วันนี้เป็นอีกวันที่ต้องตื่นแต่เช้ามาทำหน้าที่ในการสอนนักเรียนชั้น ม.1 ในฐานะครูฝึกสอนวันนี้สอนตั้งแต่คาบที่ 3 ถึง คาบที่ 5
นักเรียนชั้น ม.1/4 เรียนเกี่ยวกับเรื่องเครื่องมือและอุปกรณ์:ผู้ช่วยของนักวิทยาศาสตร์ ได้ทดลองใช้แว่นขยายในการส่องดูรายละเอียด ลวดลายของก้อนหิน ตอนที่ทำกิจกรรมก็ดูนักเรียนสนุกดี แต่พอให้บันทึกผลการทดลองและสรุปผลการทดลองไม่รู้ทำไมไม่ยอมเขียนสักที มัวแต่เล่นแว่นขยาย เลยจัดการให้นำมาเก็บด่วนแล้วพอดีใกล้เวลาพักเที่ยง เลยวางเงื่อนไขให้ว่า กลุ่มไหนที่บันทึกการทดลองและสรุปเสร็จก่อนจะได้ไปพักก่อน ไม่งั้นคงไม่ได้สักกลุ่ม เฮ้อ!
ตอนบ่ายนักเรียนชั้น ม.1/5 ห้องนี้เป็นห้องที่ปวดหัวมาก เพราะมีนักเรียนที่พูดมากแฝงอยู่เยอะ ห้องนี้เรียนสองชั่วโมงได้เรียนในหัวข้อเดียวกันกับ ห้อง 1/4 แต่กิจกรรมเพิ่มขึ้นมา 1 กิจกรรม คือ กิจกรรมร้อนหรือเย็น ให้นักเรียนแช่มือในน้ำเย็นหนึ่งข้าง และอีกข้างแช่ในน้ำอุ่น จากนั้นเมื่อผ่านไปสักพัก ให้นักเรียนย้ายมือทั้งสองข้างมาแช่ในน้ำที่อุณหภูมิห้องพร้อมกัน แล้วสังเกตความรู้สึกที่มือตัวเอง จากนั้นจึงนำความรู้สึกที่ได้ไปบันทึกในผลการทดลอง นักเรียนบางคนก็สับสนนะว่า "ครูมันรู้สึกยังไงไม่รู้ ไม่รู้ว่ามันร้อนหรือเย็น" บางคนบอกว่า "มันชาครับครู" บางคนบอกว่า "ข้างที่เย็นมันก็เย็น ข้างที่อุ่นมันก็ยังอุ่นอยู่คะ" จากนั้นจึงให้นักเรียนนำเทอร์มอมิเตอร์ไปวัดอุณหภูมในภาชนะที่ใส่น้ำที่อุณหภูมิต่าง ๆ เพื่อให้นักเรียนแน่ใจว่าที่สัมผัสไปนั้นมีอุณหภูมิเท่าไหร่
เด็กไม่รู้ว่า "ร้อน" หรือ "เย็น" เป็นอย่างไรนี่ เด็กก็ไม่ผิดนะ เพราะ "ความรู้สึก" มันเป็นตัวแปรแทรกซ้อนที่ทำให้เราต้องสอนให้รัดกุมมากขึ้นไง
นวัตกรรม กับ นักต่อต้าน จำได้ไหม ?
สวัสดีคะ อ.องค์คุลีมาร
ขอบคุณคะที่แนะแนวทาง
ขอบคุณคะ