1 คนธรรมดา จะรู้สึกมีคุณค่าเยี่ยงวีรบุรุษ
เช้าวันหนึ่งของการทำงานที่โต๊ะประจำ เช่นทุกๆวัน
“กริ๊งงงงงงงง กริ๊งงงงงงงง” เสียงโทรศัพท์ประจำโต๊ะ ร้องดังขึ้น
“Contact center วราพรค่ะ” ข้าพเจ้าแนะนำตัวด้วยความสุภาพ แต่แตกต่างกับสีหน้าที่แสดงออกว่ากำลังตกใจ เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเบอร์สวย โชว์หราอยู่หน้าจอ โอ้ว! มันเป็นเบอร์เลขสวยประจำโต๊ะทำงานของท่านหัวหน้าสายงานพยาบาลน่ะสิ
“ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก “ หัวใจกำลังตื่นตัว เซลล์สมองกำลังครุ่นคิด มีอะไรรึเปล่านะ เอ๊ะ! หรือว่างานจะเข้า ทันใดนั้นน้ำเสียงอันไพเราะก็ลอยมาตามสายว่า
“น้อง...จ๋า พี่มีเรื่องจะขอน้องช่วยนิดนึง คือตอนนี้คนไข้ใน (IPD) เยอะขึ้น เต็มเกือบทุกห้องแล้ว ทำให้เราต้องเปิดชั้น 11 เพิ่มอีกวอร์ดหนึ่ง ก็เลยต้องหากำลังคนทำงาน น้องพอจะมีเวลาช่วยขึ้นเวรชั้น 11 บ้างไหมจ๊ะ”
อืม...ภาพการเดินที่ว่องไว เริ่มล่องลอยเข้ามาในลานสายตา แต่คงต้องไป..ถ้ามันจำเป็น
“ค่ะพี่ เดี๋ยวน้องขอโทรคุยเรื่องเวลางานที่แผนกกับหัวหน้าก่อนนะคะ แล้วจะขึ้นไปดูตารางเวรชั้น 11 อีกครั้งค่ะ”
“จ๊ะน้อง ขอบใจมากนะจ๊ะ” สิ้นสุดแล้ว ถ้อยเสียงอันไพเราะนั้น
หลังจากวางสาย “อ่ะนะ แป๊บนึง” ข้าพเจ้ากำลังบอกตัวเองว่า ขอเวลาทำใจสักนึดนึง ก็ แหม! นั่งมาทุกวัน ไม่เดินเป็นอาชีพมานานแล้วนี่นะ ต้องเตรียมกายเตรียมใจกันหน่อยสิ
…………..
และเมื่องานหลวงถูกจัดสรรอย่างลงตัว ก็ได้เวลาที่เราต้องขึ้นไปรับจ๊อบงานราษฎร์แล้วล่ะ
ณ วันแรกที่หอผู้ป่วยในชั้น 11
“ติ๊ง ต่อง” ประตูลิฟท์เปิดอ้า
“เอ๊ะ! อ้าว หายไปไหนกันหมด นี่มันเปิดหรือปิดไปอีกแล้วเนี่ย” สอดส่ายสายตาหาใครสักคนเพื่อเป็นคำตอบ
“มาแล้วเหรอจ๊ะ” เสียงรุ่นพี่ที่สนิทคนหนึ่งก็ดังขึ้น ทันใดนั้นก็มีพี่ผู้ช่วยผู้ป่วยเดินตามกันมาอีก 1 คน
“เอ่อ พี่คะ เราจะมีกันแค่ 3 คนเหรอคะ?”
