ชีวิตคนคู่ที่มีคนเคียงตั้งแต่เกิดเติบโตด้วยกันมา และทำอะไรด้วยกันเสมอโดยไม่เคยพลัดพรากจากกันตลอด ๒๔ ชั่วโมง ยกเว้นเวลาทำธุระส่วนตัว  คงจะมีความผูกพันรักใคร่กันไม่น้อย...นั่นคือชีวิตฝาแฝด

            ฉันมีโอกาสสอนลูกศิษย์ที่เป็นฝาแฝดหลายคู่ ช่วงเปิดเทอมใหม่ ๆ บางทีก็สับสน  เมื่อสักครู่เพิ่งสอนไปทำไมมาอยู่่ห้องนี้อีกแล้ว   ที่แท้ก็เป็นฝาแฝดที่อยู่ต่างห้อง  

             จำนวนฝาแฝดที่ฉันสอน  จบกันไปหลายคู่แต่มีคู่เดียวที่รู้สึกประทับใจที่สุดเพราะได้เห็นพัฒนาการของพวกเขา  ตั้งแต่เป็นวัยรุ่นจนถึงวัยสาว  แถมยังได้ไปเยี่ยมบ้านในฐานะครูที่ปรึกษาตั้งแต่เธอเรียนอยู่ ม.๓   ได้เห็นสภาพครอบครัวที่อบอุ่นพ่อแม่มีลูกแฝดเพียงสองคน มีอาชีพค้าขายข้าวแกง และอาหารตามสั่ง สิ่งที่พ่อแม่ฝากความหวังไว้กับลูกก็คืออยากให้ลูกเป็นนางพยาบาล  และลูกก็รักอาชีพนี้


             ปีที่แล้ว  ฉันได้สอนเธออีกครั้งเมื่อเธอเรียนอยู่ชั้น ม.๖ สิ่งที่รับรู้และสัมผัสได้ก็คือสองพี่น้องฝาแฝดคู่นี้รักกันมาก     คนพี่ชื่อพิจิตรา กล่อมน้อย มีนิสัยเคร่งขรึมแต่ใจเย็น  ส่วนคนน้องชื่อพรรณิกา  กล่อมน้อย มีนิสัยร่าเริงแต่ใจร้อนกว่า ทั้งสองสาวจะเดินทางมาโรงเรียนแต่เช้าเกี่ยวก้อยและพูดคุยอย่างมีความสุข  เวลาเรียนก็นั่งด้วยกันตั้งใจเรียนมีนิสัยอ่อนน้อมถ่อมตน   มีน้ำใจคอยช่วยเหลือแบ่งปันสิ่งดี ๆ ให้เพื่อน  และขวนขวายตั้งใจเรียนจนกระทั่งสอบเข้าเรียนพยาบาลได้สำเร็จ

               คนซ้ายพี่สาว  พิจิตรา คนขวาน้องสาว พรรณิกา  กล่อมน้อย

           บนหนทางแห่งความสำเร็จกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการพลัดพรากแยกกันอยู่ชั่วคราวซึ่งเป็นครั้งแรกในชีวิตของครอบครัว  ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่กับลูก  พี่สาวกับน้องสาว

          เดือนที่แล้วพี่สาวคือพิจิตรา  กล่อมน้อยซึ่งบัดนี้กำลังเป็นนักศึกษาพยาบาลอยู่ที่วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ฯ  จังหวัดราชบุรีได้ได้แวะมาเยี่ยมฉันพร้อมกับเพื่อน  บอกเล่าให้ฟังว่า  "อาจารย์เวลาหนูกลับบ้าน   แม่หนูดีใจจนร้องไห้   หนูคิดถึงน้องสาวแต่หนูยังดีมีมยุสาไปเรียนด้วยก็เลยมีเพื่อน น้องหนูไม่มีใครน่าสงสาร"

           วันนี้พรรณิกาซึ่งเรียนพยาบาลศาสตร์เกื้อการุณย์   มหาวิทยาลัยนวมินทราธิราชอยู่ที่กรุงเทพ ฯ  แวะมาเยี่ยมและพูดคุยกับฉัน ทำให้ทราบว่าความรู้สึกของคนที่เคยผูกพันยามที่ต้องจากกันเป็นอย่างไร

                      "อาจารย์คะ ใหม่ ๆ หนูนอนร้องไห้ทุกคืนเป็นอาทิตย์เลยค่ะเพราะคิดถึงพิจิตรา  กว่าหนูจะทำใจได้ก็เป็นเดือน  โทรศัพท์คุยกันทุกวัน  หนูสองคนไม่เคยจากกันเลยค่ะ  ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดแม่สอนให้คอยเป็นเพื่อนกัน ตอนนี้ค่อยยังชั่วแล้ว"

              ฉันได้แต่สอนให้เข้มแข็งเพราะชีวิตคนเราล้วนต้องพลัดพรากจากกัน ไม่จากเป็นก็จากตายหรือไม่ต่างคนต่างก็มีครอบครัว สิ่งสำคัญของชีวิตนั่นคือการเรียนรู้ที่จะอยู่ได้ด้วยตนเองจะทำให้เราเข้มแข็ง  อดทน  และทุกข์น้อยลง

              อย่างไรเสียฉันรู้สึกชื่นชมพี่น้องฝาแฝดคู่นี้ที่ชวนกันทำดีตั้งใจเรียน ช่วย งานพ่อแม่  รักใคร่เป็นกำลังใจให้กันและกัน   เรียนรูุ้จุดอ่อนจุดด้อยของตนเองด้วยความเข้าใจ  แม้แตกต่างทางสติปัญญาบ้างเล็กน้อยต่างก็ช่วยกันเติมเต็มให้กันและกันบนสายใยแห่งความรักความผูกพันฉันพี่น้องที่มั่นคง

 

     

                                                                         ธรรมทิพย์
                                                                   ๒๒ กรกฎาคม ๒๕๕๔

ขอบคุณภาพ จากเฟซบุ๊คของพรรณิกา  กล่อมน้อย