หลังจากที่ไม่ได้ให้โอกาสกับการบันทึกใน gotoknow มาระยะหนึ่ง แต่ไม่เคยลืม gotoknow อันเป็นหน้ากระดาษสำหรับฝึกบันทึกความคิด มาวันนี้จึงเปิดหน้าเวปของ gotoknow เพื่อบันทึกความคิดอันหนึ่ง
ครั้นเข้าไปเปิดดูหลักสูตรใหม่ๆ (อาจเก่าแต่ปรับปรุงใหม่) บางหลักสูตรเป็นการเปลี่ยนหน้าตาเท่านั้น ส่วนเนื้อหายังคงเดิม บางหลักสูตรเปลี่ยนสลาก บางหลักสูตรเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ดูเหมือนสิ่งหนึ่งที่คณะกรรมการร่างหลักสูตรพินิจคือ ความต้องการของผู้เรียน ชุมชน สังคม
หันมามองดูบุคลากรในมหาวิทยาลัยราชภัฏหลายแห่งจบการศึกษาระดับปริญญาโท ดูเหมือนแต่ละคนใฝ่ฝันที่จะไปศึกษาต่อ บางคนโอกาสดีหน่อยจึงได้โอกาสนั้น บางคนโอกาสไม่อำนวย ถึงกระนั้น ยังคงใฝ่ฝันเพื่อหยิบฉวยโอกาสในการพัฒนาตนให้สิ้นสุดระดับปริญญาเอก
สิ่งที่คิดในวันนี้คือ หากมหาวิทยาลัยราชภัฏจะจัดการเปิดหลักสูตร ด้วยศักยภาพของตัวเองที่มีอยู่ ซึ่งบางแห่งมีผู้เชี่ยวชาญซ่อนตัวอยู่จำนวนมาก หากนำผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้มาช่วยในการพัฒนาบุคลากรตำแหน่งงานอาจารย์เพื่อให้มีวุฒิการศึกษาที่สูงขึ้น อันเป็นความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยราชภัฏทั่วประเทศ เพื่อสร้างคนที่ตอบปัญหาจุดเด่นของราชภัฏ ดูเหมือนน่าจะเป็นไปได้ หากไม่สามารถร่วมมือกันได้ ภายในมหาวิทยาลัยเองน่าจะเปิดหลักสูตรอะไรสักอย่างหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับ
ก.ศาสตร์ทางการศึกษา
ข.ศาสตร์เฉพาะของแต่ละคน
เหตุผลง่ายๆคือ บุคลากรตำแหน่งงานอาจารย์ทำหน้าที่ทางการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเคยมีวัตถุประสงค์เพื่อผลิตคนทางการศึกษา (อาจคิดแคบไป) แม้ปัจจุบันจะเปิดหลักสูตรมากกว่าทางการศึกษา (แต่ก็ต้องศึกษา) เข้าใจว่าทรัพยากรการศึกษาน่าจะยังมีอย่างครบครัน บุคลากรตำแหน่งอาจารย์จึงน่าจะมีพื้นฐานด้านการศึกษา
เหตุผลต่อมาคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏในปัจจุบันทำงานแตกแขนงเป็นหลายคณะสาขาวิชา ขึ้นชื่อว่า "มหาวิทยาลัย" คือคลังความรู้ใหญ่ จึงไม่น่าจะจำกัดเฉพาะทางการศึกษา จึงมีบุคลากรหลากสาขาวิชา และบุคลากรเหล่านั้นล้วนมีความสามารถในสาขาวิชาที่แตกต่างกัน กล่าวได้ว่า เมื่อศึกษาเรื่องพริก ย่อมเชี่ยวชาญเรื่องพริก ศึกษาเรื่องบ้านโนนกระโทก ย่อมเชี่ยวชาญบ้านโนนกระโทก ศึกษาเรื่องไสยศาสตร์ย่อมเชี่ยวชาญไสยศาสตร์ ฯลฯ ดังนั้น ทำอย่างไรให้บุคลากรเหล่านั้นไม่ทิ้งสาขาที่เชี่ยวชาญ อันจะเป็นประโยชน์ต่อความก้าวหน้าในสาขาวิชาที่ตนเชึ่ยวชาญมาแล้วนั้นด้วย
ปัจจุบันหลักสูตรปริญญาเอกแบบสหสาขามีให้ศึกษาอยู่จำนวนมาก เช่น สหวิทยาการ (ปัจจุบันไม่ทราบว่าเปลี่ยนหรือยัง เดิมคือ สหปรัชญา) พัฒนบูรณาการศาสตร์ การศึกษาและการพัฒนา ฯลฯ จึงเห็นว่า เป็นไปได้หรือไม่กับการคลี่วุฒิการศึกษาของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยราชภัฏออกมาเพื่อพัฒนาศาสตร์และบุคลากรให้มีวุฒิการศึกษาในด้านนั้น โดยมีศาสตร์ทางการศึกษาอยู่ด้วย ตัวอย่าง หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขา การศึกษาและการบริหารจัดการศาสตร์เฉพาะด้าน วิชาเอก .............. (ตัวอย่างอาจไม่ชัดเจน) ซึ่งต้องยอมรับว่าหลักสูตรนี้น่าจะอ้วนเพราะต้องมีหลากวิชาเอกให้ศึกษาเฉพาะด้านที่บุคลากรศึกษามา ดังนั้น หากเป็นไปได้ มหาวิทยาลัยราชภัฏจึงน่าจะมีบุคคลากรระดับปริญญาเอก ที่จบการศึกษาสอดคล้องกับความต้องการ/บริบท/ศักยภาพของราชภัฏเอง โดยเชี่ยวชาญ ๒ ศาสตร์ คือ ศาสตร์ทางการศึกษาและศาสตร์เฉพาะของตน
หมายเหตุ ก. หลักสูตรนี้ไม่ต้องการให้บุคลากรสายอาจารย์ลาเรียน (เรียนด้วยปฏิบัติงานด้วย) ซึ่งคงต้องมีความร่วมมือระหว่างฝ่ายบริหารของมหาวิทยาลัย (เป้าหมายหลักคือการพัฒนาวุฒิการศึกษาของบุคลากรให้สูงขึ้น)
ข. ระหว่างเรียนสามารถทำวิจัยและเขียนเอกสารเพื่อขอตำแหน่งทางวิชาการอันเป็นความก้าวหน้าของสายงานได้ด้วย เอกสารในชั้นเรียนจึงต้องตอบสนองความก้าวหน้านี้
ค. ไม่ควรรับผู้มีภาระงานเกินกว่าปกติ เพราะเป็นหลักสูตรที่เรียนด้วยปฏิบัติงานด้วย
