วันอังคารที่ 6 กันยายน 2554
 
 
หวนย้อนนึกถึงครั้งเมื่อเรียนหนังสือ
ผมและเพื่อนคอเดียวกัน...
ชอบเดินทางไปชมภาพวาด...ภาพถ่าย ที่หอศิลปะ
ละเมียดละไมกับนักดนตรี...เสียงเปียโน...เสียงแคน ที่หอประชุม
ไปนั่งชมนักเขียน...นักปราชญ์...ที่มาบรรยายให้มุมมองตามคณะต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย
เป็นช่วงเวลาที่คิดคราใด...เผลอยิ้มครานั้น
เพราะไม่ต้องเดินทางไกล...และไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในการเข้าชม
เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข แบบง่ายง่าย....

 

 

 พอมาทำงานเต็มตัว....ทำให้ผมห่างหาย...
และลืมช่วงเวลานั้นไป และเมื่อมีครอบครัว...ทำให้ยิ่งห่างไกล ๆ...จนแทบลืมความรู้สึกนั้นไปเลย
พยายามกันภายในครอบครัวอีกครั้ง....ที่จะเอื้อมความรู้สึกง่าย ๆ เหล่านั้น...กลับคืนมา
เพราะสิ่งนั้น...เป็นน้ำหล่อเลี้ยงให้ชีวิตของเรางดงามและหวานชื่น

 

บ่ายวันนี้...ผมได้มาโรงเรียนแห่งนี้...มีนักเรียนเพียง 25 คน คุณครู 3 ท่าน...
มีความรู้สึกว่า...อบอุ่นและอยู่กันแบบครอบครัว
ผมได้ออกไปทำงานทันตสุขภาพ (หมออนามัยทำทุกอย่างนะครับ...เหมือนเป็ด....แต่ไม่เก่งสักอย่าง)
แบ่งปันความรู้...มอบแปรงและยาสีฟันให้เด็ก ๆ

 

 

สิ่งที่ผมค้นพบ ณ แห่งนี้ คือ ความสุขง่าย ๆ
ผมได้มีโอกาสพบกับศิลปินตัวน้อย ๆ ซึ่งอนาคตถ้าไม่ทิ้งความฝัน...ต้องได้เป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่
ภาพที่ละภาพของเด็ก ๆ มีจินตนาการ...มีเรื่องราว...และแรงบันดาลใจในนั้น

 

 

และสิ่งที่ผมค้นพบในบ่ายวันนี้ คือ ผมมีโอกาสได้สัมผัสความสุข และความฝันของตนเอง แบบง่าย ๆ
ถ้าจิตใจของผม...พร้อมที่จะเรียนรู้ และเปิดใจทั้งดวงให้สัมผัสและโอบกอดอย่างใสใจ