ครั้งหนึ่งในชีวิต...ได้ไปเห็น.."ต้นไม้"ใหญ่ ๆจริงๆในอเมริกา..ต้นไม้แต่ละต้น..บางต้นเจ็ดคนโอบจึงจะรอบ...ไปนั่งอยู่โคนไม้..ดูในรูปถ่ายเห็นตัวเองเล็กเท่ากำปั้น...
...วันนี้ที่สุโขทัยอากาศฉ่ำชื่นไปด้วยละอองฝน...ต้นไม้จึงดูเขียวฉ่ำ...ยายเล็กทิ้งยายธีไว้กับ..คอม..และเนต..บรรยากาศแบบนี้เลยทำให้"คิดถึงต้นไม้"ที่ถูกทอดทิ้งให้มีชีวิต...ตามยถากรรม..ในความคิดหนึ่งเมื่อ "ต้นไม้" ได้มีโอกาศเติบโตในธรรมชาติ..ไม่มีคนไปมีสิทธิครอบครอง..ยถากรรมทำให้ต้นไม้อยู่รอด..เป็นพันๆปีมีโอกาศเติบใหญ่..ให้เราได้เห็นจนจวบเท่าทุกวันนี้..(ดังที่กล่าวมาข้างต้น)...ความคิดย้อนไปถึงต้นไม้ที่ปลูกไว้..ต้นไม้ที่ขึ้นเอง..เขาเหล่านั้นได้มีโอกาศอยู่ตามยถากรรม..จึงมีโอกาศโตมาให้เห็นจนทุกวันนี้...คิดไปถึงป่า "ดงดิบ"ในครั้งโน้น..ชีวิตสัตว์ต้นไม้ คนที่มีความเป็นอยู่ในสัมพันธภาพ..ปราศจากทฤษฎี..หากแต่เป็นความหวังและสัญชาติญาณ
..อาจจะเป็นเพียง"ความหวังอันเลื่อนลอย"...ที่จะเห็นต้นไม้ใหญ่.."อยู่" กับชีวิตสัตว์ คน ใน รุ่นต่อๆไป...
ยายธี ..ตั้งความหวังไว้กับคำว่า "พ่อเลี้ยง" "แม่เลี้ยง" ให้กับ "ต้นไม้" ไม่ให้เป็นเพียง"ยถากรรม"...แต่ยังจนด้วย "ปัญญากับการสืบสานอายุขัยของต้นไม้"..จะทำอย่างไรดี..ท่านผู้อ่านมี "ความคิด"..ปิ้งๆให้ยายธีบ้างไหม...ช่วยๆกันระดมความคิดประติดประต่อเข้ามาหน่อยจะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง..เจ้าค่ะ...ยายธี
ยายครับ
สนับสนุน ความคิดของยายทุกกระเบียดนิ้ว เลยครับ
ต้นไม้..คือเพื่อนชีวิต
ต้นไม้..มีความหมายที่ลึกกว่าเพียงแค่การพูดเฉย ๆ
...
มาเยี่ยมยายธี ด้วยความระลึกถึง นะครับ
สวัสดีค่ะยายธี
คุณยายครับ ไม่รู้ว่า คุณยายเคยผ่านหูผ่านตากับบทธรรมะเล็ก ๆ ของท่านพุทธทาส บทนี้ยังครับ...
นอนหลับฝันดีนะครับคุณยาย
สวัสดีค่ะคุณทิมดาบ..ดีใจที่ทำให้ยายตื่นจากความฝัน..จากโลกน้ำตาลกรวด..อิอิ..บังเอิญเป็นคนปลูกต้นไม้ด้วยใจ..เลยมองเห็นแต่ความง่ายและดาย..ฝันให้คนอื่นทำเป็นอาชีพเดิมของยาย..อ้ะ..
สวัสดีค่ะคุณแสงแห่งความดี...กับต้นไม้เพื่อนชีวิต..หวังให้เขาอยู่รอดตลอดไป ..กับโลกน้ำตาลกรวด..ลูกนี้
สวัสดีค่ะคุณยาย..ขอบคุณกับดอกไม้สวยๆ..เจ้าค่ะ