การศึกษาของไทยทุกวันนี้ ดีขึ้น หรือแย่ลง ในฐานะที่ผมคลุกคลีอยู่กับวงการศึกษามาประมาณ 6 ปี ทั้งเอกชน และรัฐบาล แม้จะไม่นาน แต่ผมมองได้สองแง่คือ ดีขึ้น และแย่ลง ดีขึ้นในเรื่องอะไรนะเหรอ 1. การแสดงออก ทั้งทางที่สร้างสรรค์ และไม่สร้างสรรค์ 2. เก่งในด้านวิชาการ 3. เก่งด้านเทคโนโลยี ฯลฯ แต่ที่แย่ลงคือ 1. ศีลธรรม 2. ความมีสัมมาคารวะ คิดเอาง่ายๆ ขนาดผมเป็นคนที่สอนเขา บางครั้งเจอกันนอกห้องเรียนไม่เคยไหว้หรือทักทายเลย ไม่แค่นั้น ไม่ไหว้แล้วเดินไม่หลบอีกต่างหาก เกือบชนเราแน่ะ ศีลธรรมหายไปไหน หรือจะเป็นเฉพาะโรงเรียนผม(มัธยมฯ) 3.ขาดความรับผิดชอบ งานที่มอบหมาย ไม่สนใจที่จะส่ง แม้แต่ช่วงท้ายเทอมที่ประกาศรายชื่อนักเรียนที่ค้างส่งงาน ก็ยังไม่มีความกระตือรือร้นในการมาติดต่อ แต่นักเรียนกลุ่มที่ดีก็ดีจนใจหาย งานที่เขามาส่งเราหาไม่เจอ แล้วมีชื่อเขาติดบอร์ดค้างส่งงาน เขารีบมาโวยวายใหญ่เลย อยากได้เด็กอย่างนี้สักครึ่งหนึ่งก็ยังดี แต่ที่มีก็แค่ประมาณ 15 % สาเหตุที่แท้จริงเกิดจากอะไร หลักสูตร ครูผู้สอน วัฒนธรรมต่างชาติ หรือเทคโนโลยีสมัยใหม่ๆ หรือเป็นกรรมของประเทศ บางคนบอกว่าเด็กเขาไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ ทำให้ขาดความอบอุ่น ไม่มีคนสอน ตายายที่อยู่ด้วยก็แค่ ผมมองแล้วว่าไม่น่าจะใช่ทั้งหมด เพราะที่ผมสังเกตดู เด็กบางคนอยู่กับพ่อแม่ แต่ก็ยังมีปัญหา แต่ในทางกลับกัน เด็กอีกกลุ่มหนุ่ม ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ แต่สามารถนำพาตัวเองไปสู่เป้าหมายได้สำเร็จ มีใครพอจะมีแนวความคิดดีๆ หรือประสบการณ์ดีๆเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้าง ช่วยแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันด้วยนะครับ
การศึกษาไทยดีขึ้นหรือแย่ลง
ดีขึ้น หรือ แย่ลง
2 คนชอบ
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
PoOmDeE · 29 มี.ค. 2554
ชาวดิน · 29 มี.ค. 2554
ชาวดิน · 29 มี.ค. 2554
tape · 29 มี.ค. 2554
นาย ธัญศักดิ์ ณ นคร · 29 มี.ค. 2554
drapichart · 29 มี.ค. 2554
PoOmDeE · 29 มี.ค. 2554
"...บางครั้งเจอกันนอกห้องเรียนไม่เคยไหว้หรือทักทายเลย ไม่แค่นั้น ไม่ไหว้แล้วเดินไม่หลบอีกต่างหาก เกือบชนเราแน่ะ ศีลธรรมหายไปไหน หรือจะเป็นเฉพาะโรงเรียนผม(มัธยมฯ)..."
Well, sad news is -- it's like that everywhere. No, it is not because those teens lack "ศีลธรรม"(หายไปไหน) but children are forced to come to school (they may see school as a boring, not creative, and not challenging) and teachers fail to provide learning and winning targets!
จริงครับ จิตใจรองรับความรู้
เมื่อไม่ได้รับการพัฒนาก็เหมือนเด็กไม่ได้รับการดูแล
ก็รองรับความรู้ไม่ได้ หรือได้น้อย
ก็เขาต้องการความเป็นเลิศทางวิชาการเท่านั้น
แต่ว่าตามหลักสูตรเห็นมีคุณธรรม อยู่ทุกแห่ง แต่ว่าการติดตามผล
อาจเป็นเรื่องหนึ่ง ที่ต่างออกไปนะครับ
จริงอย่างที่ครูขวัญว่า เด็กอาศัยอยู่กับพ่อแม่ก็ยังมีปัญหาเหล่านี้ ดิฉันเองไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ตั้งแต่อายุ 6ขวบ จนกระทั่งเรียนจบปริญญาตรี ( ไม่ใช่ไม่มีพ่อแม่ แต่พ่อแม่ยากจนเลยต้องส่งไปอยู่ตามโรงเรียนสงเคราะห์ ) ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรเลย กลับไม่รู้สึกด้วยว่าขาดความอบอุ่น เพราะเข้าใจจุดประสงค์ของพ่อแม่ดี ยิ่งรู้สึกว่าเราต้องสู้ สู้มากกว่าคนอื่นเขา ( จบม.6 ก็หางานทำเรียนภาคเสาร์ - อาทิตย์ จนจบได้ ) และไม่มีพฤติกรรมเหล่านี้ เข้าใจว่าคนเราคิดไม่เหมือนกัน แต่เป็นอย่างนี้เพราะอะไร??? หวังว่าครูขวัญคงจะหาคำตอบเจอเร็ว ๆ นี้นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ รู้คำตอบแล้วอย่าลืมบอกด้วยนะคะ
สวัสดีค่ะพี่ขวัญ ขอร่วมแลกเปลี่ยนด้วยคนนะค่ะ
บางครั้งเจอกันนอกห้องเรียนไม่เคยไหว้หรือทักทายเลย ไม่แค่นั้น ไม่ไหว้แล้วเดินไม่หลบอีกต่างหาก เกือบชนเราแน่ะ ศีลธรรมหายไปไหน
ข้อความนี้โดนใจจังค่ะพี่ขวัญ เพราะหยิ้นเจอบ่อยมาก เอ้ออนาคตเด็กไทย ยังไงด้วยจิต
วิญญาณของความเป็นครู พวกเราคงต้องทำให้เด็กพวกนี้เปลี่ยนพฤติกรรมในทางที่ดีขึ้น
แต่จะมีวิธีใหนบ้างล่ะ นี่แหละคือปัญหา
ขอบคุณทุกความเห็นมากนะครับ ผมจะลองค้นหาคำตอบและลองทำวิจัยดู หากผลเป็นไงจะมานำเสนอให้ทุกคนได้ทราบ หรือใครที่พอที่จะพบคำตอบช่วยชี้แนะหน่อยนะครับ