หนูรักเเม่น่ะ

ครั้งหนึ่งในชีวิตกับครั้งเเรกที่เจอกับความผิดหวัง ทำให้เรารู้จริงๆเเล้วว่าเเท้จริง เเล้ว การดำเนินต่อไปของชีวิตคนเรานั่นมันไม่ง่ายเลย มิใช่เป็นไปตามความคิดที่วาดฝันเอาไว้ไปซะทุกอย่าง เเต่สิ่งที่ได้กลับมาหรือข้อคิดที่ได้กลับมานั่นสิคือ ความจริง

ช่างเป็นความจริง ที่ปวดร้าว เเต่อย่างไรเเล้ว สิ่งที่ทำได้คือ ยอมรับเเละเเก้ไข เเล้วจะดำเนินต่อไปอย่างไร จะวางเเผนต่อไปอย่างไรกับชีวิต

เเละเเล้วชีวิตการศึกษาก็กลับมาอยู่ที่เดิม กลับมาอยู่ตรงที่ไม่มีอะไรคือการได้เข้าเรียนชั้น มัธยมในโรงเรียนอำเภอ เเต่ในความผิดหวังที่ได้มาเรียนที่นี้ ยังมีหลายๆอย่างที่ช่างน่ายินดี รวมไปถึงสังคม เพื่อนพ้อง ที่ได้พบเจอ มันช่างเเสนดีทำให้ ความเจ็บปวดกับความปิดหวังในครั้งนี้จางหายไปเรื่อยๆ จนลืมมันไปซะเเล้ว ......

หลายๆสิ่งที่ทำให้เรากลับมาอยู่ได้กับความจริงเเละความผิดหวังครั้งนี้ มิใช่ใครเลย นั่นคือ เเม่ จำได้ว่าเเม่คือคนเดียวที่เราได้ให้คำสัญญาว่า จะต้องสอบเข้าเรียนโรงเรียนจังหวัดให้ได้ เเละตอนนั่นทำให้เรารู้สึกผิดเอามากๆ เลยที่ไม่สามารถทำตามคำสัญญาได้ ... "ไม่เป็นไร เรียนที่นี้ก็ได้ จบมอสาม ค่อยว่ากันใหม่ ถ้าอยากเรียนเหมือนในเมือง เรียนพิเศษ ก็ได้ ไม่เป็นไร ดีซะอีกเรียนใกล้บ้าน" นี้คือประโยคที่ได้ยินเเละฝังใจมาโดยตลอด เป็นคำพูดที่ฟังเเล้วทำให้เรารู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง ขอบคุณโลกใบนี้ ขอบคุณพระเจ้าที่สร้าง เรามาอยู่ด้วยกัน........... หนูรักเเม่น่ะครับ !!!