ขณะนี้เวลา  05.29  น.  ของวันที่  11  ธันวาคม  2553  อากาศยังคงหนาวเย็น          เหมือนดิม  เมื่อวานนี้ผมได้เดินทางไปเยี่ยมคุณยายที่มีอายุ  83  ปีซึ่งอาศัยอยู่ในชนบท  ของอำเภอเลิงนกทา  ผมขับรถยนต์เข้าไปในหมู่บ้านซึ่งเป็นทางลูกรังนานปีมาแล้ว     เพิ่งไปเยี่ยมท่านเพราะมีเวลาหยุด  3  วันนี้  ผมจำบ้านของคุณยายได้  พอหยุดรถลงไปที่หน้าบ้าน  ผมลงจากรถร้องตะโกนเรียก  คุณยายครับอยู่บ้านหรือเปล่าครับ  บ้านเงียบสงัดไม่มีเสียงใครตอบรับ  ผมเดินเข้าไปที่หลังบ้านเห็นประตูเปิดเอาไว้  ผมมองเข้าไปในห้องเล็กๆซึ่งใช้เป็นห้องครัวของชาวชนบท  ผมเห็นคุณยายนั่งรับประทานอาหาร     อยู่คนเดียวบนเตียงนอน  ยายซึ่งผ่าตัดห้วใจ  ผ่าตั้งแต่หัวใจลงไปจนถึงขา  ทานข้าวกับเผือกมันที่หลานนำมาให้  ไม่มีสิ่งอื่นเลย  ผมได้นำโอวัลติมมาฝากท่าน  ผมถามว่าแล้วคุณตาไปใหนครับ  คุณยายร้องไห้โฮดังลั่น  คุณยายพูดทั้งน้ำตาว่า  คุณตาเขาไปอยู่กับลูกสาวที่ขอนแก่น  ยายพูดด้วยทีไรมีแต่ดุด่า  ยายอยู่บ้านเพียงคนเดียว ผมสงสารยายจนน้ำตาซึม  นี่หรือคือความรักในยามแก่เฒ่า  ทำไมไม่อยู่ดูแลกัน  คุณยายมีลูก  5-6  คน แต่ละคนแต่งงานมีครอบครัว  และคนออกเรีอนไปอยู่กับครอบครัว ทำอาชีพหาเลี่ยง ครอบครัว  ปล่อยให้พ่อแม่ต้องอยู่อย่างลำพัง  ผมถามคุณยายว่าทำไมคุณยายไม่ไปอยู่กับลูกคนใดคนหนึ่งหละครับ คุณยายบอกว่านี่คือบ้านของยาย  ยายขอตายอยู่ที่นี่      คนแก่ในชนบทเป็นอย่างนี้เป็นส่วนมากประมาณ  90%  ลูกๆไปทำงานกรุงเทพฯหรือ ต่างจังหวัดมีเงินมีทอง ซื้อบ้านซื้อรถยนต์คิดถึงพ่อแม่  พอมารับไปอยู่ด้วยอยากให้ท่าน มีความสุขในยามแก่เฒ่าท่านไม่ยอม  อย่างไรก็ตามปีใหม่นี้ซื้ออาหาร  เสื้อกันหนาวและสิ่งของที่ท่านโปรดมาให้คุณพ่อคุณแม่  ญาติมิตรบ้างนะครับ  และสิ่งสิ่งสำคัญกลับบ้านมาคารวะเยื่ยมเยีนนท่านด้วยนะครับ  เพราะท่านตั้งตารอลูกกลับมา                         ทุกเวลา