"หล่อน"...ยืนชมจันทร์ที่กำลังจะลาจากไป..สีจำปาเหี่ยวๆ...เศร้าสร้อยหงอยเหงา..ที่โดนแสงอาทิตย์ขับไล่...ตะวันเริ่มทอแสงสีชมพูสดสวย..ดาวศุกร์..สุกสดส่องแสงแวววับ..ก่อนที่จะอำลาไป...กับคำว่า"ดาวค้างฟ้า"....ริมดิน..."หล่อน"...อยากจะเรียกรังนอน..กับความว่างเปล่า...(ความนึกคิดวิ่งไปอยู่กับเสียงเพลงเพลงหนึ่งที่ผู้ร้องละเมออยู่กับความว่างเปล่า...ของชีวิต)
ริมดิน..ข้างทางด่วนวันนี้เช้าวันอาทิตย์..ค่อนข้างเงียบหล่อนเดินผ่าน..ชายคนหนึ่งนั่งอยู่กับศาลาริมทาง...เขายิ้ม..สดใส..ตรงข้ามกับความขมุกขมอมที่เห็น.."หล่อน"สวัสดีให้กับรอยยิ้มนั้น.....
...หมาสีดำสนิท...ตัวนั้น...นอนตาย...อยู่ข้างต้นประดู่ข้างทาง..ที่โดนตัดซ้ำซี้ซ้ำซาก....(คงจะไม่มีใครสนใจมัน..นอกจาก ..หล่อน......"ความตายเป็นความเงียบสุดท้ายของชีวิต"...เจ้าคงไปอยู่กับคำว่า...สุขคติ..หล่อนหวังให้กับหมาสีดำตัวนั้น..)..
"ท่านผู้อ่านที่รักเจ้าคะ....จะมีน้ำตาให้กับ..หมาตายข้างถนนตัวนั้นไหมนะมันเป็นคำถาม...เศร้าๆ...ที่อาจจะไม่มีคำตอบ"
ขอให้หมาสีดำตัวนั้น ไปสู่ ที่ ชอบ ที่ชอบ ด้วยนะคะ....
สวัสดีค่ะ..ท่านผู้อ่าน.ขอบพระคุณ.แทนหมาดำตัวนั้นที่มีเมตตาต่อสัตว์โลก..ทุกท่านเจ้าค่ะ...ยายธี