วันที่  4 - 10 ธันวาคม 2553 ได้ไปปฏิบัติธรรมที่วัดป่ามหาปัญโญเป็นครั้งที่ 2 ตามความตั้งใจ โดยได้นัดหมายสมาชิกกลุ่มเดิม แต่ไปได้จริง ๆ เพียง 5 คน คือ จากขอนแก่น 2 คน คือ คุณบุษบา  และข้าพเจ้า   จากชัยภูมิ 1 คน คือ พี่อารีย์  จากสระแก้ว 1 คน คือ น้องติ๋ว  และจากกรุงเทพฯ 1 คน คือ อ.หมอพรทิพย์ 

         ต่างคนก็นั่งรถโดยสาร นัดหมายมาเจอกันที่เชียงใหม่เช้าวันที่ 4 ธันวาคม 2553 มีพี่ริน  คุณแขก  เพื่อนพี่รินชาวญี่ป่น  (ในภาพ) มารับและพาไปที่วัด

     สถานที่ของวัดมีการเปลี่ยนแปลงไปมาก  เวลาผ่านไปเพียง 1 ปี มีการพัฒนาขึ้นเยอะมาก ที่เห็นเริ่มแรก ก็คงเป็น  ซุ้มประตูป้ายชื่อวัด (ภาพแรก) ทุกคนคงเห็นด้วยว่า"สวยมาก"   พระอาจารย์เจ๊าะบอกว่าทำเองกับมือ

    ต่อมาก็เป็นห้องครัว  ต่อเติมออกมามีห้องเก็บของเพิ่มขึ้น  2  ห้อง  มีโต๊ะใช้เป็นที่รับอาหาร

    

    มีอาคารพักของผู้หญิง  หลังใหญ่ พร้อมที่ซักล้าง ตากผ้า  และห้องน้ำจำนวนมากมาย

ต้นไม้ก็เจริญเติบโต  มีต้นไผ่บริเวณใกล้ๆ ที่พักหญิงที่ยังไม่โตเท่าที่ควร  ไม่ทราบว่าเป็นเพราะอะไร  (คงจะเหมือนข้าพเจ้าที่ปฏิบัติธรรมไม่ก้าวหน้าเท่าที่ควร)

 มีอาคารที่พักชายด้วย  มีขนาดเล็กกว่าอาคารหญิง  เพราะผู้ชายไปน้อยกว่าผู้หญิง

พวกเราแยกย้ายกันหาที่พัก    โดยมีพระ อ.เจ๊าะช่วยชี้แนะ      

 - พี่อารีย์   อ.หมอพรทิพย์อยากให้เก็บอารมณ์เข้ม ก็เลยให้พักที่อาคารผู้ชายคนเดียว

 

-  อ.หมอพรทิพย์   พระ อ.เจ๊าะแนะนำให้พักในกฏิมุงหญ้า บนยอดเขาหลังบ้านไม้ (ซึ่งต่อไปจะหาดูยากแล้ว)

ที่เหลือ 3 คนพักในเต้นท์ ซึ่งแต่ละคนก็ไปเลือกหาทำเลเหมาะ ๆ เอง

- คุณบุษบา  เลือกกางเต้นท์ บนพื้นราบที่ปลูกต้นไผ่เยอะ ๆ

 

 - น้องติ๋ว  กางเต้นท์ เชิงเขา  ฝั่งด้านอาคารที่พักชาย

 

- ส่วนข้าพเจ้า กางเต้นท์ บริเวณพื้นราบ  ฝั่งตรงข้ามอาคารผู้ชาย  ใกล้บริเวณแปลงผักสวนครัวของพระ อ.เจ๊าะ  ข้างเต้นท์ มีธารน้ำไหล  เป็นน้ำมาจากน้ำตกไหลตลอดเวลา

 

ช่วงที่พวกเราไปก็มีอีกทีมจากภาคเหนือ เช่น  แพร่  น่าน  ลำพูน  และก็เคยปฏิบัติมาแล้วจากวัดแพร่แสงเทียน  มาทั้งหมด 5 คน เป็นผู้หญิงทั้งหมด

ในวัแรก พระอ.เจ๊าะ ก็เลยให้ อ.หมอพรทิพย์  แนะนำผู้ปฏิบัติ  โดยเฉพาะเรื่องการเก็บอารมณ์

 

ตอนเย็นวันต่อมา พระ อ.เจ๊าะพาพวกเราเดินจงกรม ดูรอบ ๆ บริเวณ วัด

 

