถึงบรรทัดสุดท้าย  ขอให้โชคดี  มีพลานามัยที่สมบูรณ์และแข็งแรงน๊ะครับ.

สวัสดีครับ.            

โตนี่-ฟาง.

๑๔ ธ.ค.๕๔