...เพราะบางครั้ง "ครู" ที่เป็นกันเองกับ "นักศึกษา" ทำให้นักศึกษาคิดว่า "ครู" เป็น "เพื่อน" ไป
...เพราะบางครั้งนักศึกษาก็ทำตัวไม่ดี ไม่น่ารัก
...เพราะบางครั้ง "ครู" ก็อดทนจนเกิดจะทนได้
...เพราะบางครั้งนักศึกษาก็ไร้ซึ่งความคิด โกรธอาจารย์
ขอเป็นตัวแทนกล่าวคำ "ขอโทษ" ต่ออาจารย์...ครูกวี...ของพวกเรา
ความใจดีของครูทำให้พวกเรา "บางคน" เกินเลยไปแต่ต่อจากนี้คงไม่เกิดขึ้นอีกแล้วค่ะ
|
รู้ซึ้งแล้วว่าใครกันห่วงใยศิษย์ ถึงถูกผิดไม่ว่าไม่กล่าวขาน ครูยังยิ้มทุกเช้าดุจวันวาน แม้เนิ่นนานหลายปีสอนกาพย์กลอน มาวันนี้ครูคงเหลือสุดจะกลั้น คำร้อยพันหลั่งไหลได้สะท้อน ไม่มีใครตั้งใจเรียนเหมือนแต่ก่อน ครูอาวรณ์คิดถึงวันที่ผ่านมา ครูตั้งใจสั่งสอนอย่างแน่วแน่ ศิษย์กลับแปรผันไป ไม่รักษา ซึ่งคุณค่าภาษาอักษรา ครู อ่อนล้าแรงใจไม่อยากสู้ วันนี้ครูเหมือนท้อใจกับลูกศิษย์ บอกให้คิดว่าที่ทำน่า อดสู ครูเตือนศิษย์ด้วยใจอยากค้ำชู ศิษย์กลับหลู่คำครูด้วยสายตา ครูก็แก่ศิษย์ก็กล้าขึ้นทุกที จึงไม่มีความเคารพ ไม่รู้ค่า ที่สอนไปแค่เศษผงปลิวผ่านมา ฝุ่นไร้ค่า ไม่สมควรให้ใคร "จำ" เข้าเรียนสายก็ยังเป็นอยู่อย่างนั้น ไม่มีวันก้าวเดิน คอยแต่ย่ำ เกิดเป็นศิษย์ครูสอนสั่งจงรู้จำ ไม่ ใช่ขำคำครูอย่างทุกวัน ให้เกียรติครูสักหน่อยยกมือไหว้ อย่าได้ใช้สายตามองอย่างเหยียดหยัน คุณของครูมากล้นพ้นรำพัน ไม่ว่า วันไหนไหนก็ "วันครู" ได้รู้แล้วว่าครูรู้สึกเศร้า ได้แต่เฝ้าโทษตัวเองช่างอดสู แท้จริงแล้วความผิดใครลองคิดดู ความผิดครูหรือศิษย์ก็คิดเอา หวังว่าต่อจากนี้มีแต่ดี ให้ครูมีกำลังใจ สอนศิษย์เขลา ต่อจากนี้ตั้งใจเรียนไม่มัว เมา ไม่จับเจ่านั่งรอหมดเวลา งานที่ครูสั่งให้ทำทำเต็มที่ หวังให้ครูยกโทษ ไม่ถือสา หากพวกเราทำผิดอย่าโกรธา ขอขมาครู กวีด้วยกาพย์กลอน |
สร้างเมื่อ: 2010-11-17 23:38:59 แก้ไขเมื่อ: 2010-11-26 00:02:20
พระคุณครูมากล้นเหลือกำหนด