ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบในโลกของการทำงาน

วันพุธที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

            วันนี้ไปซื้อสมุนไพรที่ขอนแก่น  เนื่องจากว่าทำที่งานเราอยู่ในรพ.สต.การที่จะหาคนขับรถแล้วก็ขอรถไปขอนแก่นค่อนข้างเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก แม้ว่าที่รพ.สต.จะมีรถสำหรับใช้รีเฟอร์คนไข้ไปที่โรงพยาบาลแม่ข่าย แต่ว่าก็ขาดคนขับรถอยู่ดี

            เราเลยไปขอรถจากสสอ.ที่นั่นมีรถกระบะที่รอการซ่อมแอร์อยู่ค่ะ หัวหน้าสสอ.ท่านจอดไว้นิ่งๆมาหลายสัปดาห์แล้ว ที่สำคัญการไปขอรถที่สสอ.ครั้งนี้เราอยากได้พี่หน่อง เจ้าหน้าที่เอนกประสงค์ทั่วไปมาช่วยขับรถให้เราด้วย หัวหน้าสสอ.ใจดีมากให้เรายืมรถละให้ยืมตัวพี่หน่องไปช่วยขับรถให้อีกต่างหาก

            นัดหมายเวลากันสิบโมงเช้า ผู้ร่วมเดินทางในครั้งนี้มีเรา น้องอ้อย (จพ.สาธารณสุข) น้องเตย(จพ.สาธารณสุข) แม่สำรอง (ผู้ช่วยแพทย์แผนไทย) พี่หน่อง (ทำหน้าที่เป็นสารถี)  และอีกคนเป้นคนที่เรารู้ในห้านาทีก่อนออกเดินทางว่าจะไปด้วยคือ คุณอ้น 

          อ้นเป็นเจ้าหน้าที่จากอนามัยบ้านเมืองเก่า เป็นนักวิชาการสาธารณสุขชำนาญการ อ้นบอกเราจะไปต่อประกันสังคมและไปจ่ายค่าประกันสังคมด้วย

            เราฟังทีแรกก็มีอารมณ์กรุ่นๆนิดหน่อยเพราะงานนี้เป็นงานเราที่มุ่งไปซื้อสมุนไพร ในใจคิด เฮ่อ....มากคนก็มากความ ก็เอาเหอะ ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นนี่นาล้วนแต่ไปทำงานกัน คิดได้ดังนั้นใจก็เบาลง แต่ก็ยังไม่พอใจอยู่ เพราะพี่หน่องไม่ถามเราก่อนว่าจะให้อ้นไปด้วยหรือไม่ สงสัยพี่หน่องลืมไปว่างานนนี้เป็นงานของเราเอง เราไปในนามของแพทย์แผนไทยหาใช่การขอรถหลวงไปเดินห้างสรรพสินค้าในวันราชการเช่นนี้

            การเดินทางเป็นไปอย่างเรียบง่ายเราแวะทานข้าวกันที่อำเภอหนองเรือ และไปเสียเวลาอยู่ที่สำนักงานประกันสังคมอยู่เป็นชั่วโมง อารมณ์เราเดือดขึ้นมาอีกแล้ว นี่บ่ายสองโมงแล้วเรายังไปไม่ถึงร้านขายสมุนไพรกันเลย ออกจากประกันสังคมเราไปต่อที่สสจ.จังหวัดขอนแก่น ส่งหนังสือแล้วไปที่ร้านสมุนไพร

            ร้านชื่อร้านลุงปุ๊  พี่ติ๋วเป็นคนแนะนำร้านนี้ให้กับเราเอง ลุงปุ๊เป็นชายวัยเกือบจะหกสิบปี ท่าทางเหมือนยังไม่ค่อยตื่นนอน เพราะพอเราบอกชื่อสมุนไพรที่เราต้องการออกไปลุงปุ๊ก็จะถามกลับมาว่า ห๊า?? -_-

           พอเราบอกสมุนไพรหลายๆตัวลุงปุ๊ก็จะเอ่ยว่าฟังไม่ทัน  แล้วแกก็เดินไปหลังร้านค้นอะไรไม่รู้อยู่เป็นนานแล้วก็ออกมาบอกเราว่าไม่มี เราเลยอารมณ์ขึ้นอีกรอบ อะไรกันละเนียะ ร้านนี้พี่ติ๋วแนะนำเองเลยนะ เหตุใดลุงเขาเชื่องช้าและเป็นอึนๆ(ง่วงนอน ไม่เข้าใจอะไรทั้งสิ้น)เหมือนหน้าตาแกเลย คิดได้ดังนั้นมือกดเบอร์โทรหาพี่ติ๋ว พีติ๋วก็หัวเราะแล้วบอกว่าให้ค่อยๆเดินดู วันนี้สมุนไพรไม่ค่อยงามเท่าไหร่

