เสร็จสิ้นการไปชี้-เชียร์ R2R ที่ รพ.สัตหีบ กม.10 สองวันแห่งการเรียนรู้ เป็นอะไรที่รู้สึกว่าเต็มอิ่ม กับกระบวนการแห่งการเรียนรู้ร่วมกัน
R2R สัตหีบและเป้าหมายแห่งการเรียนรู้
ผู้นำ R2R และการพัฒนาคุณภาพ l รพ.สัตหีบ กม.10.
ทุกๆ วันข้าพเจ้าได้รับการดูแลจากน้องชิน ผู้ช่วยที่น่ารักของพี่กล้วย (คุณอำนวย R2R) ตัวเล็กๆ เสียงเจื้อยแจ้ว อุปนิสัยยังเป็นเด็กแต่ก็ดูตั้งใจทำหน้าที่เป็นอย่างดี ทาง รพ.สัตหีบจัดให้ข้าพเจ้าพักอยู่แถวหาดจอมเทียน ดังนั้นทุกๆ วันข้าพเจ้าต้องนั่งรถต่อมาที่สัตหีบเกือบครึ่งชั่วโมง...แต่ก็สะดวกสบายดี
บรรยากาศการเรียนรู้ ทั้งผู้บริหารและคนหน้างานต่างมีใจที่เห็นคุณค่าของการทำ R2R เราเรียนรู้ร่วมกันด้วยการนำปรากฏการณ์ อุบัติการณ์ หรือปัญหาที่เกิดขึ้นจากงานประจำของแต่ละคนมาเชื่อมโยงไปสู่การเกิดเป็นประเด็นการวิจัย หลายๆ งานเหมือนการค้นหาปัจจัยและก็อีกหลายๆ งานก็เป็นงานวิจัยที่ออกมาในรูปของการแก้ไข...ศึกษาเปรียบเทียบ ...
สิ่งที่ข้าพเจ้าได้สัมผัส คือ ทุกคนต่างมีความมุ่งมั่นและตั้งใจที่จะเรียนรู้ร่วมกัน
เป้าหมายของข้าพเจ้า...ตั้งใจว่าก่อนกลับทุกคนน่าจะได้เรียนรู้การพัฒนาคำถามการวิจัยไปสู่การเขียนเป็นโครงร่างและพอที่จะได้แนวทางของการเก็บข้อมูล เพราะการเดินทางไปอีกครั้งในคราวหน้าคือ...ไปเชื่อมต่อกับเครือข่ายของ สสจ.ชลบุรี
ลงรายละเอียดในเบื้องต้น และไปต่อยอดการเรียนรู้กับเครือข่าย ซึ่งเป็นกลยุทธ์ใหม่ที่น่าสนใจที่พี่กล้วย (คุณอำนวย R2R รพ.สัตหีบ) พยายามที่จะทั้งสร้างและเชื่อมโยงเครือข่าย
ช่วงเวลาสุดท้ายแห่งการเรียนรู้...
เราได้ร่วมกันถอดบทเรียน ... ไม่มีใครที่จะไม่พูดว่า "เป็นการเรียนรู้ที่ผ่อนคลาย ไม่เครียด" ... เพียงถ้อยความเท่านี้สำหรับข้าพเจ้าแล้ว มีคุณค่ามาก เพราะข้าพเจ้าไม่ปรารถนาที่จะก่อให้เกิดความเครียดหรือความกดดัน ... หรือทำเรื่องง่ายให้มันยาก ทำเรื่องยากให้มันยากยิ่งขึ้น ข้าพเจ้าจะยึดถือว่า "เรียนรู้ที่จะทำเรื่องยากให้มันง่าย"... ข้าพเจ้าไม่ใช่คนเหลาะแหละ แต่ออกจะดูจริงจังด้วยซ้ำ แต่ข้าพเจ้าก็เชื่อว่าข้าพเจ้าสามารถดำเนินการความจริงจังนั้นไม่ให้ดูเครียดหรือกดดันได้...นี่คือ เข็มทิศการเดินทางการทำงานของข้าพเจ้า
วันสุดท้ายข้าพเจ้าจะต้องเดินทางกลับเข้ามาที่ สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข... เพื่อร่วมประชุมกับคณะทำงานขับเคลื่อน R2R แม้การเดินทางจะช้าแต่ทั้งน้องเก่งคนขับรถและน้องชิน ต่างก็ดูแลข้าพเจ้าอย่างดี ... การประชุมเสร็จสามทุ่มครึ่งข้าพเจ้าโทรหาน้องชินปรากฏว่าทั้งสองท่านยังเดินทางกลับไม่ถึงที่หมายเพราะกว่าจะแหวกการจราจรที่แออัดไปได้...รู้สึกขอบคุณน้องทั้งสองที่เสียสละอนุเคราะห์มาส่ง แม้ว่าจะทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย แต่...ทุกคนก็ตั้งใจทำหน้าที่...
๒๐ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๔
