มนุษย์ไม่
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว นานจนปวดเข่า
มีหมู่บ้านหนึ่งอยู่กลางหุบเขา มีมนุษย์ไม่อาศัยอยู่หลายสิบครัวเรือน
ศาลาวัดหมู่บ้านมนุษย์ไม่
“ทำไม่ได้หรอกเราไม่มีงบประมาณมากพอที่จะสร้างฝายกั้นน้ำและอีกอย่างใครจะเสียสละเวลามาช่วยขุดฝาย”
อบต.หมู่บ้านมนุษย์ไม่พูดขึ้นมาในที่ประชุม
“ใช่ ๆ ทำไม่ได้หรอก ฉันไม่มีเวลา ใครมันจะมีเวลา เอางบประมาณไปทำอย่างอื่นดีกว่า” เสียงชาวบ้านพูดแทรกขึ้นมากร่นดังบนศาลาวัด
“งั้นวาระต่อไป เรื่องปลูกต้นไม้ในพื้นที่ป่าเสื่อมโทรมบริเวณต้นน้ำ พวกเราเห็นว่ายังไงกันบ้าง” ผู้ใหญ่บ้านอ่านวาระในที่ประชุม
“จะเอาพันธุ์ไม้ที่ไหนมาปลูกมันมีเสียที่ไหน บนเขานั่นมันก็ชัน ใครกันจะปีนไปปลูกต้นไม้ไหว ทำไม่ได้หรอก อย่าคิดเลย” ตามีอดีตผู้ใหญ่พูดแล้วยิ้มแหยๆ
“ใช่ ๆ ทำไม่ได้หรอก ฉันไม่มีเวลา ใครมันจะมีเวลา เอางบประมาณไปทำอย่างอื่นดีกว่า” ชาวบ้านพูดแทรกรับลูกตามี
“ปีนี้ฉันได้ข่าวว่าฝนจะตกหนัก พวกเราน่าจะทำแนวกระสอบทรายกั้นน้ำไว้ดีไหม” ผู้ใหญ่หมู่บ้านมนุษย์ไม่นำเสนอ
“กระสอบทรายกั้นน้ำเหรอ เราจะไปหากระสอบที่ไหน ไหนจะทรายอีกล่ะ ยุ่งยากว่ะ ไม่ไหว ทำไม่ได้หรอก ถ้าน้ำท่วมเราค่อยหนีขึ้นไปบนเขา” อบต. หมู่บ้านมนุษย์ไม่พูดเสียงดัง
“ใช่ ๆ ทำไม่ได้หรอก ฉันไม่มีเวลา ใครมันจะมีเวลา เอางบประมาณไปทำอย่างอื่นดีกว่า” ชาวบ้านพูดรับลูกอบต.
“ศาลาวัดที่พวกเรานั่งประชุมอยู่นี่ทรุดโทรมลงทุกวัน พวกเราน่าจะซ่อมแซมหรือไม่ก็รื้อแล้วสร้างใหม่น่ะ” ผู้ใหญ่บ้านเสนอให้ซ่อมแซมศาลาวัด
“โห ผู้ใหญ่ ศาลาวัดบ้านเราสร้างตั้งแต่สมัยพ่อฉันยังไม่เกิด ถ้ามันพังก็คงพังไปนานแล้วล่ะ และอีกอย่างจะรื้อแล้วสร้างใหม่ เราจะเอาไม้มาจากที่ไหน ไปตัดบนเขามันก็ยาก เขามันชัน ไม่ไหวทำไม่ได้หรอก ฉันจะลองโยกเสาต้นนี้ให้ผู้ใหญ่ดูทดสอบความแข็งแรงของศาลา” ว่าแล้วตามีอดีตผู้ใหญ่มนุษย์บ้านก็กระโดดใช้หัวไหล่ชนเสา แล้วจู่ก็มีไม้หน้าสามหล่นลงมาจากหลังคา ปลายด้านหนึ่งหล่นใส่หัวอบต. ส่วนปลายอีกด้านหนึ่งหล่นโดนหัวตามีอดีตผู้ใหญ่บ้าน ทั้งสองคนหัวแตกเลือดไหลเป็นทาง
“ผู้ใหญ่รีบไปตามหมอให้ที ฉันไปไม่ไหว” อบต.ร้องวิงวอนขอความช่วยเหลือ
