อย่างว่าละครับ ความจนกับคนบนดอยมันเป็นเรื่องที่ใครไม่ได้มาสัมผัสก็ไม่มีโอกาสได้รู้ เหมือนผมที่เป็นครูประจำชั้นป.2 ที่วันนี้ได้เห็นนักเรียนชาย ที่เป็นชาวเขาถูกครูฝ่ายปกครองตัดผมแหว่ง เนื่องจากไม่ได้ตัดผมมาโรงเรียนให้เรียบร้อย ก็คงจะไม่มีกะตังค์ไปตัดผม  ก็เลยถามเด็กๆ เล่น ๆ ว่าใครอยากให้ครูตัดผมให้ ครูจะใช้กรรไกรตัดกระดาษนี่แหละ ตัดผม ไม่น่าเชื่อว่าจะมีเด็กชายอุ่ง ซึ่งยินยอมให้คนอย่างครูสุึตัดผมให้ ปัตตาเลี่ยนก็ไม่มี ขอใช้วิชามาร เอ๊ย ครูพักลักจำช่างตัดผมมาตัดก็แล้วกัน เชิญชมภาพน่ะครับ

ก่อนทำ คือ ผมยาวแล้ว พอหลังทำ เหมือนเข้าร้านตัดผมเลย แต่ดูอาจจะแหว่งไปนิด ๆ ก็ไม่มีปัตตาเลี่ยนนี่นา มีกรรไกรกะหวี ซึ่งมีวิธีตัดผมดังนี้ครับ

เชื่อว่า โรงเรียนที่ห่างไกลความเจริญ ไม่มีไฟฟ้า้ใช้ ที่นั่นคงไม่มีร้านตัดผมแน่ ๆ ถ้าใครจะตัดผมก็คงต้องเข้าตัวเมือง ซึ่งค่าตัดผมครั้งหนึ่งเท่ากับค่าอาหารหนึ่งมื้อหรือหลายมื้อสำหรับคนจน ๆ อยู่แล้ว ใครจะนำวิธีตัดผมแบบนี้ไปใช้ก็ไม่สงวนสิทธิ์นะครับ  แต่ถ้าให้เลือกได้ ขอใช้ปัตตาเลี่ยนดีกว่า