วันศุกร์ ที่ ๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๔ เวลา ๘.๒๓ น.
"กราบพระพุทธเจ้าที่ไหน ก็พระพุทธเจ้าองค์เดียวกัน"
เสียงคำสอนครูบาอาจารย์ดังขึ้นมา "ย้ำเตือนตน"
อยู่ภายใน หลังจากเดินออกจากศาลาวัดมุ่งหน้ากราบพระปางลีลา ณ ข้างศาลา
ระลึกถึงที่ผ่านๆมา เคยวิ่งวุ่นไป "เอาบุญ"
กราบพระที่โน่นที่นี่ไกลขนาดไหนก็ไป ปีๆหนึ่งไปตั้งหลายแห่งเพื่อหวังเก็บแต้ม
ไปเพราะหวังว่า ไปยิ่งเยอะยิ่งได้บุญมากก็คิดว่า
"ไปเอาบุญเหนาะ"
มาบัดนี้ครูชี้ทาง ให้ไปวัดที่ใกล้บ้าน
ฝึกฝนการละ
ละออกจากเครื่องร้อยรัดแห่งชีวิต
ละความเห็นแก่ตัว
เช้านี้ก้มลงกราบพระใจมีปีติ พร้อมภายในกล่าวว่า
"ข้าพเจ้าขอตั้งใจ อุทิศผล บุญกุศลนี้ไปให้ไพศาล ถึงบิดามารดา ครูอาจารย์ทั้งลูกหลานญาติมิตรสนิทกัน คนเคยร่วมรักสมัครใคร่ มีส่วนได้ในกุศลผลของฉัน ทั้งเจ้ากรรมนายเวรและเทวันของให้ท่านได้กุศลผลนี้เทอญสาธุ"
ก้มลงกราบพรางขนลึกปรากฏเป็นปีติรดรินในจิตใจ
มาวัดแบบนี้อาทิตย์กว่าแล้วซินะ พึ่งมาปรากฏปีติชัดก็วันนี้ เป็นเช่นนี้เองครูบาอาจารย์จึงสอนให้สั่งสมทำไปเถอะ
ถึงพร้อมเมื่อไหร่ จักรู้เอง
เพียรไปทำไป ตามวิถีที่ครูบ่มเพาะนี่แหละคือ หนทาง