“.....” รุ่นพี่พยักหน้า เจือด้วยรอยยิ้มนิ่งๆ และนั่น ก็คือคำตอบ
วันนี้วันแรก จะมีรุ่นพี่เป็น Incharge รับงานเอกสาร กับต้อนรับคุณหมอเป็นหลัก
ส่วนตัวเราทำหน้าที่ Med จัดยาทั้งวัน และรับงานอีเว้นท์ทุกอย่าง ร่วมกับ พี่ผู้ช่วยเหลือผู้ป่วย 1 คน (ข่าวว่า...ลำบากกว่าจะได้มาด้วยนะคะ)
...และแล้วก็แยกย้ายกันทำหน้าที่ค่ะ
เราช่วยกันทำทุกอย่าง ตั้งแต่ เปิดเตรียมห้อง ปูเตียง เติมน้ำร้อน ส่วนพี่ผู้ช่วยหนึ่งเดียวของเราก็ช่วยงานพยาบาลอย่างไม่รั้งรอค่ะ ทั้ง เข็นเสาน้ำเกลือ จัดเตรียมของ จับมัดผู้ป่วยเด็กทำหัตถการสารพัด (จับแน่นๆ อย่างทะนุถนอมค่ะ)
ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ตัวเองห่างหายจากการทำหัตถการกับเด็กเล็กมานานพอสมควร แต่อะไรที่ไม่อยากก็ต้องเจอ เมื่อมีผู้ป่วยเด็กถูกส่งขึ้นมาพัก เป็นเด็กชายตัวน้อยๆอายุขวบเศษๆ
เจ้ากรรม! ..ข้าพเจ้าอุทานในใจ จริงๆมันคงไม่น่าตกใจ ถ้าเด็กคนหนึ่งจะเข้ามาพักที่โรงพยาบาลเพราะไม่สบาย แต่ดูเด็กคนนี้สิ...เขาตัวเล็ก และข้าพเจ้าต้องเจาะเลือด ให้น้ำเกลือ กับเด็กตัวเล็กแค่นี้ และดูเหมือนว่าข้าพเจ้าจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ซะด้วยสิ ..ตึก ๆ ตัก ๆ เด็กคนนี้กำลังทำให้หัวใจของข้าพเจ้า ..สั่นไหว
But the show must go on ...ข้าพเจ้าตัดสินใจแน่วแน่ จึงลากรถสปอร์ตคู่กาย (รถให้น้ำเกลือน่ะค่ะ) ตรงดิ่งไปยังห้องพัก R.1109 พร้อมกับพี่ผู้ช่วยให้อุ่นใจ
เมื่อได้ขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ และจัดเตรียมเด็กอย่างพิถีพิถันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ข้าพเจ้าแอบปลอบใจตัวเองว่า “ใจสั่นได้ แต่มือสั่นมากไม่ได้หรอกนะ อืม...ใช่ ไม่ควรให้มือสั่นมากๆ เดี๋ยวจะเจาะไม่ได้”
“เอาน่า... สู้หน่อย ทีเดียวไม่ได้ไม่เป็นไร”
เอ่อ..ไม่เป็นไร ไม่ได้ มันควรจะได้สินะ แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็เปลี่ยนมือละกัน”
ทันใดนั้นเหงื่อก็เริ่มไหลอาบผิว และแล้ว ..และแล้วก็ .......ผ่านไปด้วยดีค่ะ case แรก ครั้งเดียว
ฮ่า...บรรยากาศดูสดใสขึ้น ข้าพเจ้าฉีกรอยยิ้มกว้างให้คุณพ่อคุณแม่ของเด็กน้อย แล้วก็ขอตัวออกมาจากห้อง
ระหว่างทางที่เดินลากรถสปอร์ตคันเดิมกลับมาที่เคาน์เตอร์ ข้าพเจ้ายังคงอมยิ้มให้กับตัวเอง และหัวใจของข้าพเจ้าก็คงยิ้มได้ทั้งวัน แน่ๆ
ข้าพเจ้านึกขอบคุณพระเจ้าที่นับถือ ขอบคุณพ่อแม่เด็กที่เข้าใจและให้ความร่วมมือ ขอบคุณพี่ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ ทำให้บรรยากาศของข้าพเจ้าไม่โดดเดี่ยว และลืมไม่ได้ที่จะขอบคุณตัวเอง...ที่มีใจสู้พอ
