ข้างทางด่วนที่หล่อนยังไม่เคยอยู่อย่างถาวร...เพราะหล่อนจากไปตั้งแต่แม่กับพ่อย้ายจากในเมืองมาอยู่นอกเมืองหล่อนเพียงแต่ได้ช่วยเหลือออกแบบ..กระท่อมเล็กให้กับท่านทั้งสองที่ได้เมตตาส่งเสียให้ได้เรียนวิชาออกแบบจากรั้วมหาวิทยาลัย(แลดูโก้ไม่หยอกสมัยนั้น...และแล้วหล่อนก็โผผินบินจากถิ่นฐานไป)...ทุ่งนาสองข้างทางหายไปจากถนน..เพชรเกษม..ต้นไม้สองข้างทางเคยเป็นต้นมะขามเทศ...ก็เช่นกัน...รถเมล์เคยวิ่งจากหัวลำโพงใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงบางแค...เดี๋ยวนี้...สาม..ชั่วโมงไม่ถึง...สิ่งแวดล้อมเปลี่ยนไป..ทางด่วนเข้ามาแทน..สวนดอกไม้...และบ้านสวน..อากาศเลวลง..ต่อเนื่อง...ฟ้าที่เคยโปร่งใส..เห็น ดาวเห็นเดือน...ทุกค่ำเช้า...เหลือแต่ความทรงจำ...ข้างทางด่วนมีสวนป่า..ราคาแพง...แลเห็นจากแผ่นป้าย..ราคาหลายสิบล้าน...
ริมดินข้างทางด่วนมีบ้านที่หลงเหลือจากการตัดทางด่วน..ผู้อาศัยไม่มีทางไป...และหนึ่งคือครอบครัวของหล่อน....เราต้องกล้ำกลืนกับสภาพที่จำยอมตลอดมา...พ่อบอกว่าเขาให้ราคาต้นไม้..มะม่วง.สามสิบบาทต่อต้น...กล้วยสิบบาท...ราคาที่ดินให้ราคาเดิมที่เคยซื้อมา..ตารางวาละเจ็ดร้อยบาท...เดี๋ยวนี้ราคาติดเพดานไม่ต้องถามทำไมเขาเหล่านั้นจำต้องอยู่สู้ทนกับสิ่งแวดล้อมเลวๆต่อไป..แลดูยอดไม้ในสวนป่าราคาแพง..และรถทุกยี่ห้อที่มีในโลกที่วิ่งอย่างรวดเร็วเมื่อมีโอกาศ...เพราะปรกติจะจอดนิ่งเป็นเวลานาน..แแม้จะอยากวิ่งเสียเต็มประดาของผู้ขับ...เมื่อก่อนกลิ่นท่อไอเสีย...กลิ่นระเหยของสารตะกั่ว..เดี๋ยวนี้กลับเป็นกลิ่นแก๊สที่เผาไหม้ไม่หมดลอยอวล...และฝุ่นสีดำสนิท...
ตะวันเกือบจะลับฟ้าเมื่อวันวาน...อีแพรดสามตัวมาจู๋จี๋กันให้เห็น...นกเขามาเกาะส่งเสียงกรู้กกรู..เจ้ากางเขน..ส่งเสียงแจ้วทักทาย..เมื่อหล่อนมองตะวันที่กำลังลับเหลี่ยมตึกและดงไม้สุดท้าย..บ้านริมดิน..ข้างทางด่วน..เหมือนจะปลอบประโลม..ให้หล่อนทนต่อไป...กับสิ่งแวดล้อมที่เขาให้มากับเวลา.....
แวะมาเยี่ยมและเป็นกำลังให้ยาย..นะครับ
ใจ...อยู่ตรงนี้ นะคะ
สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณยายธี
สวัสดีค่ะท่านทั้งสอง...ที่แวะเวียนมาเยี่ยมยาย...ที่หัวใจกำลังปวกเปียก...อ้ะๆๆๆ..หัวเราะ..สักหย่อย...จะได้มีแรง..ยักแย่...ยักยัน...ต่อไป...อิอิ...ยายธีเจ้าค่ะ