            ภรรยาของลุงปุ๊ก็ดูอึนๆ พอเราถามว่านี่ต้นอะไรแกก็บอกไม่รู้ ให้ไปถามลุง เอิบ......-_-……… แกบอกว่าพึ่งขนต้นไม่กลับมาจากงานเกษตร ต้นไม้เลยน้อยมาก   บางส่วนยังอยู่บนรถ เราเลยเดินลึกไปทางด้านหลัง เห็นลุงปุ๊แกค้นๆสมุนไพรลงจากรถกำลังหาตัวที่เราอยากได้อยู่พอดี ต้นไม้ทับถมกันเยอะมาก เห็นแล้วสงสาร

            อืม.....เย็นลงแล้ว เข้าใจได้ทันทีว่าที่ลุงแกท่าทางเหมือนง่วงนอนเพราะว่าแกเลิกจากงานเกษตรดึกนั่นเอง เลยเดินเข้าไปคุยกับลุงปุ๊ด้วยอารมณ์ที่แจ่มใสขึ้น ลุงปุ๊แกรู้สมุนไพรหลายอย่างเลย พี่ติ๋วเล่าให้ฟังว่าลุงแกจบแพทย์แผนไทยมาด้วย ว้าว....เป็นรุ่นพี่เรานั่นเอง  คุยกันไปมาแกก็สอนวิธีทำให้สิวยุบ ...เอิ่บ...-_- .....

           เห็นสิวหัวช้างบนแก้มเราแน่ๆ ห้าๆๆ  แกบอกว่าให้เอาใบเสลดพังพอนตำผสมกับเหล้าขาวแล้วมาคลุกใส่กับดินสอพลอง แต้มหัวสิว รับรองว่าสิวยุบ

            เราจดใส่สมองยิกๆ ดีจังจู่ๆก็มีคนมาให้ความรู้ คุยกันไปอีกซักพัก สมุนไพรที่ต้องการไม่มี แต่ได้สมุนไพรต้นที่ไม่คาดคิดมาแทน  (แบบว่ามันหายาก ไม่เคยเห็น เลยรีบคว้า ^_^) ได้ม้ากระทืบโรงมาด้วย  สีเสียด ว่านมหากาฬ  มะคำไก่ ตื่นเต้นกับการแยกอบเชยญวณจากอบเชยเทศ และพริกไทย ใบคล้ายกันเหลือเกินนิ  ลุงปุ๊ขนเถาบระเพ็ดให้หลายเมตรเลย แกบอกเอาไปเพาะเอา  มันติดง่าย 

    อืม....ลุงใจดีจังเลย อยากเขกมะเหงกตัวเองหลายๆทีที่ไปอารมณ์เสียใส่ลุงในตอนแรก เพราะคิดแต่ว่าต้องเร็ว ต้องเดี๋ยวนั้น ต้องเดี๋ยวนี้ ต้องมีทุกอย่าง ต้องบริการเป็นอย่างดี คาดหวังเอาไว้เสียสูง ด้วยเพราะไม่เคยออกมาซื้อต้นไม้เองมาก่อน  ลืมคิดไปว่าไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบในโลกของการทำงาน (พี่ติ๋วชี้ทางให้มองในตอนเย็นของวัน)

   เห็นความผิดพลลาดตัวเองที่ขาดการวางแผนในการทำงานจนเกินไป เลยทำให้เสียเวลาไปกับงานของคนอื่น  พึ่งเรียนรู้อีกเหมือนกันว่าการเลือกต้นไม้ใช้เวลานานกว่าที่คิด คราวหลังเราจะต้องออกมาเร็วกว่านี้และเอาคนไปด้วยนิดหน่อยเป็นพอ

   บอกตัวเองให้แก้ไขใหม่ในครั้งหน้า แล้วจึงล้มตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย วันนี้มีอะไรให้เราเรียนรู้ใหม่เพิ่มเติมอีกแล้ว ....

สมุนไพรที่ได้มา ตอนอยู่หลังรถมันดูเยอะพอลงกองที่สวนมีอยู่นิดเดียวเอง