ชั้นนี้สำนักพิมพ์นี้ ชั้นนั้นสำนักพิมพ์นู้น

เมื่ออาทิตย์ก่อนไปวิ่งออกกำลังกายที่สวนสาธารณะที่ใกล้ ๆ กับโรงเรียนเก่า ๆ (อยากบอกว่าโรงเรียนใหม่ห่างจากโรงเรียนเก่าประมาณ 2 กิโล) เห็นเด็กกวักมือเรียกหยอย ๆ ก็เลยไปหา เห็นเด็กบอกว่าคิดถึงครูครับ เพราะว่าที่โรงเรียนเราเขาเรียนเป็นชั้น ไม่ได้เรียนกับครูหลายคน(เวียนสอน) อีกแล้ว ได้เรียนภาษาอังกฤษเล่มนี้ แล้วหยิบหนังสือมาให้ผมช่วยสอนการบ้าน ผมเห็นหนังสือเรียนแล้วตกใจ ทางโรงเรียนเปลี่ยนหนังสือเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนเป็นอีกสำนักพิมพ์หนึ่ง ซึ่งมีเนื้อหาไม่ค่อยต่อเนื่องจากหนังสือเล่มเดิม (เด็กอยู่ป.6แล้ว)  ผมก็ถามเด็กว่าเป็นยังไง เรียนภาษาอังกฤษเป็นไงบ้าง เด็กก็บอกว่า ก็สนุกดี แต่การบ้านยาก ไม่เหมือนที่เคยเรียน ผมเลยต้องสอน บอกเด็กว่าให้มีพจนานุกรมไว้เปิดหาคำศัพท์ด้วย

 

ก็โอเคนะ เพราะผมไม่ได้อยู่ ณ จุดนั้นแล้ว แต่ถ้ายังเป็นโรงเรียนตัวเองอยู่ จะบอกทางคณะกรรมการที่จัดซื้อว่า หนังสือเรียนควรเรียนให้มันต่อเนื่องกัน เป็นสำนักพิมพ์เดียวกันให้จบช่วงชั้น เพราะเขาเรียงเนื้อหาเป็นระบบของเขาครับ  เพราะว่าใช้มาหลายสำนักพิมพ์ จะเข้าใจเลยว่า ถ้าเปลี่ยนหนังสือปุ๊บ จะทำให้เนื้อหาจากหนังสือใหม่ บางทีกลายเป็นเนื้อเรื่องที่เคยเรียนไปแล้วก็มี เหมือนกับไปเรียนซ้ำที่เก่า บางทีก็เป็นเนื้อหาที่ไม่ต่อเนื่อจากเล่มเก่า(จากสำนักพิมพ์เก่า) ก็เลยเอาเขียนเป็นอุทาหรณ์ให้ครูที่สอนภาษาอังกฤษว่า ถ้าจะเป็นหนังสือเรียน ก็ขอให้นักเรียนได้เรียนหนังสือจากสำนักพิมพ์นั้นให้จบเป็นช่วงชั้นไป เช่น 123 เรียนสำนักพิมพ์นี้ พอ ป.456 เรียนอีกสำนักพิมพ์หนึ่ง ก็ยังใช้ได้อยู่ แต่ถ้า ป.4 เรียนสำนักพิมพ์ A พอป. 5 เรียนสำนักพิมพ์  B อย่างนี้ เด็กได้เนื้อหาที่วนเวียนซ้ำเดิมแน่ ๆ และไม่ต่อเนื่องกันด้วย  เอ หรือว่าผมอาจจะยึดติดกับหนังสือสำนักพิมพ์มากเกินไป แต่เท่าที่สอนก็มีส่วนนะครับ คือ ถ้าเราเริ่มสำนักพิมพ์ไหน ก็น่าจะจบด้วยสำนักพิมพ์นั้น ยกเว้นมันไม่ไหวจริง ๆ ค่อยเปลี่ยน

 

และที่สำคัญก็คือจะขอร้องทางโรงเรียนเลยให้มีพจนานุกรมภาษาอังกฤษให้เด็กด้วย เพราะเป็นเรื่องที่สำคัญมาก เพราะเด็กจะได้ทั้งคำอ่าน คำแปล อย่างเช่น ถ้าเด็กอ่านคำนั้นไม่ออก เปิดดิกซ์ จำความหมายไม่ได้ เปิดดิกซ์ ถ้าไม่มีจะให้เด็กทำยังไง ไม่มีใครมาช่วยสอนเด็กแน่นอน เพราะคนส่วนใหญ่ก็ชาวบ้านธรรมดากันทั้งนั้น