ชื่อเรื่อง ดีแล้วจริงหรือ
ผู้แต่ง เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์
จากหนังสือ ความคิดในดอกบัว พิมพ์ครั้งที่ 4 เดือนกุมภาพันธ์ 2537
“สุนัขที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าของ ความซื่อสัตย์นั้นดี ความจงรักต่อเจ้าของก็ดี นับเป็นความดีของสุนัขตัวนั้นโดยแท้”
ยังมีคนเป็นอันมากที่คิดว่าทำหน้าที่ของตัวให้ดีที่สุดก็เป็นคนดีแล้ว หรือว่าก็ใช้ได้แล้ว เพียงพอแล้ว ความคิดเช่นนี้ไม่ผิดแต่ก็ไม่ถูกทั้งหมดเพราะความดีที่ตัวเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ยังไม่สมบูรณ์นัก ยังต้องคำนึงถึงว่าหน้าหรือการงานนั้นให้เป็นความดีหรือไม่ด้วยเขาเปรียบเทียบให้ฟังว่าเหมือนสุนัขที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าของ ความซื่อสัตย์นั้นดีความจงรักต่อเจ้าของดีนับเป็นความดีของสุนัขตัวนั้นโดยแท้
แต่ทั้งนี้มันขึ้นอยู่กับว่าเจ้าของเป็นคนดีหรือไม่ ถ้าเจ้าของเป็นคนดีก็ดีไปหากเจ้าของเป็นคนไม่ดีล่ะเช่นว่าเป็นพวกย่องเบา พวกหัวขโมยหรือเป็นโจรอย่างนี้ก็ไม่ดีแน่ เช่นเมื่อขโมยไปลักของชาวบ้านเมื่อชาวบ้านหรือตำรวจตามจับขโมยนั้นได้สุนัขที่ซื่อสัตย์ต่อเจ้าของมันก็ต้องทำหน้าที่ของมันให้ดีที่สุดก็คือต้องไล่กัดชาวบ้านหรือตำรวจ ผู้มาจับเจ้าของของมัน
การวินิจฉัยเรื่องดีเลวโดยเพ่งเฉพาะส่วนเดียว คือถือเอาตัวผู้ประพฤติปฏิบัติเท่านั้นเป็นเกณฑ์จึงไม่ถูกต้องและมักผิดพลาดได้ง่ายเสมอ เราต้องมองไปที่ผลแห่งการกระทำนั้น ๆ ด้วยว่ามันส่งผลไปสู่ใคร กระเทือนไปถึงอะไร หรืออย่างไรด้วย การวินิจฉัยของเราจึงจะรอบคอบ จึงพอจะเอาเป็นเกณฑ์วินิจฉัยวัดความดีเลวของคนหรือองค์กรนั้น ๆ ได้
เราเองล่ะ เป็นคนดีเพียงใด หรือหาไม่
อาจารย์ชุติมา โรจนรักษ์
