ผมได้แนวคิดนี้ ระหว่างนั่งฟัง VDO บันทึกคำบรรยายของ ศ. อิคูจิโร โนนากะ ในมหกรรมการจัดการความรู้แห่งชาติ ครั้งที่ ๕ เมื่อวันที่ ๒๒ พ.ย. ๕๓ ที่ สคส. นำมาเปิดให้ผู้เข้าร่วมประชุม “ถอดรหัส โนนากะ : ภาวะผู้นำและการประเมินแนวใหม่” ฟัง เมื่อวันที่ ๒๙ เม.ย. ๕๔
Ppt ตอนนี้ มีดังนี้
ทำให้ผมระลึกได้ว่า ในชีวิตการทำงาน หลายครั้งเราใช้สมมติฐานหรือวิธีคิดที่ผิด คือหลงคิดว่า แต่ละคนต้องสมบูรณ์แบบ (perfect) ในขณะที่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีใครเลยที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีใครเลยที่ไม่เคยทำผิด
คนที่มีความคิดแบบกลัวผิด ไม่กล้าลองทำงานบางอย่างเพราะกลัวผิด จะขาดโอกาสทำงานริเริ่มสร้างสรรค์ไปอย่างน่าเสียดาย ความไม่กล้านี้ บางครั้งอาจมาจากบรรยากาศภายในหน่วยงาน หรืออาจเกิดจากหัวหน้า หรืออาจเกิดจากตัวเองคิดกลัวไปเอง
ตอนอายุน้อยๆ หลายครั้งที่ผมทำงานแบบที่ได้ผลไม่ดีนัก ไม่ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ เพื่อเป็นเส้นทางเดินไปสู่การทำงานอื่น ที่ให้ผลต่อหน่วยงานมากหรือเกิดผลดียิ่งขึ้น และผมถามตัวเองว่า ผมผิดหรือเปล่าที่ไม่มุ่งทำงานให้ดีเลิศเสียก่อน คำถามแบบนี้เกาะกินใจผมตลอดเวลาเป็นสิบปี เพราะมีคนเก่งที่ผมคบค้าและนับถือว่าเป็นคนที่มีความสามารถทางวิชาการสูงกว่าผมมาก พูดเข้าหูแบบตำหนิคนที่ไม่ทำงานให้ได้ผลสมบูรณ์แบบ และอาจพูดกระทบผมด้วย
เวลาผ่านมากว่า ๓๐ ปี บัดนี้เป็นที่พิสูจน์แล้วว่า แนวทางของมนุษย์ที่ไม่สมบูรณ์แบบ แต่มุ่งมั่นทำงานเพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ต่อสังคม ทำงานร่วมกับผู้อื่นที่มีความหลากหลาย ทั้งที่เป็นคนละเอียดแม่นยำสูงมาก และเป็นคนที่ย่อหย่อนลงมา เป็นแนวทางที่ถูกต้อง
การยึดถือความสมบูรณ์แบบ เป็นแนวทางที่ไม่เป็นธรรมชาติ
วิจารณ์ พานิช
๒๙ เม.ย. ๕๔
เก็บภาพจากงานมหกรรมพลังเยาวชน พลังสังคม ครั้งที่ ๒ มาฝากค่ะ..