การสื่อสาร 2
วานนี้(6
สค. 54)
ได้นำรถยนต์เข้าไปตรวจเช็คตามรอบระยะเวลากำหนด
แล้วเสร็จเกือบบ่าย 5 โมง
ก่อนหน้าหนึ่งวัน โทรไปจองคิวกับพนักงานได้รับข้อมูลว่า เช้าวันเสาร์จองแล้ว 8 คิว เกรงว่าตอนเช้าคิวเต็ม ผลัดเป็นคิวบ่ายนัดบ่ายโมง ได้คิวที่ 9 ระยะเวลารอคอยประมาณ ชั่วโมงครึ่ง ผมก็โอเคตกลงทันที
เอาว่ะแล้วเสร็จก็ราวบ่ายสามโมง
รุ่งเช้า ทำธุระปะปังเสร็จ นำรถเข้าขอนแก่น เลยไปกราบพระ
ทำบุญที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมเวฬุวัน ก่อน(ว่างเว้นนาน) ยังไม่เที่ยง ชวนลูกสาวแม่ยายไปทานข้าวเที่ยงก่อน นัดบ่ายโมงยังไงก็ทัน
บ่ายโมงนำรถเข้าไปที่ศูนย์ฯ พนักงาน(ต้อน)รับรถ ก็ตรงรี่มาสอบถาม ปากผมก็ให้ข้อมูลไปตามที่ถาม แต่ตามองไปที่ป้าย”คิวรายการจองวันนี้” ทำไมไม่มีชื่อเรา
จนน้อง(พนักงาน)เขามาให้เซ็นชื่อใบรายรายการ
อดถามไม่ได้ “น้องทำไมไม่มีรายชื่อจอง เมื่อวานโทรมาจองคิวแล้ว”
เค้าทำหน้าเลิ่กลักปนสงสัยพร้อมกล่าวคำขอโทษขอไปเช็คดูก่อน กลับมาพร้อมคำตอบ”วันนี้รถมาใช้บริการเยอะ เดี๋ยวผมจะจัดคิว gofast” ไม่รู้ฟาสอีท่าไหน เสร็จเกือบห้าโมงเย็น
ดีที่ลูกสาวแม่ยายเอารายงานประจำเดือนไปทำด้วยเพื่อฆ่าเวลา เลยได้”ค่า”เวลาจริงๆ เพราะทำจนเสร็จ จากที่คิดว่าแค่รอ”ฆ่า”เวลา
ได้ข้อคิดจากเหตุการณ์นี้คือ
ตอนเช้าก่อนออกจากบ้านไม่โทรเช็คกับศูนย์ฯก่อนเพื่อยืนยันคิวรับบริการ
เวลาคลาดเคลื่อนกว่าสองชั่วโมง
อีกมุมหนึ่ง
ก็ได้เหมือนกัน...”ไม่มีอะไรที่ได้มาโดยที่ไม่ต้องเสีย
และถ้าเสียอย่างหนึ่งไปก็จะได้อีกอย่างหนึ่งเสมอ” คุ้มค่ากับทำรายงานเสร็จ
ขอฝาก
ถ้าหากที่โรงพยาบาลเรามีเหตุการณ์ที่คล้ายกันโดยที่ผู้รับบริการเกิดโวยวายเรื่องคิวรับบริการ...ท่านจะมีวิธีแก้ไขรับสถานการณ์รูปแบบใด?
