การได้มาอยู่ต่างที่ต่างถิ่นเดิมทำให้เรารับรู้รูปแบบสังคมของที่ใหม่ ความหลากหลายเกิดขึ้นทุก ๆ ที่ ทุก ๆ สิ่งบนโลกเสมอ แม้แต่คู่แฝดไข่ใบเดียวกันหรือตุ๊กตาพลาสติกแบบพิมพ์เดียวกันยังไม่อาจเหมือนกันทุกประการเลย เคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่แบ่งโลกออกเป็นส่วนต่าง ๆ แบ่งรูปแบบชีวิตคนจนคนรวย ทรัพยากรธรรมชาติออกเป็นร้อยละ ทำให้เรามองเห็นภาพรวมของโลกของเรา มองเห็นความไม่เท่าเทียม แล้วทำให้เราอยากที่จะเปลี่ยนโลก เปลี่ยนการดำเนินชีวิตที่เป็นการเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ที่ขาดแคลนสิ่งที่เรามีเพื่อให้เขาได้ในส่วนที่เราเกิน ที่ ๆ ฉันอยู่นี่ก็เหมือนกัน เรื่องที่สะเทือนใจฉันมากคือการที่ชาวบ้าน (เน้นว่าชาวบ้าน) ไม่เข้าใจที่จะอยู่ร่วมกับป่า ปัจจุบันพวกเขายังเข้าป่าโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์หรือรู้ทั้งรู้อยู่แล้วว่าการตัดไม้มาขายนายทุน (คนรวย หรือนายหน้าของคนรวย คนมีตำแหน่งหน้าที่ที่มีอำนาจในสังคมนี้) นั้น สักวันหนึ่งอากาศจะร้อนมากกว่านี้ ฝนจะไม่ตกอย่างถูกต้อง(ไม่น้อยเกินก็รุนแรงเกิน) ผลไม้ที่เคยปลูกขายได้จะไม่ออกลูกอีกเลย อะไรก็ตามที่เคยเก็บขายตามฤดูกาลในป่าก็จะหมดไปเรื่อย ๆ ซึ่งความจริงแล้วหากพวกเขารู้สักนิดว่าเราอยู่ร่วมกับป่าได้ เลือกตัดต้นไม้โดยปล่อยให้ได้เพิ่มจำนวนบ้าง ทั้งการตัดไม่ติดโคนต้นเพื่อให้แตกใบได้ การเก็บเมล็ดแล้วฝังปลูกแถวต้นแม่หรือนำมาเพาะแล้วนำกลับไปปลูก เวลาเก็บของป่าก็เพียงไม่เก็บให้หมดจากที่ ๆ มันอยู่ มันก็จะเพิ่มจำนวนให้เก็บอีกได้ต่อไป ตามเห็นข่าวบุกรุกป่าพื้นที่มาก ๆ ทีไร สงสัยทุกทีว่าผู้มีหน้าที่ดูแลเขาไปทำอะไรกันอยู่ ขนาดที่นี่บุกรุกติดถนนลาดยางอยู่ห่างจากที่ทำการไม่มากยังไม่เห็นเลย จะโทษใครคงไม่ถูกเพราะป่าเป็นสมบัติที่มนุษย์ทุกคนต้องรักษาเพราะปัจจัยสี่อยู่ในนั้นทั้งหมดหากใช้เป็นดูแลกันเป็นอย่ายอมให้ปัจจัยที่ห้ามาครอบงำจิตใจเรา อย่าให้มันมาเป็นตัวทำให้เราต้องบอกว่าปัจจัยสี่นั้น “แพง” ขึ้นเรื่อย ๆ ได้ โรคที่แสนสาหัสที่สุดคืออะไรระหว่างโรคจนกับโรคโง่ คนทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้เงิน แต่คนยอมอยู่เฉย ๆ ดีกว่าที่จะขวนขวายหาหรือแม้แต่รับความรู้ มีการจัดให้ความรู้ระดับท้องถิ่นหลายอย่างเพื่อให้ชาวบ้านยึดเป็นอาชีพได้จะได้ไม่ไปตัดไม้อีกหรือไม่ต้องเป็นลูกจ้างใคร ทั้งจักสาน ปั้นโอ่ง ทำปุ๋ยหมักขาย (ในพื้นที่เกษตรเคมี!)ไม่ได้ช่วยอะไรพวกเขาเลย เพราะพวกเขาคิดเพียงว่าทำไปแล้วจะไปขายใครชีวิตเล็ก ๆ จึงจนจบอยู่กับคำว่า “ตลาด” ฉันมาอยู่ใหม่โดยดูทุกอย่างอยู่ห่าง ๆ อย่างห่วง ๆ เสมอมา ที่รักของฉันเคยบอกว่าถ้าพวกมันตัดแนวไผ่ริมลำเหมืองสาธารณะเขาจะบอกเพื่อนเขามาดู แต่ทว่าพวกมันตัดไม่หมด!
....มาบ่น..ตาม...อิอิ...(ตามประสา..คน..ปลูก ป่า..อ้ะะะๆๆๆๆ).....ยายธี
อยากให้มีคนบ่นมาก ๆ เผื่ออะไร ๆ จะดีขึ้นได้เนอะ ๆ