25 ตุลาคม 2554
ณ ถ้ำทะลุที่รัก


จากบันทึกที่93. ดอกไม้ใบหญ้าในป่ายาง ฉันได้รับคำตอบที่ถูกใจอ่านแล้วชวนให้นั่งยิ้มคนเดียว
ท่านวอญ่า(วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei-- )ผู้เฒ่าทองแดง แห่งเมืองปากพะยูน
ได้เขียนข้อคิดเห็นเล่าความหลังเมื่อวัยเยาว์ ไว้ว่า... 
"แต่ชอบที่สุดคือ ดอกแซ้ง เอาไว้แกล้งคนผมยาว ให้แซ้งมัดผม"
และท่านอาจารย์พี่นุช (คุณนายดอกเตอร์) แห่งเมืองอโยธยากรุงเก่า
พี่นุชบอกว่า... "อีกดอกที่พี่ชอบใจเรื่องเล่าที่เอาไปโยนใส่ผมแกล้งเพื่อน คือ
ภาคกลางเรียก ขี้ครอก ค่ะ มีอีกชื่อคือ "หญ้าผมยุ่ง" เพิ่งได้ทราบที่มาของชื่อนี้จากที่น้องหนูรี
และท่านผู้เฒ่าวอญ่าเล่า "
 
 จากเรื่องราวที่เล่ามาทำให้ชวนคิดและให้ค้นหา  กับ  "หญ้าผมยุ่ง"  ประการฉะนี้แล...
บันทึกนี้จึงเก็บภาพและเรื่องราวของเจ้า "หญ้าผมยุ่ง" ที่เด็กสาวผมยาวไม่ชอบ มาฝากกัน
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Urena lobata Linn

วงศ์ : MALVACEAE

ชื่ออื่น ๆ : หญ้าผมยุ่ง หญ้าอียู ขี้คาก(ภาคเหนือ-พายัพ) ซัวโบ๋เท้า(จีน) เส้ง ปูลู(ภาคใต้)
ขี้ครอก(ไทยภาคกลาง) ขี้หมู(นครราชสีมา) ปอเส้ง(ปัตตานี) ขมงดง(สุโขทัย)

ลักษณะทั่วไป : เป็นพรรณไม้พุ่มต้นเล็ก จัดอยู่ในจำพวกมะเขือ
ลำต้น : มีความสูงประมาณ 3-5 ฟุต
ลักษณะใบ: มีขน เป็นแฉคล้ายใบมะระแต่แฉกลึกกว่าเรียกว่าขี้ครอกตัวผู้
ส่วนขี้ครอกตัวเมียนั้นใบจะมีลักษณะเป็นแฉก น้อยและตื้น

 

ลักษณะดอก : จะมีสีแดงแกมขาว ชมพู หรือ ชมพูเข้ม

 

ลักษณะผล : ผลอ่อนจะมีสีเขียว จะเป็นหนาม และมียางเหนียว

 

 

ลักษณะผล : ผลแห้งจะมีสีดำ แตกออก รอหลุดร่วง จับแล้วจะมียางเหนียวๆมากกว่าผลอ่อน
แหล่งที่พบ : ชอบขึ้นตามป่าราบและที่ลุ่มรกร้างทั่วไป และมีปลูกมากตามสวนยาจีนทั่ว ๆ ไป

ส่วนที่ใช้ : ต้น และใบ ใบ ราก ใช้เป็นยา

สรรพคุณ : ต้นและใบ ใช้ต้มรับประทาน เป็นยารักษาโรคไตพิการ
และยังเป็นยาช่วยขับปัสสาวะ ด้วย
 
ขอขอบคุณข้อมูลจากพจนานุกรม สมุนไพรไทย ดร.วิทย์ เที่ยงบูรณธรรม 
ที่นี่ >>http://www.samunpri.com/herbs/?p=181

 สรุปว่า ... หญ้าผมยุ่ง , หญ้าแซ้ง , หญ้าขี้ครอก , หญ้าปอเส้ง  ก็คือกัน:)
 

 

ขอขอบคุณ พี่นุช (คุณนายดอกเตอร์) และท่านวอญ่า(วอญ่า-ผู้เฒ่า-natachoei-- )
ขอบคุณค่ะ
และขอขอบคุณทุกๆท่านที่แวะมาเยี่ยมชม "ดอกไม้ใบหญ้าจากป่ายาง"ด้วยน่ะค่ะ
 สวัสดีค่ะ :)

...............