ดึงเอาประสบการณ์ ทั้งมวล พิจารณา สิ่งที่อยู่ในปัจจุบัน เป็นสมาธิที่เกิดขึ้น 
                          โพชฌงค์ ๗
       ๑.  สติ              ความระลึกได้.
       ๒.  ธัมมวิจยะ   ความสอดส่องธรรม.
       ๓.  วิริยะ          ความเพียร.
       ๔.  ปีติ             ความอิ่มใจ.
       ๕.  ปัสสัทธิ       ความสงบใจและอารมณ์.
       ๖.  สมาธิ          ความตั้งใจมั่น.
       ๗.  อุเปกขา      ความวางเฉย.
       เรียกตามประเภทว่า  สติสัมโพชฌงค์ไปโดยลำดับจนถึงอุเปกขา- สัมโพชฌงค์. ที่มา :  สํ.  มหา.  ๑๙/๙๓. เมื่อเราตั้งสติให้มั่นแล้ว ก็ดึงเอาสมาธิขึ้นมา นึกย้อนกลับไปในอดีต ที่เราได้เรียนรู้ ดึงเอาประสบการณ์ ทั้งมวล พิจารณา สิ่งที่อยู่ในปัจจุบัน เป็นสมาธิที่เกิดขึ้น ภูมิความรู้ที่เราได้เรียนมาแต่ก่อน ก็จะบังเกิด  แล้วเราก็เพียรวิเคราะห์ สังเคราะห์ เกิดเป็นธัมมวิจยะสัมโพชฌงค์ ความสุขใจ อิ่มกายก็เกิด