สรุปแล้วได้อะไร

                  การเรียนการสอนที่ผ่านพ้นไปในแต่ละวันของผม ผมคิดไว้เสมอว่าการเรียนการสอนที่จะทำให้เด็กเรียนแล้วสนุกเรียนแล้วได้ความรู้ คือการเข้าถึงตัวเด็ก ๆ ซึ่งสิ่งนี้มันเป็นอะไรที่ท้าทายที่ผมจะต้องทำมันให้ได้ ถึงแม้ว่าระยะเวลาที่ผ่านพ้นไปในหนึ่งปี มันอาจจะยังไม่พอต่อการพัฒนาตัวผม แต่ผมจะไม่มีวันหยุดที่ก้าวไปสู่คำว่าคุณครูรณชัย อยากเต็มภาคภูมิ ครับ จากการที่ได้แลกเปลี่ยนพูดคุยและเปลี่ยนทัศนคติกับเด็ก ๆ ต่างตอบเป็นคำพูดแบบเดียวกันคือ ทำไมการเรียนแต่ละวิชามีแต่การสรุปแล้วก็จด ทั้งที่ในหนังสือก็มีหนูอ่านเอาก็ได้ หรือ อาจเป็นเพราะว่า เป็นหนังสือยืมเรียนหนูถึงไม่มีสิทธิ์ที่จะขีดเขียน

                  มันเป็นคำถามที่น่ากลัวและท้าทายตัวผมมาก ผมจะต้องตอบโจทย์นี้ให้ได้และต้องเป็นคำตอบที่สมบูรณ์ ผมมืดไปแปดด้าน เกี่ยวกับคำว่าการเรียนการสอนโดยเน้นผู้เรียนเป็นจุดศูนย์กลาง เด็กจะได้อะไรจริง ๆ จากการเรียนแบบนี้จริงหรือ แล้วเพราะคำว่าศูนย์กลางของวงการศึกษาในยุคปัจจุบันคือ ให้เด็กรู้เองเรียนเอง แล้วความรู้ที่แท้จริงของเด็กอยู่ที่ไหน

                   วันนี้ผมขอขอบคุณทุกศาสตร์วิชาทุกแขนงที่ทำให้ผมมีวันนี้ โดยวิชา นวัตกรรมและเทคโนโลยีเพื่อการศึกษา วันนี้ผมได้จำความรู้ทุก ๆ ศาสตร์มาประยุกต์หลอมรวมให้เป็นหนึ่งเดียว วันนี้สำหรับเรื่องระบบไหลเวียนโลหิต เมื่อเรานึกว่าเราจะสอนอย่างไรให้เด็กไม่เบื่อและเข้าใจมากกว่าจดจำ เราจึงได้หา สื่อวีดีทัศน์เกี่ยวกับมะเร็งเม็ดเลือดขาว ให้เด็กได้ดู เด็ก ๆ ต่างพากันตื่นตัว และกลัว แล้วพวกเขาก็เริ่มมีปัญหาเกิดขึ้นแล้วถามครูว่า เม็ดเลือดขาวคืออะไร แล้วเม็ดเลือดมีอะไรบ้าง ซึ่งคำถามที่เด็กถามเราสามารถนำมาเชื่อมโยงแล้วสรุปเป็นความรู้รวบยอด เด็กไม่ใช่แค่จำได้ แต่เขาเข้าใจ เพราะเรื่องที่เรานำมาเชื่อมโยงเป็นสิ่งใกล้ตัวพวกเขาและเขาก็ได้สัมผัสตามสื่อโทรทัศน์ วารสาร อินเตอร์เนต หรือ คนใกล้ตัว ทำให้เขาชอบที่จะเรียนและเห็นคุณค่าของคำว่าวิทยาศาตร์คือชีวิต คือการใช้วิทยาศาสตร์แก้ไขปัญหาชีวิต จะทำให้เด็กได้รู้ว่าวิทยาศาสตร์ไม่ใช่สิ่งไกลตัวอีกต่อไป

 

การเรียนวิทยาศาสตร์ไม่ใช่แค่เรียน

การเรียนวิทยาศาสตร์ไม่ใช่แค่เรียนแล้วเข้าใจ

แต่การเรียนวิทยาศาสตร์คือการเรียนแล้วนำไปแก้ไขปัญหา

นี้คือแก่นแท้ของคำว่า เรียนวิทยาศาสตร์