แค่การเยี่ยวไม่ตรงถาดของผม

พ่อครับ...

พ่อจำได้ไหม ตอนที่พ่อไปรับตัวผมมาจากตลาดที่แออัดไปด้วยร้านรวงและผู้คน

ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าว

ผมเดินเบียดกับเพื่อนๆบนถาดที่นำมาวางขาย

พ่อจับตัวผมขึ้นมาลูบคลำ ผมไม่รู้ความหมายภาษาของพ่อหรอกว่าพูดอะไร แต่นัยน์ตาของพ่อมีเมตตาต่อผม ผมรู้

แต่วันนี้...

พ่อตีผมด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ม้วนเป็นแท่งยาว ผมไม่เจ็บหรอก

แต่นัยน์ตาของพ่อมันบอกว่าพ่อโมโหผม

พ่อพูดอะไรผมก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก

แต่การสบถและเสียงดังของพ่อทำให้ผมรู้ว่า พ่อขุ่นเคืองในตัวผม

พ่อครับ...

แค่การเยี่ยวไม่ตรงถาดของผม

ไม่น่าเชื่อว่าพ่อจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้มากขนาดนี้

ดูนัยน์ตาอันแดงก่ำของพ่อสิ

ดูหน้าที่บูดบึ้งของพ่อสิ

ฟังเสียงอันฉุนเฉียวของพ่อสิ

พ่อเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

พ่อครับ...

ผมไม่รู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุให้พ่อเปลี่ยนไปบ่อยๆในพักนี้

และผมก็ไม่รู้ว่าจะช่วยให้พ่อกลับมาเหมือนเดิมได้ยังไง

ผมได้แต่หมอบนอนอยู่ใต้โซฟา และรอให้พ่อมาโอบอุ้มผมด้วยนัยน์ตาอันอบอุ่นและเสียงที่อ่อนโยนเหมือนเดิม

มีใครบ้างไหมครับที่จะมาช่วยพ่อได้

ผมรักพ่อนะครับ

   ทอฟฟี่