ค่ำวันเสาร์ที่ 2 กรกฎคม 2554 หลังเลิกเรียน ตอนหกโมงเย็นที่นครสวรรค์ พวกเราก็ไปหาย่าหลองกันที่จังหวัดอุทัยธานี เกือบๆ หนึ่งทุ่มผมก็ถึงจังหวัดอุทัยธานี
พวกเราไม่ค่อยเหนื่อยกันหลังจากไปหาซื้ออาหารที่ตลาดท้องถิ่นริมน้ำ ก็เลยแวะมาเดินเที่ยวเล่น ที่ตลาดนัดถนนคนเดินที่ตรอกโรงยา ตลาดก็ยาวตลอดช่วงถนน ยาวสักสองร้อยเมตรได้มั๊ง
โดยรวมก็เป็นอาหารพื้นถิ่นของที่นี่แบบออกแนวย้อนอดีต เช่น ซาลาเปา เสื้อผ้าท้องถิ่น ไอครีมเขย่าถัง หมูสะเต๊ะ เป็นต้น ขณะเดินไปก็จะได้เห็นวงดนตรีวัยกระเตาะเล่นเพลงกันคึกครื้นนะ
แบบมาเปิดหมวก ให้ได้บรรยากาศตามจินตนาการของพวกเขา แสงไฟก็ไม่มากนักทำให้เราได้ความเป็นส่วนตัวดีเหมือนกัน
แต่สิ่งที่ทำให้ผมสนใจก็คือมุมๆ หนึ่ง มีผู้คนนั่งกันเป็นกลุ่มๆ ส่วนใหญ่เป็นเด็กๆ ตรงนี้จัดให้เป็นมุมวาดรูประบายสี ทำที่คั่นหนังสือ จัดสถานที่ได้เข้าทีทีเดียว พร้อมป้ายที่ตั้งไว้เด่น เห็นชัด ให้บริการฟรี
ตรงนี้แหละที่ทำให้ผมสนใจนะ ทำไมถึงฟรีนะ ปกติไม่ว่าจะไปที่ไหนไม่ห้าบาท ก็ต้องสิบบาทเป็นอย่างน้อยแหละนะ แล้วผมก็ได้เห็นหญิงวัยกลางคนอายุสักห้าสิบได้มั๊ง ท่านนั่งสอน นั่งดูแลเด็กๆ ที่มาวาดรูปกันอย่างใจดี
ผมก็เลียบๆ เคียงๆ เข้าไปสอบถามดูว่า ฟรีเหรอครับ เธอหันมาและตอบด้วยมิตรไมตรี “ค่ะ ”
ทำไมถึงฟรีล่ะครับ ผมถามต่อ... ก็ได้คำตอบว่า มีใจอยากทำ ทำแล้วมีความสุข เป็นการฝึกจิตนะค่ะ
และท่านก็แนะนำตัวว่าเป็นคุณครูสอนอยู่ที่หนองแก ก็เป็นโรงเรียนใกล้ๆ ตัวเมืองอุทัยนั่นแหละ ว่างๆ ก็มาทำ มาจัดกิจกรรมให้เด็กๆ ได้วาดรูปกันนะค่ะ ก็ไม่ได้แค่มาจัดมุมเท่านั้นนะ ท่านยังให้ความใส่ใจกับกิจกรรมที่จัดอย่างตั้งมั่น พอเด็กๆ วาดรูปแล้วมีปัญหาอะไร ทำตรงนั้นตรงนี้ไม่ได้ ท่านก็ให้คำปรึกษาอย่างใจดี หากใครที่ทำได้ดี วาดได้สวยก็จะมีรางวัลเล็กๆ น้อยๆ มอบให้ ติดไม้ติดมือกลับบ้านไป ก็ได้รอยยิ้มได้บรรยากาศแห่งความสุขกันตรงนั้น ทำอย่างนี้มาได้หนึ่งปีแล้วล่ะ ผมก็ถามต่อว่า แล้วสถานที่ที่จัดกิจกรรมวาดรูปนี่ล่ะ เค้าเก็บเท่าไรครับ คุณครูบอกว่า ที่นี่เค้าไม่เก็บค่าที่ค่ะ
อึมม.ผมรำพึงกับตนเองอย่างแปลกใจ ทำไมไม่เก็บน้า ดีจริงๆ อุทัยธานีนี่ก็เอื้อเรื่องอย่างนี้ด้วยน้า
แล้วท่านก็เล่าต่อว่า พวกกระดาษ อุปกรณ์เครื่องเขียนต่างๆ นี่นอกจากท่านซื้อเองแล้วก็ยังมีคนใจบุญร่วมสมทบซื้ออย่างโน้นให้ ซื้ออย่างนี้ให้ ด้วยนะ ก็ทำให้ผมได้เห็นความสวยงามของโลกเรา รู้สึกปลื้มปิตินะ ในใจก็คิดว่าในโลกที่แสนจะแก่งแย่งกัน ก็ยังมีจิตใจที่ดีงามแอบอยู่ในมุมบางมุมเหมือนกันน่ะเนี่ย ชั่งดีอะไรเช่นนี้
ผมไปดึกแล้วตลาดก็วายแล้ว ผมก็ลาและก็ขอบคุณที่คุยกับผม นี่ก็เป็นสิ่งที่ประทับใจนะในสัปดาห์ที่ต้องระหกระเหินไปหาลูกกันน่ะครับ
