ถึง กล้องและหอมลูกรัก
“พ่อจะได้เข้าไปอยู่ในนั้นไหม ?” คำถามจากกล้อง
“ได้เข้าไปอยู่แน่นอน”
“ตอนไหนพ่อ”
“ไม่รู้ รู้แต่ว่าพ่อจะได้เข้าไปอยู่แน่นอน เพราะมันมาตรงเวลา”
“มีไม่ตรงเวลาไหมพ่อ”
“เท่าที่พ่อรู้ ไม่เคยนะลูก เพียงแต่ว่ามันจะมาเมื่อไหร่เท่านั้น แต่ถ้ามันมามาตรงเวลาเสมอ”
“แล้วทำไมมันต้องมาด้วยพ่อ”
“เพราะมันเป็นความจริงไงลูก มันเลยต้องมาหาเรา”
“เอ้า แล้วทำไมมันไม่ไปหาคนอื่นหละ”
“คนอื่น มันก็ไปหา มันไปหาทุกคนแหล่ะ”
“แล้วกล้องมันจะมาหาไหม? “”
“เอ๋า ก็พ่อบอกแล้วว่ามันจะมาหาทุกคน”
“ไม่เอา กล้องกลัว”
เสียงสนทนาสดุด เมื่อมีแรงสะกิดจากข้าง ๆ
“อุ้มหอม ดูด้วย อุ้มหอมดูด้วย”
พ่ออุ้มหอม ดูการล้างหน้าด้วยน้ำมะพร้าว
“ดูอีกไหมหอม “” พ่อถาม
“ไม่เอา หอมกลัว”
หอมวิ่งไปหาแม่แอ๋มในโลกสมมติ
พ่อ และ กล้อง ยืนสนทนากันต่อเกี่ยวกับ ความจริงตรงหน้า
ไอร้อนจากกองฟอน โชยมาเป็นระยะ ระยะ
