ศูนย์ฮอมฮัก palliative care

     หลายคนอาจเคยคิด หรือเคยพูดว่า การเป็นหมอ คือ อาชีพที่มั่นคง มีรายได้ มีหน้าตาทางสังคม แต่สำหรับผมการเป็นหมอ มันคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่ในความรู้สึก ไม่ใช่เพราะความนับถือ ไม่ใช่เพราะเงินทอง แต่การเป็นหมอคือ การเรียนรู้ชีวิต ชีวิตที่มีคุณค่า ชีวิตที่มีเรื่องราว ชีวิตที่มีหัวใจ ชีวิตที่พร้อมจะส่งผ่านพลังของชีวิต เพื่อให้อีกหลายชีวิตได้เรียนรู้ และสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เรียกว่าความสุข

    ชีวิต 6 ปีในโรงเรียนแพทย์ ผมเคยมีคำถามว่าการเป็นหมอที่เก่งกับการเป็นหมอที่ดี เราอยากเป็นแบบไหน เพื่อนหลายคนอย่างเป็นหมอที่เก่ง จะได้เป็นที่ยอมรับ แต่สำหรับผม ผมมีความตั้งใจที่จะเป็นหมอที่ดี(แต่มีความรู้) วันนึงในโรงเรียนแพทย์ ผมเห็นการจากไปของคนไข้ เหมือนกับภาระงานของผมลดลง มีเตียงว่างเพิ่มอีกเตียง....มันทำให้ผมรู้สึกว่าความเป็นคนของผมหายไป.....

....ผมอยากได้ความเป็นคนของผมคืนมา.................

   หลังจากวันนั้นผมพยายามค้นหาตัวเอง ว่าชีวิตนี้ผมอยากทำอะไร แต่ยิ่งค้นหาผมยิ่งอ่อนแอ....ผมหลงทาง...อยู่ในโลกส่วนตัว ผมพบว่าชีวิตเราไม่ได้สวยงามเหมือนที่คิด ผมพบว่าคนดีมันเหลือน้อยลง ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำมันดีหรือไม่ ผมเหนื่อยล้า ผมเหงา ผมอ่อนแอ...สุดท้าย ผมยอมแพ้กับความฝัน ปล่อยชีวิตให้เดินทางไปตามอารมณ์ และการเคลื่อนไหวของสิ่งรอบข้าง ผมหลับหูหลับตา และลืมไปว่า ครั้งหนึ่งผมเคยมีความตั้งใจ..ความตั้งใจที่จะเป็นหมอดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย

   กว่าสามปีที่ผมใช้คำนำหน้าว่านายแพท์ ผมปล่อยตัวเองให้เดินทางโดยไม่มีปลายทาง แต่โชคชะตาทำให้ผมได้เดินมาเจอกับความฝันของผมอีกครั้งโดยบังเอิญ.....ผมเริ่มออกเดินทางตามหาความฝันของผมอีกครั้ง ผมได้เรียนรู้การเป็นหมอที่ดี หมอที่เอาใจใส่คำว่าคน หมอที่ดูแลคนไข้และครอบครัวด้วยความรู้สึกเป็นมิตร รู้สึกเหมือนครอบครัวเดียวกัน การเอาใจมาใส่งาน การเติมเต็มสิ่งที่เรียกว่าชีวิตให้สมบูรณ์

   ผมรู้สึกเป็นสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ทุกครั้งที่ผมได้ดูแลคน โดยการเอาใจใส่ การเรียนรู้ชีวิตจากการดูแลอีกชีวิตหนึ่ง การเห็นรอยยิ้มและคำว่าขอบคุณ.....มันคือจุดเริ่มต้นของการเดินทาง..

....การเดินทางของหมอฮอมฮัก.........