ไทยปลายด้ามขวาน ตอน 1

เมื่อกล่าวถึงภาคใต้ โดยทั่วไปเราจะรับรู้ว่าเป็นส่วนที่อยู่ปลายด้ามขวานของไทยเรา มีพื้นที่ติดต่อกับประเทศมาเลเซีย มีอะไรดีดีหลายอย่าง เช่น ความอุดมสมบูรณ์ ผลไม้ ยางพารา ปาล์มน้ำมัน อาหารทะเล สะตอ ทะเล เกาะและแสงแดด (ดำ) แต่ถ้ามองด้านวัฒนธรรม ถือว่าเป็นกลุ่มคนที่มีวัฒนธรรมถิ่นโดดเด่น 1 ใน 4 ของประเทศไทย คือ วัฒนธรรมของภาคกลาง วัฒนธรรมอีสาน วัฒนธรรมล้านนา และ วัฒนธรรมปักษ์ใต้ (ภาคใต้) ลักษณะวัฒนธรรมของชาวใต้ที่รู้จักกันดี คือ การสื่อสารด้วยภาษาไทยถิ่นใต้ซึ่งมีการเพี้ยนเสียงไปจากภาษากลางมาตรฐาน และ เมื่อไรพูดภาษากลางมักออกเสียงได้ไม่ชัด ที่เรารู้กันว่าคนใต้ลิ้นแข็ง... ภาษาทองแดงจึงเป็นที่รับรู้กัน อีกทั้งออกเสียง ง.งูไม่ค่อยได้ เป็น ฮ.นกฮูกซะส่วนใหญ่ ท.ทหาร เป็น ต.เต่า เป็นต้น เสียงสระก็เพี้ยนไปตามลักษณะภาษาถิ่น มีการละเล่นพื้นบ้าน คือ โนรา และ หนังตะลุง เป็นต้น

ลักษณะวัฒนธรรมใต้ดังกล่าวแพร่กระจายอยู่ทั่วไปเกือบทุกจังหวัดของภาคใต้ ยกเว้นตอนล่างของจังหวัดปัตตานี ต่อเนื่องไปยังจังหวัดนราธิวาส และเลยเข้าไปยังประเทศมาเลเซีย กลับมีคนไทยกลุ่มเล็กๆ อาศัยอยู่ซึ่งไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกันมากนักในประเทศไทย ยกเว้นผู้ที่ศึกษาด้านภาษาศาสตร์ หรือ ชาติพันธุ์ จึงรับรู้ว่ามีคนไทยอีกกลุ่มที่มีลักษณะวัฒนธรรมของตนเองแปลกแยกออกไปจากวัฒนธรรมภาคใต้ คนกลุ่มนี้เป็นคนไทยครับ เป็นคนที่พูดภาษาตระกูล ไต (Tai) เฉกเช่นเดียวกับไทลื้อ ไทใหญ่ ไทยอีสาน ลาว ไทดำ ล้านนา ไทยกลาง เป็นต้น แต่มีคำ เสียง และ โครงสร้างประโยคแตกต่างออกไปเล็กน้อย คนกลุ่มนี้นับถือศาสนาพุทธจึงมีวัฒนธรรมเหมือนไทยกลุ่มอื่นๆ เช่นกัน และ คนกลุ่มนี้ คือ กลุ่มคนไทยที่อยู่มายาวนานเป็นพี่น้องกับไทยมุสลิมโดยสนิทสนม รักใคร่กัน ช่วยเหลือพึ่งพาอาศัยกัน มีปฏิสัมพันธ์ด้วยดีกันมาตลอด เอาไว้จะเล่าให้ฟังทีหลัง

เป็นกลุ่มคนที่อยู่ปลายสุดด้ามขวานของไทยจริงๆ

คนกลุ่มนี้มีมากหรือไม่ มีไม่มากครับ ประมาณ 20,000 คนเท่านั้น ตั้งถิ่นฐานอยู่เฉพาะริมฝั่งทะเล ดังภาพข้างล่างนะครับ ที่เห็นเป็นสีแดงซึ่งได้ลงรายละเอียดตามที่กระจายตัวอยู่ในปัจจุบัน จะเห็นว่ามีบางส่วนอยู่ในประเทศมาเลเซีย