ไปชมน้ำตกพร้อมกับชักภาพเป็นที่ระลึกด้วย

 

ที่วัดมีเครื่องปั่นไฟพลังน้ำตก   แต่ตอนนี้ชำรุดเสียแล้ว  ต้องใช้ไฟปั่นจากแบตเตอรี่แทน

 

มีเตาเผาขยะแห้ง

 

บ่อทิ้งขยะเปียก

 

พระ อ.เจ๊าะมีหมา 2 ตัว คือเจ้าปลาทู  (ตัวโต)  กับ สะแหลน (ตัวเล็ก) เป็นหมาที่มาขออาศัยกับท่านเอง   ในภาพปลาทูเค้าหวงพระ อ. น่าดู

 ดูหน้าปลาทูให้ชัด ๆ

 

 

        กิจวัตรประจำวัน  ตื่นตี 3 ครึ่ง ปฏิบัติอยู่ที่พักของตนเอง  ตี 5 กลุ่มที่มีเวรก็มาทำอาหารเช้า  จริง ๆ ช่วงแรกพระ อ.เจ๊าะให้เปลี่ยนเวรกันวันละ 2 คน   อยู่ได้ 2 วัน  อ.หมอพรทิพย์ ก็เลยเสนอแนะว่า ในกลุ่มที่มาจาก ขอนแก่น- ชัยภูมิ(ทีมอีสานว่างั้นเถอะ) เคยปฏิบัติมาแล้ว (พอมีวิชาแก่กล้าบ้างแล้ว แต่จริง ๆ ก็ไม่เท่าไหร่) ก็เลยให้อาสาทำหน้าที่ทำอาหาร (ส่วนหนึ่งก็เป็นโอกาสที่จะได้ปฏิบัตินอกรูปแบบไปด้วย)        ส่วนทีมจากภาคเหนือในฐานะน้องใหม่ (แต่จริง ๆ เข้มมาก) ก็ให้ปฏิบัติเต็มที่เลย   พระอ.เจ๊าเลยให้ไปทำวัตรเช้า  ฟังธรรมบรรยาย เรียกว่าปฏิบัติเต็มที่

        ในภาพเป็นห้องครัว  ที่พวกเราเตรียมเสบียงมาพร้อมสำหรับการอยู่ปฏิบัติธรรมได้หลาย ๆ วัน

 

         หลังจากพระอาจารย์บิณฑบาตรกลับมา ก็รับอาหาร พอรับอาหารเสร็จเรียบร้อย  ก็แยกย้ายกันไปปฏิบัติธรรมตามอัธยาศัย  ส่วนใหญ่จะอยู่ตามเชิงเขา  บ้างก็อยู่ริมน้ำ ซึ่งพระ อ.เจ๊าะก็จะแวะเวียนไปสอบอารมณ์เป็นระยะ ๆ  

       เวลา 5 โมงเย็น ก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำ  บางคนก็อาศัยธารน้ำตกที่ไหลมานี้เป็นที่ล้างหน้าล้างตา อย่างพี่อารีย์  เพราะมีน้ำไหลผ่านหน้าบ้านที่พัก     ข้าพเจ้าเองก็เคยขออนุญาต พระ อ.เจ๊าะไปอาบน้ำตกด้วย  รู้สึกว่าเย็นในตอนแรก อาบไปนานแล้วอุ่นสบาย สดชื่นดีมาก   ส่วนใหญ่ก็จะอาบน้ำในห้องน้ำตามปกติ น้ำเย็นแต่ก็ไม่หนาวมาก

 

      เช้าวันนี้ข้าพเจ้าและพี่อารีย์ไม่มีเวรทำอาหาร  ก็เลยขอตามพระอาจารย์ไปในหมู่บ้านตามดูท่านบิณฑบาตร  อากาศยามเช้า ๆ ดีมาก

แฟนคลับเยอะเหมือนกัน

 

 

มีร้านก๋วยเตี๋ยวในหมู่บ้านด้วย  เห็นแล้วหิว

 

เนื่องจากทางในหมู่บ้านเป็นเนินเขา  วิวข้างทางก็เลยดูสวยดี

 

ก็เลยถ่ายภาพให้พี่อารีย์ด้วย

 

 

คนนี้ไม่ใช่ชาวบ้าน  เป็นเจ้าของร้านกาแฟข้างทาง

 

แล้วก็เดินทางกลับวัด

ขากลับพระอาทิตย์ส่องโล่

 

