ชีวิตสองพ่อลูกที่เป็นลูกแรงงานต่างด้าวที่เกิดในประเทศไทย คิดอย่างไรต่อดี??

              คณะนักวิจัยได้รับทราบเรื่องราวของบิ๊กจากคุณโมผู้อุปการะ ซึ่งเล่าให้ฟังว่าได้พบบิ๊กครั้งแรกตอนบิ๊กอายุประมาณ ๕-๖ ขวบ กำลังเดินด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าโบสถ์ ที่จังหวัดระนอง เมื่อเข้าไปคุยด้วยก็พบว่าบิ๊กแขนบวม เนื่องจากถูกเพื่อนเตะแขนหัก จึงได้พาไปหาหมอ เมื่อได้คุยกับครอบครัวจึงทราบว่าบิ๊กกำพร้าแม่ อยู่กับพ่อซึ่งมีฐานะยากจน อยากให้ลูกเรียนหนังสือก็ไม่มีโอกาส จึงได้ขอให้คุณโมช่วยให้ลูกได้เรียนหนังสือ  คุณโมจึงได้ฝากให้บิ๊กมาเรียนหนังสือและพักอยู่กับบ้านอุปการะเด็กยากจน และกำพร้า ของเอกชนแห่งหนึ่งที่จังหวัดนนทบุรี จนถึงปัจจุบัน

 

                เมื่อเราติดตามไปคุยกับพ่อบิ๊กเพื่อสืบค้นประวัติบิ๊กเพิ่มเติม จึงได้ทราบว่าบิ๊ก หรือชื่อจริงว่าเด็กชายสมชาย ไม่มีนามสกุล เกิดเมื่อวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๓๗ ที่โรงพยาบาลตะกั่วป่า อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา เนื่องจากขณะนั้นตนและภรรยาทำงานอยู่กับนายจ้าง ที่จังหวัดพังงา โดยตอนเกิดได้แจ้งกับทางโรงพยาบาลว่า พ่อเด็กชื่อนายลอง แม่เด็กชื่อนางซิน

 

                พ่อบิ๊ก มีชื่อตามบัตรประจำตัวคนซึ่งไม่มีสัญชาติไทยว่า นายซอมีทอ เป็นคนเชื้อสายกะเหรี่ยง เกิดเมื่อปี ๒๕๐๐ ที่จังหวัดย่างกุ้ง ประเทศพม่า เคยมีบัตรประจำตัวประชาชนพม่าแต่ได้สูญหายไป เนื่องจากไต้ก๋งเรือคนก่อนเอาติดไป  เข้ามาทำงานในประเทศไทยครั้งแรกประมาณ ๒๐ ปีก่อน โดยเข้ามาทางด้านเกาะสอง อำเภอเมือง จังหวัดระนอง พ่อบิ๊กเล่าว่าเหตุที่เข้ามาเพราะอยู่ที่พม่าถูกกดขี่เรื่องการทำงาน ต้องส่งส่วยให้เจ้าหน้าที่ บางครั้งก็ถูกชาวพม่าบางกลุ่มที่เกาะสองรังแก

 

                ภายหลังจากที่บิ๊กอายุได้ ๖ ขวบ แม่ซึ่งเป็นคนสัญชาติพม่าเชื้อสายกะเหรี่ยง ได้ทิ้งบิ๊กไว้กับพ่อตามลำพังและไปแต่งงานอยู่กับสามีใหม่  พ่อบิ๊กพยายามเลี้ยงลูกชายอย่างดี อยากให้เรียนหนังสือไทย แต่เมื่อเป็นไปได้ยากมากเพราะฐานะยากจน ดังนั้นจึงได้ฝากคนรู้จักที่เคยช่วยเหลือตนและลูกยามเจ็บป่วย ให้ลูกได้มีโอกาสเข้าโรงเรียน บิ๊กจึงได้มีโอกาสเข้าเรียนหนังสือ จนถึงปัจจุบันกำลังเรียนชั้น ป.๔  แต่ก็ยังไม่มีเอกสารประจำตัวใดๆ แม้สูติบัตร ทั้งที่เกิดในโรงพยาบาล