นกน้อยทำรังแต่พอตัว

 

 

                       พอใจให้สุข

                                                            ฐะปะนิย์ นาครทรรพ
     
      แม้มิได้เป็นดอกกุหลาบหอม              ก็จงยอมเป็นเพียงลดาขาว
แม้มิได้เป็นจันทร์อันสกาว                       จงเป็นดาวดวงแจ่มแอร่มตา

      แม้มิได้เป็นหงส์ทะนงศักดิ์                 ก็จงรักเป็นโนรีที่หรรษา
 แม้มิได้เป็นน้ำแม่คงคา                           จงเป็นธาราใสที่ไหลเย็น

     แม้มิได้เป็นมหาหิมาลัย                      จงพอใจจอมปลวกที่แลเห็น
แม้มิได้เป็นวันพระจันทร์เพ็ญ                   ก็จงเป็นวันแรมที่แจ่มจาง

     แม้มิได้เป็นต้นสนระหง                      จงเป็นพงอ้อสะบัดไม่ขัดขวาง
แม้มิได้เป็นนุชสุดสะอาง                         จงเป็นนางที่มิใช่ไร้ความดี

     อันจะเป็นสิ่งใดไม่ประหลาด                กำเนิดชาติดีทรามตามวิถี
ถือสันโดษบำเบ็ญให้เด่นดี                       ในสิ่งที่เราเป็นเช่นนั้นเทอญ...