    ในช่วงที่พวกเรา  เร่งความเพียรพระอาจารย์ก็ทำแปลงผักสวนครัว  เตรียมไว้ใช้ในงานปฏิบัติธรรมเดือนมกราคม 2554

 

      ในการปฏิบัติธรรมครั้งนี้   ข้าพเจ้าได้ตั้งใจตั้งแต่ก่อนไปแล้วว่าจะไม่เคร่งเครียดเอาเป็นเอาตายชนิดว่าให้บรรลุธรรม   จะทำเล่น ๆ (มาเที่ยวบรรยากาศสวย ๆ มาเล่นน้ำตก)  ซึ่งในช่วงวันแรกยังมีความง่วงอยู่มาก  จนกระทั่งพระ อ.มาสอบอารมณ์เห็นเข้า   เลยเรียกพร้อมกับกระทืบเท้าแรง ๆ (หลับกลางอากาศขณะนั่งสร้างจังหวะ)ทำให้ถึงกับสะดุงตกใจตื่น  ต่อมาก็เลยไม่ยอมนั่งเลย  เดินอย่างเดียว  วันต่อ ๆ มารู้สึกว่าได้อารมณ์ดี  เดินไม่เหนื่อย  ตอนเช้าตี 3 - ตี 4 เดินยิ่งสนุก  ไม่หนาวเลยเพราะใส่เครื่องกันหนาวตั้งหลายชั้น   แต่ปัญหาคือความคิดยังเยอะ  ปรุงแต่งสารพัด เนื่องจากช่วงหลัง ๆ เข้าครัวไปช่วยทำอาหารทุกวัน(จริง ๆ ทำตามกิเลส)  ก็เลยปรุงแต่งว่าจะทำอาหารอะไรบ้าง  จนมีครั้งหนึ่งอยากออกไปซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารถวายพระเพิ่มเติม  เกือบจะออกไปแล้ว  คิดขึ้นมาได้ว่า  อะไรท่านก็ฉันได้ (ฉันมาตั้งนานแล้ว) เราปรุงแต่งไปเอง ก็เลยไม่ออกไปเอาชนะกิเสลได้  สาธุ   การได้มาทำครัวก็เป็นส่วนหนึ่งของการปฏิบัติธรรมนอกรูปแบบ  ยากมากเหมือนกันที่จะรู้สึกตัวตลอดเวลา อ.หมอพรทิพย์เคยถามว่า "คุณหมวยรู้สึกไหม"  เป็นการช่วยเน้นย้ำให้รู้สึกตัวอยู่กับปัจจุบัน  (ขอบพระคุณค่ะ อาจารย์)  ก็มีหลุดบ้างตามประสาไก่เอย    

        กิเลสที่ยังละไม่ได้ คือ การไปชื่นชมธรรมชาติ ไปเล่นน้ำตก   ครั้งนี้ได้ขออนุญาตพระ อ.ไปอาบน้ำตก  ก็ได้ทำตามความต้องการแม้ว่าจะไปคนเดียวก็เล่นได้ อย่างมีความสุข พลังอำนาจของจิตใจนี้มันยิ่งใหญ่ ทำได้ทุกอย่างที่ตนเอง(กิเลส)ชอบ ไม่นึกกลัวอะไรเลย ถ้าการปฏิบัติธรรมทำได้อย่างนี้คงจะดี    

        ข้าพเจ้าคงจะบรรลุธรรมยาก เพราะกิเลสเยอะมากๆ  แต่ไม่เป็นไรหรอกขอเพียงแต่ให้สงบเย็น  ไม่ทุกข์บ้างก็พอใจแล้ว

         

       วันนี้วันที่ 10 ธค.53 วันสุดท้ายที่ทุกคนจะต้องออกไปจากวัด  ไปร่วมงาน 100 ปีหลวงพ่อเทียนที่ โฮงเฮียนสืบสานล้านนา เชียงใหม่  หลังจากรับประทานอาหารเช้าแล้ว  อ.หมอพรทิพย์ก็เลยให้แนะนำตัวและรายงานอารมณ์กัน  หลายคนก็ได้อารมณ์กันดี 

 

 

แล้วก็เก็บข้าวของเตรียมย้ายที่  เมื่อพร้อมเสร็จก็ถ่ายภาพหมู่เป็นที่ระลึก

 

ขอกราบนมัสการ พระอาจารย์เจ๊าะ    ขอบพระคุณอาจารย์หมอพรทิพย์  ขอบคุณพี่ เพื่อนญาติธรรมทุกท่าน ขออนุโมทนา  สาธุ...........