กำลังจะสิ้นปี 53 ย่างเข้าสู่ปี 54 โคตรดกฟาร์ม(http://www.facebook.com/album.php?id=100000234946541&aid=19317) เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
เนื่องจากขาดงบประมาณเหมือนรัฐบาล การพัฒนาฟาร์มก็เลยต้องอาศัยแรงงานในครอบครัวเป็นหลัก ส่วนใหญ่เป็นแม่แอ๋ม(70 %)
ลักษณะฟาร์มทำตามใจผู้อยู่เป็นหลัก ความสวยงาม เป็นระเบียบ ที่เคยไปดูงานตามที่ต่าง ๆ อย่าได้หวังว่าจะเห็นในฟาร์มนี้
อยากมี อยากเป็นอย่างเขา แต่เหมาะสมกับเราหรือไม่ ?
คำถามนี้เกิดขึ้นเสมอ เวลาเสนอของบประมาณในการปรับปรุงฟาร์ม
จุดประสงค์ของโคตรดกฟาร์มคือ ต้องการผลิตอาหารปลอดสารพิษกินกันเองภายในครอบครัว หากเหลือก็จะเผื่อแผ่ให้คนรอบข้างบ้าง
ท่ามกลางเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม ที่ต้องขึ้นอยู่กับคนอื่น ๆ ตลอดเวลา จนลืมตั้งคำถามไปว่า จริง ๆ แล้ว เราจะพึ่งตนเองได้หรือไม่ ? เมื่อถึงเวลาคับขัน
สถานการณ์ถูกกำหนดขึ้น พร้อมกับการพึ่งพาตนเอง หากเหตุการณ์เกิดขึ้นจริง เช่น
4 - 5 ธ.ค. 53 เกิดภัยวิบัติโจมตีประเทศไทย สมาชิกของครอบครัว เหลือเงิน 200 บาท ปลากระป๋องหนึ่งป๋อง มาม่าไม่มี ข้าวเหนียวมีหนึ่งกิโลกรัม
สมาชิกทั้งหมด สี่คน พ่อ แม่ ลูก อพยพ เข้าไปใน โคตรดกฟาร์ม ดำเนินชีวิต ด้วยการปิดโทรศัพท์(การสือสารติดต่อไม่ได้) โทรทัศน์ไม่มีเสาอากาศ แต่เครื่องวีซีดียังใช้ได้ เด็ก ๆ ในฟาร์มน่าจะหาความสุขได้บ้าง
น้ำ ไฟ ยังคงใช้ได้ สามวันผ่านมาได้อย่างราบรื่น ไม่ขมขื่นมากนัก
คนรักที่เป็น เซเว่น อีเลเว่น จะทุกข์ที่สุด (กล้อง และ หอม)
พ่อ แม่ ชิล ชิล ทำสวนไป ค่ำตอนไหนก็ไม่ทราบได้ รู้แต่ว่า เหนื่อยกาย แต่ใจนั้นสุข
ข้างในลึก ลึก รู้สึกว่า ความมั่นคงในอาหารเริ่มคืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆ
จงเตรียมพร้อม คำขวัญลูกเสือ
จงดำรงตนอยู่อย่างไม่ประมาท พุทธวัจนะ ครั้งสุดท้ายก่อนดับขันธ์
พอเพียง มีภูมิคุ้มกัน พึ่งตนเองได้ ทฤษฎีใหม่ ที่ใช้ในการดำรงตน
กำลังทยอยพิสูจน์ไปในแต่ละวัน
