18 พค.54 รร.เปิด ก็ปรับตัว ก็เรียนกันไปตามปกติ

12 มิย.54 น้องหยกเรียนเสริม ไม่ได้กลับบ้าน ห่างบ้านไป 2 เดือนครึ่งแล้ว

คุณพ่อคุณแม่ก็ไปหาในช่วงวันหยุด ก็ได้เรื่องของความอบอุ่น หายคิดถึง

แต่สิ่งสำคัญที่ฉุกคิดขึ้นมาได้ก็คือ น้องหยกทำเอง เรียนเอง วิ่งถือธงนำหน้า ฝ่าอุปสรรค์ไปคนเดียวเลย

มันหนักไปหรือเปล่าน้า พวกเราก็ได้แต่ให้กำลังใจ ทุกอย่าง เค้าต้องรับผิดชอบทั้งหมดเลย

ในวันนี้29 กค. 54 เป็นวันสอบมิดเทอมวันสุดท้าย เค้าก็ต้องทำเอง เราอยู่ไกลอยากช่วย ก็ทำอะไรไม่ได้นะ

มาคิดอีกที จริงๆ หากเค้าเรียนอยู่ใกล้บางทีเราอาจจะไม่ได้ช่วยก็ได้ ซ้ำทำให้สมาธิการอ่านหนังสือแย่ลงอีก

 

สภาพอย่างนี้ก็ทำให้เห็นนะว่า หากเราต้องการจะไปเรียนในต่างจังหวัด คุณลูกนั้นจะต้องเหนื่อยมากๆ โดดเดี่ยวมากๆ

หากท่านใดที่ยังสามารถวางแผนได้ก็ควรวางแผนดีดี เช่นเลือกที่จะไปทำงาน ไปตั้งรกรากในจังหวัดที่พร้อมนะ

หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้ความมั่นใจกับเราได้ในยามที่ลูกอยู่ไกล

 

วันนี้สิ่งที่ทำให้ลูกหยกเค้าสามารถทำได้ ไม่เหงาก็คือ ความสนุกกับการเรียน คือใช้การเรียนเป็นของเล่นนั่นเอง ก็ทำให้ผมได้นึกถึงที่ศ.วิจารย์ พานิช ได้เขียนบันทึกไว้เรื่องราวของ การเรียนที่สัมพันธ์กับความสนุกนะ

ใช่ เมื่อมันสนุก มันเพลิน วันเวลาที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปนั้นเราก็ไม่ได้รับรู้ มันก็ผ่านไปมาจนครึ่งเทอมเข้าไปแล้ว

 

ในครั้งแรกที่เค้าขอโน๊ตบุ๊ค คุณพ่อคุณแม่ก็คิดไปหลายอย่าง กลัวว่าจะเล่นเพลินไม่ค่อยรับผิดชอบอะไร แต่เราก็ซื้อให้เพราะสังเกตจากตัวเค้าว่าน่าจะรับผิดชอบได้นะ ผลปรากฏว่า เกินคาดนะครับ ไม่ค่อยยอมจะเปิดใช้เลย จนผมต้องบอกว่าเปิดตลอดเลย ในขณะที่ทำการบ้าน หรือทำอะไรๆ จะได้คุ้มค่าต่อการซื้อมา

 สุดท้ายเค้าก็ยังเลือกที่จะเอาตัวรอด เลือกอ่านหนังสือ คอมก็เปิดเท่าที่จำเป็น ก็เลยทำให้ผมไม่ค่อยจะได้คุยผ่านเน็ตเลย นี่ก็ว่ากันไปหน๊อ

 

เด็กๆ ที่ต้องไปเรียนที่ต่างจังหวัดนี่ ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่สำคัญสูงสุดในชีวิตคนเราทั้งตัวลูกและครอบครัว ได้ฝากไว้กับมือและหัวใจดวงน้อยของคุณลูกผู้รับภาระ ฉะนั้นจะเป็นการดีมาก หากเราจะได้หันมามองและเตรียมตัวเรื่องราวต่างๆ เหล่านี้ให้กับเค้าไว้ก่อน ก่อนที่เค้าจะต้องไปเรียน ม.1 ในที่อื่น นี่เป็นสิ่งที่ต้องทำ

ไม่อย่างนั้น ความฝันจะพังเหมือนกับหลายๆ ครอบครัวที่เราได้เห็น ได้รับรู้มา นะครับ

 เฮ้อ ...โชคดีนะเนี่ยที่ยังขมวดได้น่ะ ไม่งั้นแย่เลย !