"หัวหน้าไม่กลัวหรือครับ "รปภ.ถาม

   หลังพนักงานเลิกงานและเดินออกจากหน้าลานแพ็คสินค้าหมดแล้ว เขายังคงนั่งทำงานอยุ่คนเดียวบนออฟฟิส เสียงแอร์ยังคงคำรามเป็นเพื่อนบนเพดานฝ้า เงาของกระดาษที่ติดอยู่หน้าห้องประชุมปลิวอยู่ไหวๆตามแรงลมของแอร์ด้านหน้า ทำให้เขาดูเหมือนไม่ได้นั่งอยู่เพียงลำพัง

   อนัตตา คำพระสอนทำให้เขานึกขึ้นในใจ การอยู่คนเดียวเงียบๆทำให้เขาเหมือนไร้ตัวตน เขา แผ่นกระดาษ เสียงลมแอร์ เป็นสิ่งเดียวกัน หรือว่ายังแปลกแยกกันอยู่ เขาสงสัย

   มีเสียงดังแกร็กๆอยู่ข้างๆห้องประชุม เสียงอะไรก็ช่างเถอะ แต่ก็ไม่ต่างจากลมหายใจเข้าออกหรอกหรือ

   "หัวหน้าไม่กลัวหรือครับ "รปภ.ถาม 

  "กลัวอะไรเหรอ"เขาถามกลับ

"เขาเห็นกันทั้งนั้นล่ะครับ ผมเห็นไฟออฟฟิสเปิดอยู่ ผมจึงยืนรอหัวหน้า" รปภ.พูดด้วยความหวังดีเป็นเพื่อน

"อ๋อ ขอบคุณครับไม่เป็นไรหรอก ผมไม่ได้อยู่คนเดียว"

"หัวหน้าอยู่กับใครเหรอครับ"

"ผมมีเพื่อน.."เขายิ้มให้รปภ.ที่มองผมด้วยสายตาสนใจใฝ่รู้ 

   เขาเดินออกจากบริษัทในค่ำคืนนั้นท่ามกลางแสงไฟ ความเงียบของสรรพสิ่ง แต่ไม่ไร้เพื่อนร่วมโลกในหลากหลายมิติ...