“โอย โอย ฉันปวดแผลเหลือเกิน รีบหน่อยเถอะ ปวดจะตายอยู่แล้ว” ตามีอดีตผู้ใหญ่บ้านร้องเสียงดัง
“เอ่อ ไม่ไหวหรอก ทางมันก็ไกล และอีกอย่างน้ำมันรถก็หมด รถวิ่งไม่ได้ เดินไปเองแล้วกัน” ผู้ใหญ่บ้านพูดไม่แยแส
“ใช่ ๆ ทำไม่ได้หรอก ฉันไม่มีเวลา ใครมันจะมีเวลา เอางบประมาณไปทำอย่างอื่นดีกว่า” ชาวบ้านพูดสนับสนุนผู้ใหญ่
“มันจะใช้งบประมาณอะไรกันว่ะ ก็อี่แค่พาคนเจ็บไปส่งโรงหมอ ตามีมาข้าจะพยุงแกไปเอง” อบต.พูดจบก็เดินหิ้วปีกตามี เดินเลือดไหลเป็นทางยาวลงศาลาวัดไป
สถานีอนามัยประจำหมู่บ้าน
“คุณหมอไฉไลครับช่วยดูแผลผมสองคนทีเถอะครับ นึกว่าสงสารลูกนกลูกกาสักสองตัวเถอะนะครับ ช่วยเย็บแผลให้หน่อย” อบต.ยกมือพนม ขอร้องคุณหมอไฉไล ส่วนตามีนอนสลบตรงเก้าอี้ม้ายาวเลือดไหลหยดแหมะ ๆ
“เอ่อ คงไม่ได้หรอกค่ะ แผลลึกและยาว เย็บไม่ได้หรอกค่ะ นอนพักสักครู่ เดี๋ยวดีเองค่ะ อีกสองวันเนื้อมันจะเชื่อมติดกันถึงวันนั้นคงเย็บได้ค่ะ” หมอไฉไลใช้สำลีซับเลือดบนหัวให้อบต.
“เย็บไม่ได้เหรอครับคุณหมอ งั้นผมขอยาพารากินแก้ปวดแผลหน่อยเถอะครับ” อบต.ทำหน้าละห้อยวิงวอนคุณหมอ
“ไม่ได้ ไม่ได้ค่ะ พาราเซตามอล สำหรับเป็นหวัดมีน้ำมูก”หมอไฉไลยิ้มให้อบต.
“คุณหมอไฉไลครับผมเป็นหวัดและก็มีน้ำมูกด้วยครับให้ยาพาราผมทานเถอะครับหมอ” ท่านอบต.หมู่บ้านมนุษย์ไม่ไม่ละความพยายาม
“ไหนขอหมอตรวจดูสิคะ ไม่มีน้ำมูกนี่คะ นี่มันเลือดนี่ค่ะ คงปวดมากสิค่ะเลือดไหลออกจมูกเลย ยังไงอาการก็ไม่เข้าข่ายค่ะ ไม่ใช่หวัดหมอให้พาราพาราเซตามอลไม่ได้ค่ะ พักผ่อนนะครับรักษาสุขภาพด้วย หมอจะไปเล่นฮูล่าฮุปก่อน ตามสบายนะค่ะ” แล้วคุณหมอก็เดินจากไป
“คุณหมอครับ คุณหมอไฉไล ขอยาพาราสักครึ่งเม็ดก็ได้ คุณหมอ คุณหมอ” เสียงอบต.ตะโกนไล่หลัง
………………………………………………………………………………………….
3 เดือนหลังจากนั้น ที่หมู่บ้านมนุษย์ไม่ ฝนตกหนัก 3 วันติดต่อกัน
น้ำป่าไหลหลากเข้าท่วมหมู่บ้านมนุษย์ไม่ อย่างรวดเร็ว น้ำป่าพัดบ้านเรือนราบเป็นหน้ากลอง ผู้คนถูกน้ำซัดแยกไปแต่ละทิศทาง บ้างก็ไหลขึ้นเหนือ ทางอีสาน บ้างก็ไหลลงภาคกลาง สู่ทะเลลงทางใต้ มนุษย์ไม่แทรกซึมปะปนอยู่กับผู้คนตั้งแต่บัดนั้นมา ถ้าใครพูดคำว่าไม่บ่อย ๆ นั่นแสดงว่าเป็นทายาทของมนุษย์ไม่
……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
