ที่พึ่งสุดท้าย

 “ ยามแก่เฒ่าหวังเจ้าเฝ้ารับใช้  ยามป่วยไข้หวังเจ้าเฝ้ารักษา เมื่อถึงยามต้องตายวายชีวา  หวังลูกช่วยปิดตา....คราสิ้นใจ”    หลายคนคงคุ้นเคยกับบทกลอนข้างต้นและคงไม่ปฏิเสธว่า ลูกน้อยที่คุณเฝ้าฟูมฟักและรักดั่งแก้วตาดวงใจนั้น คือที่พึ่งสุดท้ายในบั้นปลายชีวิต แต่รู้ไหมสิ่งที่เกิดขึ้นกับตายายชราที่ฉันรู้จักทั้งสอง...ช่างน่าสงสารจับใจ

         ท่ามกลางแสงแดดที่แผดจ้าของดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันนั้น บนถนนเบื้องหน้า..หญิงชรา รูปร่างผอมบาง กำลังเดินย่ำอยู่บนถนนด้วยเท้าอันว่างเปล่า นอกจากเสื้อและผ้าถุงเก่าๆที่สวมปกปิดบนร่างกายแล้วไม่มีวัตถุใดๆที่จะกั้นแสงแดดที่กำลังแผดเผาจากแสงอาทิตย์นั้นเลย....ฉันสงสัยในใจว่า ทำไมยายมาเดินตากแดด รองเท้าไม่ใส่ ไม่ร้อนหรืออย่างไร..ในระหว่างนั้นยายชราก็เดินแวะเข้ามาพร้อมกับร้องถามด้วยเสียงสั่นเครือและแหบแห้ง  “เห็นอีมุกมาทางนี้หรือเปล่า”            “จะเห็นได้ยังไงล่ะ ก็อีมุกมันตายไปตั้งนานแล้ว มาถามหาอยู่ได้ไป..ไป..กลับบ้านไปซะมันร้อน” เสียงร้องตอบไปด้วยความรู้สึกรำคาญของใครคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใต้ถุนบ้านใกล้ๆที่ฉันนั่ง  หญิงชรารีบเดินจากไปพร้อมๆกับเสียงรำพึงกับตัวเองเบาๆแต่จับใจความไม่ได้ เหตุการณ์นั้นก่อเกิดข้อสงสัยหลายอย่าง  ดังนั้นฉันจึงไม่ยอมที่จะเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ ฉันไถ่ถามข้อมูลเบื้องต้นจากชาวบ้านจึงได้ข้อมูลว่า....ยายชราคนนั้นชื่อยายบัว สามีของแกก็ชื่อบัวเหมือนกัน ทุกวันนี้อยู่กันสองยายตา เพราะว่าลูกของแกทั้งสองคนเสียชีวิตไปหมดแล้ว         

        หากจะพูดถึงความทุกข์ยากลำบาก คงไม่มีใครเกินยายบัวเสียแล้วในวันนี้ เพราะวันแรกที่ฉันได้ไปเยี่ยมที่บ้าน ความสงสาร ความเห็นอกเห็นใจที่มีต่อยายบัวยิ่งเพิ่มมากขึ้นหลายเท่าทวีคูณ เมื่อได้เห็นสภาพความเป็นอยู่ที่ขัดสน  ดำรงชีวิตอยู่ด้วยความลำบาก   สภาพบ้านของยายบัวเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวยกพื้นสูง ฝาบ้านล้อมรอบด้วยไม้เก่าๆและสังกะสีบางส่วน ไม่มีหน้าต่างให้ระบายอากาศ บันไดขึ้นบ้านค่อนข้างสูงชันนั้นขาดการซ่อมแซม  ใต้ถุนบ้านก็ระเกะระกะไปด้วยกองไม้ และกองฟืน..และโอ่งน้ำที่แตกบ้างไม่แตกบ้างตั้งอยู่เรียงราย..

 “แกไม่อยู่ หรอก...ไปไหนไม่รู้...จะขึ้นบ้านแล้ว เดี๋ยวมืดเสียก่อน”คือคำตอบของตาบัวที่นอนอยู่ใต้ถุน สามีของยายร้องบอกให้ฉันทราบ พร้อมกับกุลีกุจอพยุงร่างที่ผ่ายผอมเดินขึ้นบ้าน..จากฉันไปโดยไม่ใยดี ทั้งที่ยังไม่มืดเพราะขณะนั้นเวลาสี่โมงเย็นเศษๆเท่านั้นเอง..

(ติอตามตอน 2)