เห็นเพื่อนครู  ผู้รู้  ผู้สอนสั่ง 

มาพรูพรั่ง คลั่งวิชา  มหาศาล 

เขียนกลอน  ป้อนคำ  ย้ำประจาน 

เขียนเสียดทาน  ท่านท่าน  หวังหนำใจ

*****

เป็นเมื่อก่อน  ย้อนไป  ให้ได้รู้ 

ว่ามีครู  คนหนึ่ง  อึ้งใจไว้ 

เขียนย้ำเตือน  ให้เพื่อนอ่าน  เตือนกันไป 

กลับถูกให้  ปิดบล็อก  เพราะกำกวม

*****

มาวันนี้  กลับมีดี  มีคนเขียน 

เขียนวนเวียน  จิตซ้ำ  ย้ำคำหลวม

เขียนเยาะเย้ย  ถากถาง  วางกำกวม

ให้คนร่วม  มาอ่าน  ขานสะใจ

*****

ใช้คำกลอน  วอนเตือน เพื่อนครูนั้น 

จงวางครัน  กลั้นโทสะ  ละจิตไหว

เตือนให้หยุด เขียนกลอน วอนย้อนใจ 

อย่านำไป เขียนด่า และประจาน

*****

อันคำกลอน  สะท้อน  ว่าจิตงาม

มีอยู่สาม  งามด้วยคิด  พูดสั่งสาร

ทำการงาน  สานต่อ  ขอบริวาร

อย่าประจาน  ด้วยคำกลอน  วอนหยุดยั้ง

*****

ครูอ้อย แซ่เฮ 

วอนผู้ประพันธ์