ถนนสายหนึ่งของชีวิต..เพื่อน..มิตรภาพ

                

             พ.ศ 2527 วันแรกและก้าวแรกที่เราเข้าสู่รั้วของการเป็นนักศึกษาพยาบาลจำได้ว่าทุนจากจังหวัดพิจิตรรุ่นเรามีกันทั้งหมด  12 คนพวกเราได้เรียนที่วิทยาลัยพยาบาลชัยนาท  ภาพการเป็นนักเรียนประจำหรือเด็กหอยังตราตรึงในความทรงจำไม่ลืมพอถึงวันเสาร์-อาทิตย์  พวกเราก็รีบจ้ำกลับบ้านเพราะต้องเดินทางต่อรถหลายทอดออกจากวิทยาลัยไปขึ้นรถประจำทางชัยนาท-นครสวรรค์พอถึงท่ารถ บขส. ก็ขึ้นรถประจำทางต่อไปพิจิตรส่วนใหญ่เราจะไปกันหลายคนเพื่อความปลอดภัย..

                พ.ศ 2529 เรามาบรรจุที่โรงพยาบาลพิจิตรต่างแยกย้ายกันไปประจำตามหอผู้ป่วยต่างๆตามที่ตัวเองถนัด  แต่พวกเราก็ยังคงเฮฮาปาร์ตี้กันไม่ขาดแค่ลดขนาดจากกลุ่มใหญ่ก็ค่อยๆเล็กลงจนเหลือ 5 คน

                 พ.ศ 2533 พวกเราส่วนใหญ่ต่างพากันสละโสดไปสร้างเนื้อสร้างตัวสร้างครอบครัวใหม่แต่เรายังคงปลีกเวลามาพบเจอกันอยู่บ้างเป็นครั้งคราว       เผลอๆไม่นานแค่ผ่านไป 20 ปีลูกๆเราก็เข้ามหาวิทยาลัยกันหมดแล้วและพอครบ 23 ปีเพื่อนรักหนึ่งในนี้ก็เสียชีวิตลงด้วยโรคร้าย

                   พ.ศ 2554 มาถึงปีนี้เพื่อนรักอีกคนก็จะ Early อีกแล้วด้วยต้องดูแลสุขภาพและไปดูแลกิจการครอบครัวแต่พวกเราสัญญาว่าจะยังดูแลกันอย่างนี้ตลอดไป    ส่วนชีวิตฉันทุกวันคิดว่าคงต้องก้าวเดินต่อไปในสายวิชาชีพพยาบาลแม้งานจะหนักและเหนื่อยแต่มันเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราภูมิใจว่าเราเองยังมีคุณค่าสำหรับใครหลายคน..........