เรื่องของไอ้ เปิ้ม ตอนที่ ๒
ความเป็นครูใหญ่ของโรงเรียนบ้านนอกต้องมีความรับผิดชอบสูง
การเรียนของเด็กนักเรียนย่อมมีความสำคัญ
เมื่อใดที่ครูประจำวิชาไม่อยู่ ครูใหญ่จะเข้าสอน ด้วยวัตถุประสงค์ ไม่อยากให้เด็กว่าง
ดังนั้นครูใหญ่ จึงเป็นผู้มีความรู้มาก เพราะสอนมาแล้วทุกวิชา
วันนี้ ครูภาษาอังกฤษ มีธุระจึงมาสอนไม่ได้
ครูใหญ่ จึงต้องทำหน้าที่เข้าสอนภาษาอังกฤษอีกครั้ง
“วันนี้ เราจะมาหัดอ่านภาษาอังกฤษ กัน นักเรียนอ่านตามครู”
“ทับ-เล”
“ไม่ใช่ ครับครู อ่านว่า เทเบิ้ล” ไอ้เปิ้ม ยกมือขึ้นพร้อมอ่านด้วยเสียงดังฟังชัด
“ทับ-เล” ครูใหญ่ย้ำอีกครั้ง
“เท-เบิ้ล” ไอ้เปิ้มเถียง
“ดช.เปิ้ม ใครสอนให้เธออ่านว่า “เท-เบิ้ล”
“พี่ชายครับ”
“พี่ชายเธอเรียนชั้นไหน”
“พี่ชายผมเรียน ป. ๖ ”
“พอเธอขึ้น ป. ๖ ค่อยอ่านว่า เท-เบิ้ล ตอนนี้เธออยู่ ป. ๓ อ่าน ทับ-เล (tab-le)ไปก่อน