เพราะสำหรับใครๆ โดยเฉพาะพยาบาลชำนาญการ อาจฟังดูว่ามันเป็นหัตถการสำหรับเด็กทั่วๆไปและเป็นสิ่งที่ทำเป็นประจำเกือบทุกวันอยู่แล้ว แต่สำหรับข้าพเจ้า case นี้มีความพิเศษ เพราะเด็กน้อยคนนี้ทำให้หัวใจของข้าพเจ้าสั่นไหว หัวใจเต้นแรง ถ้าถอดวางก่อนได้เหมือนอะไหล่ ข้าพเจ้าคงเลือกที่จะถอดหัวใจออกมาวางไว้ที่เคาน์เตอร์ แต่มันไม่ใช่แค่นั้น ..เพราะเมื่อหัตถการเสร็จสิ้น เด็กน้อยคนเดียวกันนี้ กลับเป็นสิ่งที่เติมเต็มความมั่นใจในการทำบทบาทหน้าที่ให้แก่ข้าพเจ้า และมันก็มากพอ ข้าพเจ้าไม่เพียงรู้สึกมั่นใจเพียงแค่ 1 วันนั้น แต่ข้าพเจ้ายังรู้สึกมั่นใจว่า ทุกวันจากนี้ที่ข้าพเจ้าจะต้องเป็นอัตรากำลังในวอร์ดจำเป็น ข้าพเจ้าจะสามารถประสบความสำเร็จแบบนี้ได้อีกในทุกๆครั้ง ...ขอบคุณ เด็กตัวน้อยๆ สำหรับความมั่นใจครั้งยิ่งใหญ่ (อีกครั้งหนึ่งในวิชาชีพพยาบาลของข้าพเจ้า)
และเมื่อถึงช่วงปลายเวร...ข้าพเจ้าได้นึกทบทวนบรรยากาศการทำงาน และผลของงานใน 1 เวรที่กำลังจะเสร็จสิ้น คนน้อย งานเยอะ มันช่างน่าท้อใจเหลือเกิน แต่อะไรเล่า..จะขจัดความรู้สึกแบบนั้นได้ ถ้าไม่ใช่ความมีน้ำใจในการช่วยเหลือ และหัวใจสู้ของผู้ร่วมงาน
มันเป็น 1 เวรของวัน ที่ไม่เพียงเสียเหงื่อต่างน้ำ แต่มันเป็น 1 เวรที่แสนวิเศษ ที่พวกเราทั้ง 3 คน พ้นผ่านมาได้เพราะการทำงานด้วยหัวใจสู้อย่างแท้จริง
ข้าพเจ้ารู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เอ่ยถามความรู้สึกของพี่ๆอีก 2 คน ว่ารู้สึกอย่างไรกันบ้าง แต่กลับคิดกับตัวเองว่า “สภาวะยามที่คับขัน ขาดแคลน ...ก็ทำให้คนธรรมดาๆ รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าเยี่ยงวีรบุรุษได้”
ยกข้อมือดูนาฬิกา จะบ่าย 4 แล้ว กลับบ้านกันเถอะนะเรา
...................
รุ่งขึ้น...จาก 1 วัน.. ผ่านไป 1 อาทิตย์ ..1 เดือน ..2 เดือน
Oop! ..2 เดือนแล้ว จำนวนผู้ป่วยเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะที่เป็นปกติ วอร์ดจำเป็นสำหรับข้าพเจ้ากำลังจะปิดตัวลง เสร็จสิ้นสำหรับหน้าที่พิเศษของข้าพเจ้า
แต่แม้จะเป็นเวลาแค่ 2 เดือนข้าพเจ้าก็รู้สึกว่า เหมือนตัวเองได้กลับมาเยี่ยมบ้านเดิม บ้านที่เป็นวิชาชีพ เป็นจิตสำนึกของข้าพเจ้า หลังจากนี้ข้าพเจ้าคงต้องออกจากบ้านไปทำงานอึกอย่างหนึ่ง ซึ่งเป็นตำแหน่งงานหลักเดิมของข้าพเจ้า ใช้ความรู้ที่มีเพื่อให้ข้อมูลแก่ผู้รับบริการ ไม่มีหัตถการ ไม่มีการแข่งขันเดินเร็ว และไม่มีบรรยากาศของความยุ่งเหยิงที่มากมาย เช่นนี้
ปิดตัวลงแล้ว ...วอร์ดจำเป็น.
(น.ส. วราพร ทับทิมทอง)
พยาบาลบริการข้อมูล Contact Center
